Θεία εξουσία, υπέροχοι νέοι άνδρες

Σας ευχαριστώ, Πρεσβύτερε Άντερσεν, για αυτήν την αξιοσημείωτη έκφραση της δύναμης της ιεροσύνης και της δύναμης της Εξιλέωσης του Σωτήρος.

Ένα πρωινό Κυριακής αυτού του Ιανουαρίου, καθώς καθόμουν στη συγκέντρωση μεταλήψεως, περισσότεροι από δώδεκα νέοι άνδρες υποστηρίχθηκαν για να προαχθούν στην Ααρωνική Ιεροσύνη. Ένιωσα τον κόσμο να αλλάζει κάτω από τα πόδια μας.

Μου έκανε εντύπωση ότι σε όλο τον κόσμο, σε κάθε ζώνη ώρας, σε συγκεντρώσεις μεταλήψεως ακριβώς όπως εκείνοι, οι δεκάδες χιλιάδες διάκονοι, διδάσκαλοι και ιερείς –όπως αυτό το πρωινό ο φίλος του Προέδρου Χόλλαντ, ο Ήστον– υποστηρίζονταν για να χειροτονηθούν σε διά βίου διακονίες της ιεροσύνης που θα εκτείνονταν σε όλο το μήκος και το πλάτος της συνάθροισης του Ισραήλ.

Κάθε Ιανουάριο, χέρια τίθενται επάνω στα κεφάλια περίπου 100.000 νεαρών ανδρών, συνδέοντάς τους μέσω διάταξης με μια φωτεινή γραμμή εξουσίας που εκτείνεται πίσω μέσω της εποχής της Αποκατάστασης στον Τζόζεφ και τον Όλιβερ, στον Ιωάννη τον Βαπτιστή και στον Ιησού Χριστό.

Τώρα, η δική μας πάντοτε δεν είναι μια πολύ εκδηλωτική εκκλησία. Εδώ, υποτιμούμε την κατάσταση.

Αλλά και πάλι, βλέποντας να προχωρούν αυτοί οι πρόσφατα χειροτονημένοι φέροντες την ιεροσύνη σαν βροντερός κεραυνός που απλώνεται σε όλη τη Γη, αναρωτήθηκα –σαν «εκκλησία της χαράς» που είμαστε– αν θα έπρεπε να το βροντοφωνάξουμε από τις ταράτσες των σπιτιών. «Σήμερα» σκέφθηκα «θα έπρεπε να υπάρχουν σάλπιγγες και κύμβαλα και λαμπερά ρωμαϊκά κεριά. Θα έπρεπε να γίνονται παρελάσεις!»

Γνωρίζοντας ποια είναι πραγματικά η δύναμη του Θεού, είδαμε με τα μάτια μας να διαταράσσονται τα ίδια τα πρότυπα αυτού του κόσμου από τη θεία εξουσία που απλωνόταν στη Γη.

Αυτές οι χειροτονήσεις εκτοξεύουν αυτούς τους νέους άνδρες σε μια ζωή υπηρέτησης καθώς θα βρεθούν σε επακόλουθους καιρούς και μέρη όπου η παρουσία και οι προσευχές τους και οι δυνάμεις της ιεροσύνης του Θεού που φέρουν θα έχουν μεγάλη σημασία.

Αυτή η ελεγχόμενη αλυσιδωτή αντίδραση άρχισε με έναν άγγελο που τελούσε διακονία και εστάλη από τον Θεό. Ο ανεστημένος Ιωάννης ο Βαπτιστής της αρχαίας εποχής εμφανίσθηκε στον Τζόζεφ και τον Όλιβερ, έθεσε τα χέρια του επάνω στο κεφάλι τους και είπε: «Σε εσάς τους συνυπηρέτες μου, στο όνομα του Μεσσία, απονέμω την Ιεροσύνη του Ααρών, που κατέχει τα κλειδιά της διακονίας των αγγέλων και του Ευαγγελίου της μετανοίας και του βαπτίσματος προς άφεση αμαρτιών» (Διδαχή και Διαθήκες 13:1).

Ο Ιωάννης απεκάλεσε αυτήν την εξουσία «Ιεροσύνη του Ααρών», από τον αδελφό του Μωυσή και συνάδελφο στην ιεροσύνη. Στα αρχαία χρόνια, οι φέροντες αυτήν την ιεροσύνη του Ααρών έπρεπε να διδάσκουν και να βοηθούν στις διατάξεις – διατάξεις που εστίαζαν την ιδιότητα του μαθητού στον μελλοντικό Μεσσία, τον Κύριο Ιησού Χριστό (βλ. Δευτερονόμιον 33:10).

Το βιβλίο των Αριθμών αναθέτει ρητά στους φέροντες την ιεροσύνη του Ααρών τα καθήκοντα του χειρισμού των σκευών των διατάξεων. «Kαι τον Aαρών και τους γιους του θα τους τοποθετήσεις… τα καθήκοντα της ιερατείας τους… το τραπέζι… και τα σκεύη τού αγιαστηρίου, με τα οποία υπηρετούν» (Αριθμοί 3:10, 31).

Η διάταξη της θυσίας ζώων από το Διαθήκη εκπληρώθηκε και αντικαταστάθηκε μέσω της ζωής και της Εξιλέωσης του Σωτήρος. Εκείνη η αρχαία διάταξη αντικαταστάθηκε με τη διάταξη που τώρα αποκαλούμε μετάληψη του Μυστικού Δείπνου.

Ο Κύριος εμπιστεύεται τους φέροντες την ιεροσύνη του Ααρών να κάνουν σχεδόν τα ίδια πράγματα που έκαναν παλαιότερα: να διδάσκουν και να χορηγούν διατάξεις – όλα αυτά για να μας υπενθυμίζουν την Εξιλέωσή Του.

Όταν διάκονοι, διδάσκαλοι και ιερείς βοηθούν στη μετάληψη, λαμβάνουν τις ευλογίες της ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι: τηρώντας τη διαθήκη που συνάπτουν καθώς μεταλαμβάνουν ατομικώς από τον άρτο και το νερό. Όμως στην επιτέλεση αυτών των ιερών καθηκόντων, μαθαίνουν επίσης περισσότερα για τον ρόλο και τις ευθύνες τους στην ιεροσύνη.

Η Ααρωνική Ιεροσύνη αποκαλείται προπαρασκευαστική ιεροσύνη, εν μέρει διότι οι διατάξεις της τους επιτρέπουν να βιώσουν το βάρος και τη χαρά να είναι στην υπηρεσία του Κυρίου, προετοιμάζοντάς τους για μελλοντική υπηρέτηση στην ιεροσύνη, όταν ενδεχομένως να κληθούν να τελέσουν διακονία με απρόβλεπτους τρόπους – συμπεριλαμβανομένης της εκφώνησης εμπνευσμένων ευλογιών σε περιόδους όπου οι ελπίδες και τα όνειρα, ακόμη και η ζωή και ο θάνατος, βρίσκονται σε επισφαλή ισορροπία.

Τέτοιες σοβαρές προσδοκίες απαιτούν σοβαρή προετοιμασία.

Το Διδαχή και Διαθήκες εξηγεί ότι οι διάκονοι και οι διδάσκαλοι «πρέπει να προειδοποιούν, να επεξηγούν, να προτρέπουν και να διδάσκουν και να προσκαλούν όλους να έρθουν προς τον Χριστό» (Διδαχή και Διαθήκες 20:59). Επιπροσθέτως αυτών των ευκαιριών οι ιερείς πρέπει να «κηρύττ[ουν]… και [να] βαπτίζ[ουν]» (Διδαχή και Διαθήκες 20:50).

Λοιπόν όλα αυτά ακούγονται πολλά, αλλά στον πραγματικό κόσμο, αυτά τα πράγματα συμβαίνουν φυσικά, ανά τον κόσμο.

Ένας επίσκοπος δίδαξε στη νέα προεδρία απαρτίας διακόνων αυτά τα καθήκοντα. Οπότε, η νέα προεδρία άρχισε να μιλά για το πώς θα μπορούσαν να φαίνεται αυτό στην απαρτία και τον τομέα τους. Αποφάσισαν ότι θα έπρεπε να αρχίσουν να επισκέπτονται ηλικιωμένα μέλη του τομέως για να δουν τι χρειάζονταν και μετά να πάνε να το κάνουν.

Ανάμεσα σε αυτούς που υπηρετούσαν ήταν ο Άλαν, ένας τραχύς, συχνά βλάσφημος και μερικές φορές εχθρικός γείτονας. Η σύζυγος του Άλαν, Γουάντα, έγινε μέλος της Εκκλησίας, αλλά ο Άλαν ήταν, όπως λέμε, ένα δύσκολο άτομο.

Ωστόσο, οι διάκονοι πήγαν επί το έργον, αγνοώντας με χιουμοριστική διάθεση τις προσβολές του, ενώ φτυάριζαν το χιόνι και έβγαζαν έξω τα απορρίμματα. Είναι δύσκολο να μισήσεις τους διακόνους και ο Άλαν τελικώς άρχισε να τους αγαπά. Κάποια στιγμή τον κάλεσαν στην εκκλησία.

«Δεν μου αρέσει η εκκλησία» απήντησε.

«Λοιπόν σας αρέσουμε εμείς» είπαν. «Ελάτε λοιπόν μαζί μας. «Μπορείτε απλώς να έλθετε στη συγκέντρωση της απαρτίας μας, αν θέλετε».

Και με την έγκριση του επισκόπου, ήλθε – και συνέχισε να έρχεται.

Οι διάκονοι έγιναν δάσκαλοι και καθώς συνέχισαν να τον υπηρετούν, τους δίδαξε να δουλεύουν σε αυτοκίνητα και να κατασκευάζουν πράγματα. Μέχρι τη στιγμή που αυτοί οι διάκονοι που έγιναν διδάσκαλοι, έγιναν ιερείς, ο Άλαν τους αποκαλούσε «τα αγόρια μου».

Προετοιμάζονταν με σοβαρότητα για ιεραποστολές και ρώτησαν αν θα μπορούσαν να εξασκηθούν σε ιεραποστολικά μαθήματα μαζί του. Ορκίσθηκε ότι ποτέ δεν θα άκουγε ή θα πίστευε, αλλά, ναι, θα μπορούσαν να εξασκηθούν στο σπίτι του.

Και τότε ο Άλαν αρρώστησε. Και μαλάκωσε.

Μία ημέρα, στη συγκέντρωση απαρτίας, τους ζήτησε στοργικά να προσευχηθούν για εκείνον, ώστε να κόψει το κάπνισμα, και έτσι έκαναν. Αλλά μετά τον ακολούθησαν στο σπίτι και κατάσχεσαν όλο το απόθεμα καπνού του.

Καθώς η κλονισμένη υγεία του έφερνε τον Άλαν σε νοσοκομεία και κέντρα αποτοξίνωσης, «τα αγόρια του» τον υπηρετούσαν, αποπνέοντας αθόρυβα δυνάμεις ιεροσύνης και αγάπης ανυπόκριτης (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 121:41).

Το θαύμα συνεχίστηκε, όταν ο Άλαν ζήτησε να βαπτισθεί – αλλά στη συνέχεια απεβίωσε προτού συμβεί αυτό. Κατόπιν αιτήματός του, οι διάκονοί του που έγιναν ιερείς ήταν οι συνοδοί του φερέτρου και οι ομιλητές στην κηδεία του, στην οποία –όπως ήταν φυσικό– προειδοποίησαν, επεξήγησαν, προέτρεψαν, δίδαξαν και κάλεσαν όλους στον Χριστό.

Αργότερα, στον ναό, φυσικά ήταν ένα από τα «αγόρια του Άλαν» που βάπτισε εκείνον τον πρώην πρόεδρο απαρτίας διακόνων δι’ αντιπροσώπου για τον Άλαν.

Όλα όσα είπε να κάνουν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής τα έκαναν. Έκαναν ό,τι κάνουν οι διάκονοι, οι διδάσκαλοι και οι ιερείς σε όλη αυτήν την Εκκλησία και σε όλο τον κόσμο.

Ένα από τα πράγματα που οι φέροντες την ιεροσύνη του Ααρών έχουν επιφορτισθεί να κάνουν περιλαμβάνει τη διάταξη της μεταλήψεως.

Πέρυσι, συνάντησα έναν εμπνευσμένο επίσκοπο και την υπέροχη σύζυγό του. Σε ένα πρόσφατο πρωί Σαββάτου στη διαδρομή για τη βάπτιση του γυιου τους, υπέστησαν την τραγική και ξαφνική απώλεια της αγαπημένης τους κόρης, Τες, δύο ετών.

Το επόμενο πρωί, τα μέλη του τομέως τους συναθροίσθηκαν για τη συγκέντρωση μεταλήψεως γεμάτα συμπόνια, υποφέροντας επίσης για την απώλεια αυτού του τέλειου μικρού κοριτσιού. Κανείς δεν περίμενε ότι η οικογένεια του επισκόπου θα ήταν στην εκκλησία εκείνο το πρωί, αλλά λίγα λεπτά πριν αρχίσει η συγκέντρωση, εισήλθαν και πήγαν τη θέση τους.

Ο επίσκοπος πήγε στο βήμα και προσπέρασε τη συνηθισμένη θέση του ανάμεσα στους συμβούλους του και κάθισε αντ’ αυτού ανάμεσα στους ιερείς του στην τράπεζα μεταλήψεως.

Κατά τη διάρκεια εκείνης της αγωνιώδους και άυπνης νύχτας πριν από την αναζήτηση κατανόησης και ειρήνης, είχε λάβει μια δυνατή εντύπωση για το τι χρειαζόταν περισσότερο η οικογένειά του – και τι χρειαζόταν περισσότερο ο τομέας του. Ήταν για να ακούσουν τη φωνή του επισκόπου τους, του προέδρου Ααρωνικής Ιεροσύνης τομέως τους, και του θλιμμένου πατέρα τους, να προφέρουν τις υποσχέσεις της διαθήκης της μεταλήψεως.

Έτσι, όταν ήλθε η ώρα, γονάτισε με αυτούς τους ιερείς και μίλησε στον Πατέρα Του. Με το πάθος εκείνης της περίστασης, πρόφερε μερικά από τα πιο δυνατά λόγια που επετράπησαν ποτέ σε κάποιον να πει δυνατά σε αυτή τη ζωή.

Λόγια αιώνιας συνέπειας.

Λόγια διατάξεως.

Λόγια διαθήκης.

Οδηγίες που μας συνδέουν με τους ίδιους τους σκοπούς αυτής της ζωής – και με τα πιο υπέροχα αποτελέσματα του σχεδίου του Επουράνιου Πατέρα για εμάς.

Μπορείτε να φαντασθείτε τι άκουσε το εκκλησίασμα σε εκείνη την εκκλησία εκείνη την ημέρα – τι αισθάνθηκαν με τα λόγια που ακούμε κάθε Κυριακή στις εκκλησίες μας;

«Ω Θεέ, Αιώνιε Πατέρα, Σε παρακαλούμε στο όνομα του Υιού Σου, Ιησού Χριστού, να ευλογήσεις και να αγιάσεις αυτό το ψωμί στις ψυχές όλων εκείνων που το παίρνουν, ώστε να το φάνε σε ανάμνηση του σώματος του Υιού Σου, και να δώσουν μαρτυρία προς Εσένα, ω Θεέ, Αιώνιε Πατέρα, ότι είναι πρόθυμοι να πάρουν επάνω τους το όνομα του Υιού Σου, και να Τον θυμούνται πάντοτε, και να τηρούν τις εντολές Του, τις οποίες Εκείνος τους έχει δώσει, ώστε να έχουν πάντοτε το Πνεύμα Του μαζί τους. Αμήν» (Διδαχή και Διαθήκες 20:77).

Και στη συνέχεια: «Ω Θεέ, Αιώνιε Πατέρα, Σε παρακαλούμε στο όνομα του Υιού Σου, Ιησού Χριστού, να ευλογήσεις και να αγιάσεις αυτό το [νερό] στις ψυχές όλων εκείνων που πίνουν από αυτό, ώστε να το κάνουν σε ανάμνηση του αίματος του Υιού Σου, το οποίο χύθηκε γι’ αυτούς, ώστε να δώσουν μαρτυρία προς Εσένα, ω Θεέ, Αιώνιε Πατέρα, ότι Τον θυμούνται πάντοτε, ώστε να έχουν το Πνεύμα Του μαζί τους. Αμήν» (Διδαχή και Διαθήκες 20:79).

Αυτός ο καλός πατέρας και η αυτή η καλή μητέρα καταθέτουν μαρτυρία ότι αυτή η υπόσχεση έχει εκπληρωθεί. Στην πραγματικότητα, προς αιώνια παρηγοριά τους, «έχουν το Πνεύμα Του μαζί τους».

Είμαι ευγνώμων διά παντός που οι φέροντες την Ααρωνική Ιεροσύνη, με τις δυνάμεις, τις διατάξεις και τα καθήκοντά της, ευλογούν όλους μας μέσω των κλειδιών της ίδιας «της διακονίας των αγγέλων και του Ευαγγελίου της μετανοίας και του βαπτίσματος προς άφεση αμαρτιών» (Διδαχή και Διαθήκες 13:1). Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.