Προσοχή στον δεύτερο πειρασμό
Μην κρύβεστε από εκείνους που θα σας αγαπούν και θα σας υποστηρίζουν. Αντίθετα, τρέξτε προς αυτούς.
Πριν από κάνα δύο χρόνια, όταν έγινα 12 ετών, προσκλήθηκα να παρευρεθώ στην πρώτη μου κατασκήνωση διανυκτέρευσης της απαρτίας Ααρωνικής Ιεροσύνης. Αυτή ήταν μία από μακρού αναμενόμενη πρόσκληση καθώς ο πατέρας μου ήταν ηγέτης απαρτίας και συχνά πήγαινε κατασκήνωση με τα αγόρια στον τομέα, ενώ εγώ έμενα στο σπίτι.
Όταν ήλθε η ημέρα, ήμουν ενθουσιασμένος. Και πρέπει να ομολογήσω ότι ήθελα απεγνωσμένα να ταιριάξω με τα μεγαλύτερα αγόρια. Ήμουν αποφασισμένος να αποδείξω την αξία μου. Σε αυτήν την προσπάθεια δεν άργησα να δοκιμαστώ για να δουν αν θα έπαιζα μαζί και αν θα γινόμουν μέρος της ομάδας.
Το καθήκον που μου είχε ανατεθεί ήταν να πάρω τα κλειδιά του αυτοκινήτου του πατέρα μου, ώστε να κάνουμε μια φάρσα στους ηγέτες. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι είπα για να πείσω τον μπαμπά μου, αλλά σύντομα έτρεξα προς την ομάδα των αγοριών με τα κλειδιά ανά χείρας, περήφανος για το κατόρθωμά μου.
Μετά ήλθε η επόμενη ανάθεση. Έπρεπε να ξεκλειδώσω την πόρτα του αυτοκινήτου και να σφηνώσω ένα ραβδί ανάμεσα στην πλάτη του καθίσματος του οδηγού και στην κόρνα του αυτοκινήτου. Και έπρεπε να κλειδώσω την πόρτα, έτσι ώστε η κόρνα να χτυπά ως το βράδυ χωρίς να υπάρχει τρόπος να έχουν πρόσβαση οι ηγέτες στο αυτοκίνητο για να αφαιρέσουν την απλή συσκευή.
Τώρα, εδώ είναι που η ιστορία γίνεται οδυνηρά ντροπιαστική για εμένα. Μόλις ασφάλισα το ραβδί στη θέση του, κλείδωσα την πόρτα και έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να κρυφτώ σε μία κοντινή συστάδα θάμνων. Καθώς έσκυψα στο έδαφος, ένιωσα έναν έντονο πόνο. Στο σκοτάδι και στη βιασύνη μου είχα καθίσει πάνω σε έναν ακανθώδη κάκτο φραγκόσυκων.
Οι κραυγές του πόνου μου πνίγηκαν από την κόρνα που χτυπούσε, και δεν είχα άλλη διέξοδο από το να τρέξω πίσω στο αυτοκίνητο, να εξομολογηθώ τις «αμαρτίες» μου και να αναζητήσω στοιχειώδη και ντροπιαστική ιατρική φροντίδα.
Το υπόλοιπο εκείνης της νύχτας, ξάπλωσα μπρούμυτα σε μια σκηνή, ενώ ο πατέρας μου, χρησιμοποιώντας πένσα, αφαιρούσε τα αγκάθια του κάκτου από τον… λοιπόν, επιτρέψτε μου απλώς να πω ότι δεν καθόμουν άνετα για αρκετές ημέρες μετά.
Έχω συλλογιστεί αυτή την εμπειρία πολλές φορές. Τώρα μπορώ να γελάσω με την ανοησία της νεότητάς μου, ακόμα κι όταν μου έχουν γίνει ξεκάθαρες ορισμένες βασικές αρχές.
Πολλά πρότυπα στην ανθρώπινη συμπεριφορά φαίνεται να είναι κοινά στον φυσικό άνθρωπο – η επιθυμία να ταιριάξουμε, η επιθυμία να αποδείξουμε την αξία μας, ο φόβος ότι θα χάσουμε κάτι και η επιτακτική ανάγκη να κρυφτούμε, ώστε να αποφύγουμε τις συνέπειες. Είναι αυτή η τελευταία συμπεριφορά στην οποία θα επικεντρωθώ σήμερα – όταν κρυβόμαστε, αφού κάνουμε κάτι που δεν θα έπρεπε.
Τώρα, δεν εξισώνω την παιδική μου φάρσα με τη σοβαρή αμαρτία, αλλά μπορούμε να κάνουμε κάποιους παραλληλισμούς που ίσως αποδειχθούν χρήσιμοι καθώς δοκιμαζόμαστε στη θνητή παραμονή μας.
Στον κήπο της Εδέμ, ο Αδάμ και η Εύα είχαν μία ειδυλλιακή κατάσταση –αφθονία τροφής, την απαράμιλλη ομορφιά του κήπου– όχι μόνο έναν κήπο ομορφιάς αλλά έναν κήπο χωρίς ζιζάνια ούτε φραγκοσυκιές.
Ωστόσο, γνωρίζουμε επίσης ότι η ζωή στον κήπο περιόρισε την απαιτούμενη πρόοδό τους. Ο κήπος δεν ήταν ο τελικός προορισμός αλλά μία δοκιμασία, η πρώτη από πολλές, που θα απεδείκνυε, θα προετοίμαζε και θα τους επέτρεπε να προαχθούν στον τελικό τους προορισμό, την επιστροφή στην παρουσία του Πατέρα και του Υιού.
Θα θυμάστε ότι υπήρχε αντίθεση στον κήπο. Επετράπη στον Εωσφόρο να δοκιμάσει τον Αδάμ και την Εύα. Πρώτα έβαλε σε πειρασμό τον Αδάμ να φάει από τον καρπό του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού. Ενθυμούμενος την εντολή να μην φάνε από αυτόν, ο Αδάμ αντιστάθηκε. Τότε ήλθε η ευλογημένη Εύα, η οποία επέλεξε να φάει από τον καρπό, πείθοντας τον Αδάμ να κάνει το ίδιο.
Αργότερα ο Αδάμ και η Εύα διακήρυξαν ότι αυτή η απόφαση ήταν απαραίτητη για να εκπληρωθεί το σχέδιο του Επουράνιου Πατέρα. Όμως τρώγοντας από τον καρπό, είχαν παραβεί τον νόμο – έναν νόμο που τους δόθηκε απευθείας από τον Πατέρα. Η επακόλουθη και συντριπτική κατανόηση του καλού και του κακού πρέπει να τους προκάλεσε συναισθήματα αγωνίας, όταν άκουσαν τη φωνή του Πατέρα να ανακοινώνει την επιστροφή Του στον κήπο. Συνειδητοποίησαν ότι ήταν γυμνοί, γιατί ήταν πράγματι χωρίς ρούχα, έχοντας ζήσει σε κατάσταση αθωότητας. Όμως ίσως πιο οδυνηρό από το γεγονός ότι ήταν χωρίς ρούχα εκείνη τη στιγμή, ήταν ότι τώρα εκτεθειμένοι για την παράβασή τους. Ήταν ανυπεράσπιστοι και ευάλωτοι. Ήταν γυμνοί με όλη τη σημασία της λέξης.
Πάντα ο καιροσκόπος, ο Εωσφόρος, γνωρίζοντας την εκτεθειμένη και αποδυναμωμένη κατάστασή τους, τους έβαλε σε πειρασμό για άλλη μια φορά – αυτή τη φορά να κρυφτούν από τον Θεό.
Αυτός ο πειρασμός –θα τον ονομάσω ο «δεύτερος πειρασμός»– είναι ο πειρασμός που μπορεί να έχει τις μεγαλύτερες συνέπειες, αν υποκύψουμε. Ασφαλώς, το να αποφύγουμε όλους τους πρώτους πειρασμούς για να παραβούμε τον νόμο του Θεού είναι το βέλτιστο, αλλά γνωρίζουμε ότι όλοι θα υποκύψουμε σε μια ποικιλία πρώτων πειρασμών εδώ επί της Γης. Καθώς προοδεύουμε στην ωριμότητα και στην κατανόησή μας, ελπίζουμε ότι η δύναμή μας να αποφύγουμε τους πρώτους πειρασμούς θα βελτιώνεται συνεχώς καθώς προσπαθούμε να γίνουμε περισσότερο όπως ο Σωτήρας μας, Ιησούς Χριστός.
Ορισμένοι ίσως επιχειρήσουν να κρυφτούν από τον Θεό, επειδή δεν θέλουν να αποκαλυφθούν ή να εκτεθούν, και αισθάνονται ντροπή ή ενοχή. Ωστόσο, πολυάριθμες γραφές μας διδάσκουν ότι είναι αδύνατον να κρυφθούμε από τον Θεό. Θα αναφέρω ορισμένες από αυτές.
Ο Κύριος διδάσκει τον Ιερεμία μέσω των ακόλουθων ερωτήσεων: «Μπορεί κάποιος να κρυφτεί σε κρυφούς τόπους, και εγώ να μη τον δω; λέει ο Κύριος. Δεν γεμίζω εγώ τον ουρανό και τη γη;»
Και ο Ιώβ διδάσκεται:
«Επειδή, τα μάτια του είναι επάνω στους δρόμους τού ανθρώπου, και βλέπει όλα τα βήματά του.
»Δεν είναι σκoτάδι oύτε σκιά θανάτoυ, όπoυ να κρυφτoύν oι εργάτες τής ανoμίας».
Ο ψαλμωδός Δαβίδ με τον πιο ποιητικό τρόπο αναφωνεί:
«KYPIE, με δοκίμασες και με γνώρισες.
»Εσύ γνωρίζεις το κάθισμά μου και την έγερσή μου· καταλαβαίνεις τους λογισμούς μου από μακριά…
»Επειδή, δες, και πριν o λόγος έρθει στη γλώσσα μου, εσύ, Κύριε, γνωρίζεις το παν…
»Πoύ να πάω από τo πνεύμα σoυ; Kαι από τo πρόσωπό σoυ πoύ να φύγω;
»Aν ανέβω στoν oυρανό, είσαι εκεί, αν πλαγιάσω στoν άδη, να σoυ εσύ».
Νεοφώτιστοι
Για όσους έχουν προσχωρήσει προσφάτως στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, ο δεύτερος πειρασμός μπορεί να φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολος. Μέσω του βαπτίσματός σας έχετε συνάψει διαθήκη να πάρετε επάνω σας το όνομα του Ιησού Χριστού, το οποίο για πολλούς περιλαμβάνει την απαραίτητη αλλαγή τρόπου ζωής. Η αλλαγή του τρόπου ζωής κάποιου δεν είναι εύκολη. Συχνά απαιτεί από εσάς να αλλάξετε συνήθειες και πρακτικές, ακόμη και συναναστροφές, για να προοδεύσετε προς τον στοργικό Επουράνιο Πατέρα σας.
Ο εναντίος γνωρίζει ότι μπορεί να είστε ευάλωτοι στις ανεπαίσθητες επιθέσεις του. Θα κάνει την προηγούμενη ζωή σας, η οποία σας άφησε ανικανοποίητους με τόσους πολλούς τρόπους, τώρα να φαίνεται εξωπραγματικά ελκυστική. Ο κατήγορος, όπως αποκαλείται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, θα σας δελεάσει με σκέψεις που ακούγονται έτσι: «Δεν είσαι αρκετά δυνατός για να αλλάξεις τη ζωή σου. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Δεν ανήκεις σε αυτούς τους ανθρώπους. Δεν θα σε δεχτούν ποτέ. Είσαι πολύ αδύναμος».
Εάν αυτές οι σκέψεις φαίνονται να ακούγονται αληθινές σε εσάς που είστε προσφάτως τοποθετημένοι στο μονοπάτι της διαθήκης, σας ικετεύουμε να μην δώσετε προσοχή στη φωνή του κατηγόρου. Σας αγαπούμε. Μπορείτε να τα καταφέρετε. Σας δεχόμαστε. Και με τον Σωτήρα θα έχετε τη δύναμη να κάνετε τα πάντα. Σε μια εποχή που χρειάζεστε περισσότερο την αγάπη και την υποστήριξή μας, μην εξαπατηθείτε και σκεφτείτε ότι θα σας απορρίψουμε, αν κάνετε ένα βήμα πίσω στον προηγούμενο τρόπο ζωής σας. Μέσω της απαράμιλλης δύναμης της Εξιλέωσης του Ιησού Χριστού, μπορείτε να γίνετε πλήρεις ξανά. Όμως αν κρύβεστε από Εκείνον και απομακρύνεστε από τη νεοαποκτηθείσα θρησκευτική σας κοινότητα, απομακρύνεστε από την ίδια την πηγή που μπορεί και θα σας δώσει τη δύναμη να υπερνικήσετε.
Ένας αγαπητός φίλος μου, πρόσφατα νεοφώτιστος, ανέφερε πόσο δύσκολο είναι να υποστηρίζουμε την πίστη στην απομόνωση. Υπάρχει μεγάλη δύναμη στο να γίνουμε και να παραμείνουμε μέρος μίας υποστηρικτικής κοινότητας – όλοι σκοντάφτουν και όμως προοδεύουν, ενώ είναι ευλογημένοι από την αγάπη του Ιησού Χριστού.
Ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον έχει διδάξει ότι «η υπερνίκηση του κόσμου δεν είναι ένα γεγονός που συμβαίνει σε μία ή δύο ημέρες Συμβαίνει για μια ζωή καθώς ενστερνιζόμαστε επανειλημμένως τη διδαχή του Χριστού. Καλλιεργούμε την πίστη στον Ιησού Χριστό μετανοώντας καθημερινά και τηρώντας διαθήκες που μας προικοδοτούν με δύναμη. Παραμένουμε στο μονοπάτι της διαθήκης και ευλογούμαστε με πνευματική δύναμη, προσωπική αποκάλυψη, αυξανόμενη πίστη και την τέλεση διακονίας των αγγέλων.
Εάν υποστείτε σωματικό τραυματισμό, η κατάστασή σας θα επιδεινωθεί και μπορεί να γίνει απειλητική για τη ζωή, εάν δεν αναζητήσετε την κατάλληλη ιατρική φροντίδα. Αυτό ισχύει και για τις πνευματικές πληγές επίσης. Μόνον πνευματικές πληγές που δεν έχουν θεραπευθεί μπορούν να απειλήσουν την αιώνια σωτηρία σας. Μην κρύβεστε από εκείνους που θα σας αγαπούν και θα σας υποστηρίζουν. Αντίθετα, τρέξτε προς αυτούς. Καλοί επίσκοποι, πρόεδροι κλάδου και ηγέτες μπορούν να σας βοηθήσουν να αποκτήσετε πρόσβαση στη θεραπευτική δύναμη της Εξιλέωσης του Ιησού Χριστού.
Προς εκείνους που μπορεί να κρύβονται, σας εκλιπαρούμε να επιστρέψετε. Χρειάζεστε αυτό που προσφέρει το Ευαγγέλιο και η Εξιλέωση του Ιησού Χριστού και εμείς χρειαζόμαστε αυτό που προσφέρετε εσείς. Ο Θεός γνωρίζει τις αμαρτίες σας. Δεν μπορείτε να κρυφτείτε από Εκείνον. Συμφιλιωθείτε ενώπιόν Του.
Ως Άγιοί Του, ο καθένας από εμάς πρέπει να προωθήσει μία κουλτούρα ότι ανήκουμε στην Εκκλησία, η οποία αγαπά, αποδέχεται και ενθαρρύνει όλους όσοι επιθυμούν να προοδεύσουν στο μονοπάτι Του.
Προσοχή σε αυτόν τον δεύτερο πειρασμό! Ακολουθήστε τη συμβουλή των προφητών τόσο των αρχαίων όσο και των σύγχρονων και να γνωρίζετε ότι δεν μπορείτε να κρυφτείτε από έναν στοργικό Πατέρα.
Αντ’ αυτού, επωφεληθείτε της θεραπευτικής δυνάμεως της Εξιλεώσεως του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι ο ίδιος ο σκοπός της ύπαρξής μας – να αποκτήσουμε ένα αποδυναμωμένο και θνητό σώμα που θα «υπόκειται σε κάθε είδους αδυναμίες» και το οποίο θα υποκύψει, δυστυχώς, σε πολλούς πρώτους πειρασμούς. Για να προοδεύουμε ακόμη και όταν πέφτουμε σε αυτούς τους πειρασμούς και να επιζητούμε θεία βοήθεια αφού το κάνουμε, ώστε να γίνουμε περισσότερο όπως ο Σωτήρας μας και ο Πατέρας μας στους Ουρανούς. Είναι η οδός Του. Είναι η μοναδική οδός. Για αυτές τις αλήθειες καταθέτω μαρτυρία στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.