Συμμετέχετε για να προετοιμασθείτε για την επιστροφή του Χριστού

Στη «σπουδαιότητα αυτής της στιγμής», καθώς η βασιλεία του Θεού επεκτείνεται και οι ναοί είναι διάστικτοι στη Γη, υπάρχει μια αυξανόμενη ανάγκη για πρόθυμες ψυχές να συμμετάσχουν στο έργο του Θεού. Η ανιδιοτελής υπηρέτηση είναι η πεμπτουσία της χριστοειδούς ιδιότητος του μαθητού. Αλλά η υπηρέτηση είναι σπάνια βολική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θαυμάζω εσάς μαθητές που τηρείτε διαθήκες, συμπεριλαμβανομένων των αγαπητών μας ιεραποστόλων, που παραμερίζετε τις επιθυμίες και τις δυσκολίες σας, για να υπηρετείτε τον Θεό υπηρετώντας τα τέκνα Του. Ο Θεός «χαίρεται να [σας] τιμά [που Τον υπηρετείτε] με χρηστότητα». Υπόσχεται: «Μεγάλη θα είναι η ανταμοιβή [σας] και αιώνια θα είναι η δόξα [σας]». Όταν λέμε ναι στην υπηρέτηση, λέμε ναι στον Ιησού Χριστό. Και όταν λέμε ναι στον Χριστό, λέμε ναι στην όσο το δυνατόν πιο άφθονη ζωή.

Έμαθα αυτό το μάθημα, ενώ εργαζόμουν και σπούδαζα χημικός μηχανικός στο κολλέγιο. Μου ζητήθηκε να είμαι ο υπεύθυνος σχεδιασμού δραστηριοτήτων για έναν τομέα ανυπάνδρων. Αυτή ήταν η κλήση μου εφιάλτης. Παρ’ όλα αυτά, δέχθηκα, και στην αρχή ήταν αγγαρεία. Κατόπιν σε μία δραστηριότητα ένα όμορφο κορίτσι εντυπωσιάσθηκε από τον τρόπο που σέρβιρα το παγωτό. Επέστρεψε τρεις φορές, ελπίζοντας να τραβήξει την προσοχή μου. Ερωτευτήκαμε και μου έκανε πρόταση γάμου μόλις δύο εβδομάδες αργότερα. Τώρα, ίσως δεν ήταν τόσο γρήγορα, και ήμουν εγώ αυτός που έκανε την πρόταση, αλλά η αλήθεια είναι αυτή: Τρέμω στη σκέψη ότι θα έχανα τη Χάιντι, αν είχα πει όχι σε εκείνη την κλήση.

Συμμετέχουμε στο έργο του Θεού όχι επειδή ο Θεός μας χρειάζεται, αλλά επειδή χρειαζόμαστε τον Θεό και τις πανίσχυρες ευλογίες Του. Υπόσχεται: «Διότι, ιδού, θα ευλογήσω όλους εκείνους που εργάζονται στον αμπελώνα μου με μεγάλη ευλογία». Επιτρέψτε μου να σας αναφέρω τρεις αρχές που διδάσκουν πώς η συμμετοχή μας στο έργο του Θεού μας ευλογεί και μας βοηθά να προετοιμασθούμε να συναντήσουμε τον Σωτήρα.

Πρώτον, καθώς συμμετέχουμε, προοδεύουμε προς «το μέτρο της δημιουργίας [μας]».

Μαθαίνουμε αυτό το πρότυπο στην αφήγηση για τη Δημιουργία. Ύστερα από κάθε ημέρα εργασίας, ο Θεός αναγνώριζε την πρόοδο που είχε γίνει, λέγοντας: «Ήταν καλό». Δεν είπε ότι το έργο είχε τελειώσει ούτε ότι ήταν τέλειο. Αλλά αυτό που είπε ήταν ότι υπήρχε πρόοδος, και στα μάτια του Θεού, αυτό είναι καλό!

Οι κλήσεις δεν καθορίζουν ούτε επικυρώνουν την αξία ή την αξιοσύνη ενός ατόμου. Αντιθέτως, καθώς εργαζόμαστε με τον Θεό με οιονδήποτε τρόπο Εκείνος ζητεί, αρχίζουμε να εκπληρώνουμε τον σκοπό για τον οποίο δημιουργηθήκαμε.

Ο Θεός αγαλλιάζει με την πρόοδό μας και έτσι θα πρέπει και εμείς, ακόμα και όταν έχουμε ακόμη έργο να κάνουμε. Μερικές φορές μπορεί να μας λείπει η δύναμη ή τα μέσα να υπηρετήσουμε σε μια κλήση. Παρ’ όλα αυτά, μπορούμε να συμμετάσχουμε στο έργο και να προστατεύουμε τη μαρτυρία μας με σημαντικούς τρόπους, όπως η προσευχή και η μελέτη των γραφών. Ο στοργικός Επουράνιος Πατέρας μας δεν μας καταδικάζει, όταν είμαστε πρόθυμοι αλλά αδυνατούμε να υπηρετήσουμε.

Δεύτερον, η υπηρέτηση εξυψώνει τα σπίτια και τις εκκλησίες μας σε άγιους τόπους, όπου μπορούμε να ζούμε σύμφωνα με τις διαθήκες.

Για παράδειγμα, η διαθήκη μας να θυμόμαστε πάντοτε τον Χριστό συνάπτεται ατομικά, αλλά αυτή η διαθήκη βιώνεται καθώς υπηρετούμε άλλους. Οι κλήσεις μάς περιβάλλουν με ευκαιρίες να «φέρ[ουμε] ο ένας τα βάρη του άλλου, εκπληρώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον νόμο του Χριστού». Όταν υπηρετούμε επειδή αγαπούμε τον Θεό και θέλουμε να ζούμε τις διαθήκες μας, η υπηρέτηση που φαίνεται υποχρεωτική και εξαντλητική γίνεται χαρούμενη και σε αλλάζει.

Οι διατάξεις δεν μας σώζουν, επειδή εκπληρώνουν έναν επουράνιο κατάλογο καθηκόντων. Αντιθέτως, όταν ζούμε τις διαθήκες που συνδέονται με αυτές τις διατάξεις, γινόμαστε το είδος του ατόμου που θέλει να είναι στην παρουσία του Θεού. Αυτή η κατανόηση υπερνικά τους δισταγμούς να υπηρετούμε ή τις προτιμήσεις να μην υπηρετούμε. Η προετοιμασία μας να συναντήσουμε τον Ιησού Χριστό επιταχύνεται, όταν σταματήσουμε να ρωτούμε τι θα επιτρέψει ο Θεός και αρχίσουμε να ρωτούμε τι θα προτιμούσε ο Θεός.

Τρίτον, η συμμετοχή στο έργο του Θεού μάς βοηθά να λάβουμε τη δωρεά της χάρης του Θεού και να νιώσουμε τη βαθύτερη αγάπη Του.

Δεν λαμβάνουμε οικονομική αποζημίωση για την υπηρέτησή μας. Αντίθετα, οι γραφές διδάσκουν ότι για «τον κόπο [μας] θα [λάβουμε] τη χάρη του Θεού, ώστε να γίν[ουμε] ισχυροί κατά το Πνεύμα, έχοντας τη γνώση του Θεού, [και] διδάσκουμε με δύναμη και εξουσία από τον Θεό». Αυτή είναι μία πολύ καλή ανταλλαγή!

Λόγω της χάρης του Θεού, οι ικανότητες ή οι ανικανότητές μας δεν αποτελούν την κύρια βάση για να απευθύνουμε ή να αποδεχθούμε μία κλήση. Ο Θεός δεν αναμένει τέλεια απόδοση ή εξαιρετικό ταλέντο για να συμμετάσχουμε στο έργο Του. Αν ήταν έτσι, η βασίλισσα Εσθήρ δεν θα είχε σώσει το έθνος της, ο Πέτρος δεν θα είχε ηγηθεί της αρχικής Εκκλησίας και ο Τζόζεφ Σμιθ δεν θα ήταν ο Προφήτης της Αποκατάστασης.

Καθώς ενεργούμε με πίστη για να κάνουμε κάτι πέρα από τις ικανότητές μας, αποκαλύπτεται η αδυναμία μας. Αυτό δεν είναι ποτέ άνετο, αλλά είναι απαραίτητο να «γνωρίζουμε ότι είναι με τη χάρη [του Θεού]… που έχουμε δύναμη να τα κάνουμε αυτά».

Θα κάνουμε πολλές φορές λάθη καθώς συμμετέχουμε στο έργο του Θεού. Όμως στην προσπάθειά μας, ο Ιησούς Χριστός μάς πιάνει. Σταδιακά μας εξυψώνει για να βιώσουμε τη σωτηρία από την αποτυχία και τον φόβο και από το αίσθημα ότι ποτέ δεν θα είμαστε επαρκείς. Όταν αφιερώνουμε την πενιχρή αλλά βέλτιστη προσπάθειά μας, ο Θεός τη μεγαλύνει. Όταν θυσιάζουμε για τον Ιησού Χριστό, Εκείνος μας καθαγιάζει. Αυτή είναι η δύναμη της χάρης του Θεού που μας αλλάζει. Όταν υπηρετούμε, αναπτυσσόμαστε πνευματικώς με τη χάρη έως ότου είμαστε έτοιμοι να «υψωθ[ούμε]… από τον Πατέρα, για να σταθ[ούμε] εμπρός [στον Ιησού Χριστό]».

Δεν ξέρω όλα όσα θα με ρωτήσει ο Σωτήρας, όταν σταθώ ενώπιόν Του, αλλά ίσως μία ερώτηση θα είναι: «Ποιον έφερες μαζί σου;» Οι κλήσεις είναι ιερές δωρεές από έναν στοργικό Επουράνιο Πατέρα για να βοηθήσει να φέρουμε άλλους μαζί μας στον Ιησού Χριστό. Επομένως, καλώ τους ηγέτες και τον καθένα από εμάς να αναζητήσει πιο σκόπιμα αυτούς που δεν έχουν κλήση. Παροτρύνετε και βοηθήστε τους να συμμετάσχουν στο έργο του Θεού για να τους βοηθήσετε να προετοιμαστούν για την επιστροφή του Χριστού.

Ο Τζων δεν ήταν ενεργός στην Εκκλησία, όταν τον επισκέφθηκε ο επίσκοπός του και του είπε ότι ο Κύριος είχε ένα έργο για εκείνον να κάνει. Ζήτησε από τον Τζων να κόψει το κάπνισμα. Αν και ο Τζων είχε προσπαθήσει πολλές φορές να σταματήσει, τη φορά αυτή ένιωσε μία αόρατη δύναμη να τον βοηθά.

Μόλις τρεις εβδομάδες αργότερα, ο πρόεδρος πασσάλου επισκέφθηκε τον Τζων. Τον κάλεσε να υπηρετήσει στην επισκοπική ηγεσία. Ο Τζων σοκαρίστηκε. Είπε στον πρόεδρο πασσάλου ότι μόλις είχε κόψει το κάπνισμα. Αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψει την παράδοση του να παρακολουθεί επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες την Κυριακή, λοιπόν, αυτό που του ζητούσαν ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Η εμπνευσμένη απάντηση του προέδρου πασσάλου ήταν απλή: «Τζων, δεν σ’ το ζητώ εγώ. Ο Κύριος το ζητεί».

Σε αυτό ο Τζων απάντησε: «Λοιπόν, αν είναι έτσι, θα υπηρετήσω».

Ο Τζων μου είπε ότι αυτές οι θυσίες υπηρέτησης ήταν τα πνευματικά σημεία καμπής για εκείνον και την οικογένειά του.

Αναρωτιέμαι μήπως δεν παρατηρούμε και αποτυγχάνουμε να απευθύνουμε κλήσεις σε άτομα τα οποία, κατά τη θνητή μας άποψη, φαίνονται απίθανο να αντεπεξέλθουν ή είναι ανάξια. Ή μπορεί να μας απασχολεί περισσότερο η κουλτούρα των επιδόσεων παρά η διδαχή της προόδου, αμελώντας να δούμε πώς ο Σωτήρας αυξάνει την ικανότητα στο απίθανο και το αναπόδεικτο, δίνοντάς τους ευκαιρίες να υπηρετήσουν.

Ο Πρεσβύτερος Ντέιβιντ Α. Μπέντναρ διδάσκει τη σημασία της προσταγής από τις γραφές «ας μάθει [κάθε γυναίκα και κάθε άνδρας] το καθήκον [τους], και ας ενεργήσ[ουν]». Το κάνουμε αυτό; Όταν οι ηγέτες και οι γονείς αφήνουν τους άλλους να μαθαίνουν και να ενεργούν αφ’ εαυτού τους, εξελίσσονται και ανθίζουν. Ενώ το ευκολότερο μονοπάτι μπορεί να είναι να δώσετε στα πιστά μέλη μία δεύτερη κλήση, ο πιο εξαιρετικός τρόπος είναι να καλέσετε αυτούς που είναι απίθανο να υπηρετήσουν και να τους αφήσετε να μάθουν και να αναπτυχθούν πνευματικά.

Αν ο Χριστός ήταν σωματικώς εδώ, θα επισκεπτόταν τους ασθενείς, θα δίδασκε την τάξη του Κατηχητικού, θα καθόταν με την συντετριμμένη νέα γυναίκα και θα ευλογούσε τα παιδιά. Μπορεί να κάνει το δικό Του έργο. Όμως ζει αυτήν την αρχή να μας αφήνει να ενεργούμε και να μαθαίνουμε, γι’ αυτό μας στέλνει στη θέση Του.

Με τη συμμετοχή στο έργο του Θεού έρχεται «το δικαίωμα, το προνόμιο και η ευθύνη να αντιπροσωπεύ[ουμε] τον Κύριο [Ιησού Χριστό]». Όταν υπηρετούμε για να φέρουμε τιμή και δόξα στον Χριστό και όχι στον εαυτό μας, η υπηρέτησή μας γίνεται χαρούμενη. Όταν οι άλλοι φεύγουν από την τάξη μας, τη συγκέντρωση, την επίσκεψη τέλεσης διακονίας ή τη δραστηριότητά μας, ενθυμούμενοι τον Χριστό περισσότερο από όσο θυμούνται εμάς, το έργο μας δίδει ενέργεια.

Επιζητώντας ενθέρμως να αντιπροσωπεύουμε τον Σωτήρα, γινόμαστε περισσότερο όπως Εκείνος. Αυτή είναι η καλύτερη προετοιμασία για την ιερή στιγμή που ο καθένας μας θα γονατίσει και θα ομολογήσει ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, για τον οποίο δίδω μαρτυρία ότι είναι, και ότι ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον είναι η «φωνή [Του]… μέχρι τα πέρατα της γης» για να μας βοηθήσει να «προετοιμαστ[ούμε]… γι’ αυτό που πρόκειται να έρθει». Στο ιερό όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.