Το σχέδιο ευσπλαχνίας

Πέρυσι τον Απρίλιο, λίγο μετά τα χαρμόσυνα νέα ότι η Εκκλησία απέκτησε τον Ναό του Κέρτλαντ, ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον μας προέτρεψε να μελετήσουμε την προσευχή αφιερώσεως του Ναού του Κέρτλαντ, καταγεγραμμένη στο τμήμα 109 από το Διδαχή και Διαθήκες. Η προσευχή αφιερώσεως, είπε ο Πρόεδρος Νέλσον, «είναι ένα μάθημα εκμάθησης για το πώς ο ναός ενδυναμώνει πνευματικώς εσάς και εμένα να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες της ζωής αυτές τις τελευταίες ημέρες».

Είμαι βέβαιος ότι η μελέτη σας του τμήματος 109 απέδωσε εσώτερες γνώσεις που σας ευλόγησαν. Απόψε, αναφέρω μερικά πράγματα που έμαθα καθώς ακολούθησα την πρόσκληση του προφήτη μας. Το ειρηνοποιό μονοπάτι στο οποίο οδήγησε η μελέτη μου μού θύμισε ότι ο Κύριος είναι ευσπλαχνικός και ότι το σχέδιο του Επουράνιου Πατέρα μας περί σωτηρίας είναι πραγματικά ένα σχέδιο ευσπλαχνίας.

Όπως ίσως γνωρίζετε, «οι προσφάτως κεκλημένοι ιεραπόστολοι παροτρύνονται να λάβουν την προικοδότηση ναού όσο το δυνατόν συντομότερα και να παρευρίσκονται στον ναό όσο συχνά το επιτρέπουν οι συνθήκες». Μόλις προικοδοτηθούν, επίσης «μπορούν να υπηρετήσουν ως λειτουργοί… του ναού προτού αρχίσουν την ιεραποστολική υπηρέτηση».

Ο χρόνος στον ναό πριν από την είσοδο στο ιεραποστολικό εκπαιδευτικό κέντρο (Ι.Ε.Κ.) μπορεί να είναι μία θαυμάσια ευλογία για τους νέους ιεραποστόλους καθώς μαθαίνουν περισσότερα για τις διαθήκες του ναού προτού χρησιμοποιήσουν τις ευλογίες αυτών των διαθηκών προς όφελος του κόσμου.

Όμως μελετώντας το τμήμα 109, έμαθα ότι στον ναό, ο Θεός ενδυναμώνει τους νέους ιεραποστόλους –πράγματι, όλους μας– με έναν επιπρόσθετο, ιερό τρόπο. Στην προσευχή αφιερώσεως, δοθείσα δι’ αποκαλύψεως, ο Προφήτης Τζόζεφ Σμιθ προσευχήθηκε ώστε «όταν οι υπηρέτες σου εξέλθουν από τον οίκο σου… να καταθέσουν μαρτυρία για το όνομά σου» οι «καρδιές» «όλ[ου] του λαού» θα «μαλ[άκωναν]» – τόσο των «τρανών της γης» και «όλ[ων] τ[ων] φτωχ[ών], τ[ων] απ[όρων] και τ[ων] κατατρεγμέν[ων]». Προσευχήθηκε ώστε «οι προκαταλήψεις τους να υποχωρήσουν μπροστά στην αλήθεια, και ο λαός σου να βρει εύνοια ενώπιον όλων. Ώστε να μάθουν σε όλα τα πέρατα της γης ότι εμείς, οι υπηρέτες σου, έχουμε ακούσει τη φωνή σου, και ότι εσύ μας έστειλες».

Αυτή είναι μία όμορφη υπόσχεση για έναν προσφάτως κεκλημένο ιεραπόστολο – οι προκαταλήψεις να «υποχωρήσουν μπροστά στην αλήθεια», να «βρει εύνοια ενώπιον όλων» και να γνωρίζει ο κόσμος ότι έχουν σταλεί από τον Κύριο. Καθένας από εμάς χρειάζεται οπωσδήποτε αυτές τις ίδιες ευλογίες. Τι ευλογία θα ήταν να μαλακώσουν καρδιές καθώς αλληλεπιδρούμε με γείτονες και συναδέλφους. Η προσευχή αφιερώσεως δεν εξηγεί ακριβώς πώς ο χρόνος μας στον ναό θα μαλακώσει την καρδιά των άλλων, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι συνδέεται με το πώς ο χρόνος στον οίκο του Κυρίου μαλακώνει τη δική μας καρδιά, επικεντρώνοντάς μας στον Ιησού Χριστό και στο έλεός Του.

Καθώς μελετούσα την προσευχή αφιερώσεως του Κέρτλαντ, μου έκανε επίσης εντύπωση ότι ο Τζόζεφ παρακαλούσε ξανά και ξανά για έλεος – για τα μέλη της Εκκλησίας, για τους εχθρούς της Εκκλησίας, για τους ηγέτες της χώρας, για τα έθνη της Γης. Και, πολύ προσωπικώς, παρακάλεσε τον Κύριο να τον θυμάται και να έχει έλεος στην αγαπημένη του Έμμα και τα παιδιά τους.

Πώς πρέπει να αισθάνθηκε ο Τζόζεφ όταν, μία εβδομάδα αργότερα, ανήμερα το Πάσχα, στις 3 Απριλίου 1836, στον Ναό του Κέρτλαντ, ο Σωτήρας εμφανίσθηκε σε εκείνον και τον Όλιβερ Κάουντερυ και, όπως καταγράφεται στο τμήμα 110 από το Διδαχή και Διαθήκες, είπε: «Δέχτηκα αυτόν τον οίκο, και το όνομά μου θα είναι εδώ. Και θα φανερωθώ στον λαό μου με ευσπλαχνία σε αυτό τον οίκο». Αυτή η υπόσχεση για ευσπλαχνία πρέπει να είχε ειδικό νόημα για τον Τζόζεφ. Και όπως δίδαξε ο Πρόεδρος Νέλσον τον περασμένο Απρίλιο, αυτή η υπόσχεση επίσης «ισχύει για κάθε αφιερωμένο ναό σήμερα».

Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι με τους οποίους ο καθένας μας μπορεί να βρει ευσπλαχνία στον οίκο του Κυρίου. Αυτό ισχύει από τότε που ο Κύριος πρόσταξε για πρώτη φορά τον Ισραήλ να κατασκευάσει μία σκηνή του μαρτυρίου και να θέσει στο κέντρο της το «ιλαστήριο». Στον ναό, βρίσκουμε ευσπλαχνία στις διαθήκες που συνάπτουμε. Αυτές οι διαθήκες, επιπροσθέτως της διαθήκης του βαπτίσματος, μας συνδέουν με τον Πατέρα και τον Υιό και μας δίνουν αυξημένη πρόσβαση σε αυτό που ο Πρόεδρος Νέλσον έχει διδάξει ότι είναι «ένα ξεχωριστό είδος αγάπης και ευσπλαχνίας… που ονομάζεται χέσεντ» στα Εβραϊκά.

Βρίσκουμε ευσπλαχνία στην ευκαιρία να επισφραγισθούμε στην οικογένειά μας για την αιωνιότητα. Στον ναό, κατανοούμε επίσης με μεγαλύτερη σαφήνεια ότι η Δημιουργία, η Πτώση, η εξιλεωτική θυσία του Σωτήρος και η ικανότητά μας να εισέλθουμε ξανά στην παρουσία του Επουράνιου Πατέρα μας –πράγματι, κάθε μέρος του σχεδίου σωτηρίας– είναι εκδηλώσεις ευσπλαχνίας. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το σχέδιο σωτηρίας είναι ένα σχέδιο ευδαιμονίας ακριβώς επειδή είναι ένα «σχέδιο της ευσπλαχνίας».

Είμαι ευγνώμων για την όμορφη υπόσχεση στο τμήμα 110 που ο Κύριος θα φανερωθεί με ευσπλαχνία στους ναούς Του. Είμαι επίσης ευγνώμων για όσα αποκαλύπτει σχετικά με το πώς ο Κύριος θα φανερωθεί με ευσπλαχνία όποτε εμείς, όπως ο Τζόζεφ, παρακαλούμε για ευσπλαχνία.

Η έκκληση του Τζόζεφ Σμιθ για ευσπλαχνία στο τμήμα 109 δεν ήταν η πρώτη φορά που οι εκκλήσεις του για ευσπλαχνία προκάλεσαν αποκάλυψη. Στο Ιερό Άλσος, ο νεαρός Τζόζεφ προσευχήθηκε όχι μόνο για να μάθει ποια Εκκλησία ήταν αληθινή, αλλά επίσης είπε ότι «αναφώνησε προς τον Κύριο για ευσπλαχνία, γιατί δεν υπήρχε κανένας άλλος στον οποίο θα μπορούσα να πάω για να λάβω ευσπλαχνία». Κατά κάποιο τρόπο, η αναγνώρισή του ότι χρειαζόταν την ευσπλαχνία που μόνο ο Κύριος μπορούσε να του προσφέρει βοήθησε να ανοίξουν οι καταρράκτες των ουρανών. Τρία χρόνια αργότερα ο άγγελος Μορόνι ενεφανίσθη μετά από αυτό που ο Τζόζεφ είπε ότι ήταν η «προσευχή και ικεσία προς τον Παντοδύναμο Θεό, για να μου συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες και απερισκεψίες μου».

Αυτό το υπόδειγμα αποκαλύψεως έπειτα από μία έκκληση για ευσπλαχνία είναι γνωστό στις γραφές. Ο Ενώς άκουσε τη φωνή του Κυρίου μόνον αφού προσευχήθηκε για συγχώρηση. Η μεταστροφή του πατέρα του βασιλιά Λαμόνι αρχίζει με την προσευχή του: «Θα εγκαταλείψω όλες τις αμαρτίες μου για να σε γνωρίσω». Μπορεί να μην έχουμε ευλογηθεί με αυτές τις ίδιες εντυπωσιακές εμπειρίες, αλλά για εκείνους που μερικές φορές αγωνίζονται να αισθανθούν απαντήσεις στην προσευχή, η επιζήτηση του ελέους του Κυρίου είναι ένας από τους πιο δυνατούς τρόπους να αισθανθούν τη μαρτυρία του Αγίου Πνεύματος.

Μία παρόμοια αρχή διδάσκεται όμορφα στο Μορόνι 10:3-5. Συχνά συνοψίζουμε αυτά τα εδάφια για να διδάξουμε ότι, μέσω ειλικρινούς προσευχής, μπορούμε να μάθουμε εάν το Βιβλίο του Μόρμον είναι αληθινό. Όμως αυτή η σύνοψη μπορεί να παραμελήσει τον σημαντικό ρόλο της ευσπλαχνίας. Ακούστε πώς ο Μορόνι αρχίζει την προτροπή του: «Θα ήθελα να σας προτρέψω, όταν θα τα διαβάσετε αυτά… να θυμηθείτε πόσο πολυεύσπλαχνος υπήρξε ο Κύριος προς τα τέκνα των ανθρώπων, από τη δημιουργία του Αδάμ μέχρι την εποχή που εσείς θα τα λάβετε αυτά, και θα τα συλλογιστείτε μέσα στην καρδιά σας».

Ο Μορόνι μας παροτρύνει όχι μόνο να διαβάσουμε αυτά τα πράγματα –τα χρονικά που επρόκειτο να σφραγίσει– αλλά επίσης να συλλογισθούμε στην καρδιά μας τι αποκαλύπτει το Βιβλίο του Μόρμον για το «πόσο πολυεύσπλαχνος υπήρξε ο Κύριος προς τα τέκνα των ανθρώπων». Ο συλλογισμός επάνω στην ευσπλαχνία του Κυρίου μας προετοιμάζει να «ρωτήσ[ουμε] τον Θεό, τον Αιώνιο Πατέρα, στο όνομα του Χριστού, αν αυτά δεν είναι αληθινά».

Καθώς συλλογιζόμαστε το Βιβλίο του Μόρμον, θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε: Είναι πράγματι αλήθεια, όπως δίδαξε ο Άλμα, ότι το σχέδιο του Θεού περί ευσπλαχνίας διαβεβαιώνει ότι κάθε άτομο που έζησε ποτέ σε αυτήν τη γη θα αναστηθεί και ότι θα «αποκατασταθ[εί] στην… και τέλεια δομή του»; Έχει δίκιο ο Αμουλέκ – μπορεί η ευσπλαχνία του Σωτήρος να ικανοποιήσει όλες τις πικρά πραγματικές απαιτήσεις της δικαιοσύνης που διαφορετικά θα ήμασταν υποχρεωμένοι να πληρώσουμε και αντ’ αυτού «[μας] περικλείει στην αγκάλη της ασφάλειας»;

Είναι αλήθεια, όπως κατέθεσε μαρτυρία ο Άλμα, ότι ο Χριστός υπέφερε όχι μόνο για τις αμαρτίες μας αλλά και για τους «πόνους και τα βάσανά» μας, ώστε να «μάθει… πώς να συμπαρίσταται στον λαό του σύμφωνα με τις αδυναμίες τους»; Είναι ο Κύριος πραγματικά τόσο ελεήμων, όπως δίδαξε ο Βασιλιάς Βενιαμίν, ώστε ως δώρο, εξιλέωσε «για τις αμαρτίες εκείνων… οι οποίοι πέθαναν χωρίς να ξέρουν το θέλημα του Θεού γι’ αυτούς ή που αμάρτησαν από άγνοια»;

Είναι αλήθεια, όπως είπε ο Λεχί, ότι «ο Αδάμ έπεσε για να μπορέσουν να υπάρξουν οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι υπάρχουν για να μπορέσουν να έχουν αγαλλίαση»; Και είναι πράγματι αλήθεια, όπως κατέθεσε μαρτυρία ο Αβιναδί, παραθέτοντας τον Ησαΐα, ότι ο Ιησούς Χριστός «τραυματίστηκε για τις παραβάσεις μας, μωλωπίσθηκε για τις ανομίες μας. Η τιμωρία η οποία έφερε την ειρήνη μας ήταν επάνω του, και με τα μαστιγώματά του εμείς ιαθήκαμε»;

Εν ολίγοις, είναι το σχέδιο του Πατέρα, όπως διδάσκεται στο Βιβλίο του Μόρμον, πραγματικά τόσο ευσπλαχνικό; Καταθέτω μαρτυρία ότι είναι και ότι οι γαληνευτικές και ελπιδοφόροι διδασκαλίες ευσπλαχνίας στο Βιβλίο του Μόρμον είναι αληθινές.

Ωστόσο, φαντάζομαι ότι ορισμένοι μπορεί να αγωνίζονται, παρά την πιστή ανάγνωση και τις προσευχές σας, να πραγματοποιήσουν την υπόσχεση του Μορόνι ότι ο Επουράνιος Πατέρας «θα σας φανερώσει την αλήθεια αυτών των πραγμάτων, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος». Γνωρίζω αυτήν την πάλη, επειδή την αισθάνθηκα, πριν από πολλά χρόνια, όταν οι δικές μου πρώτες αναγνώσεις του Βιβλίου του Μόρμον δεν έδωσαν μία άμεση και ξεκάθαρη απάντηση στις προσευχές μου.

Εάν αγωνίζεστε, επιτρέψτε μου να σας προτρέψω να ακολουθήσετε τη συμβουλή του Μορόνι να συλλογισθείτε τους πολλούς τρόπους που διδάσκει το Βιβλίο του Μόρμον «πόσο πολυεύσπλαχνος υπήρξε ο Κύριος προς τα τέκνα των ανθρώπων»; Βάσει της εμπειρίας μου, ελπίζω όταν το κάνετε η ειρήνη του Αγίου Πνεύματος να μπορεί να εισέλθει στην καρδιά σας και να μπορείτε να γνωρίσετε, να πιστέψετε και να αισθανθείτε ότι το Βιβλίο του Μόρμον και το σχέδιο ευσπλαχνίας που διδάσκει είναι αληθινά.

Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου για το μέγα σχέδιο του Πατέρα περί ευσπλαχνίας και για την προθυμία του Σωτήρος να το φέρει εις πέρας. Ξέρω ότι θα φανερωθεί με ευσπλαχνία, στον άγιο ναό Του και σε κάθε πτυχή της ζωής μας, αν Τον επιζητήσουμε. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.