Η μετάνοιά σας δεν βαραίνει τον Ιησού Χριστό. Λαμπρύνει τη χαρά Του

Πριν από μερικά χρόνια σε ένα ταξίδι στη Φλόριντα, καθόμουν έξω και διάβαζα ένα βιβλίο. Ο τίτλος του υποδήλωνε ότι μπορούμε ακόμη να φτάσουμε στους ουρανούς, μολονότι δεν είμαστε τέλειοι τώρα. Μια γυναίκα που περνούσε ρώτησε: «Νομίζετε ότι είναι δυνατόν;»

Κοίταξα ψηλά, μπερδεμένη, και μετά συνειδητοποίησα ότι μιλούσε για το βιβλίο που διάβαζα. Είπα κάτι γελοίο, όπως: «Λοιπόν, δεν έχω προχωρήσει πολύ στο βιβλίο, αλλά θα σας ενημερώσω πώς τελειώνει».

Ω, πόσο θα ήθελα να μπορούσα να ταξιδέψω πίσω στον χρόνο! Θα της έλεγα: «Ναι, είναι δυνατόν! Επειδή οι ουρανοί δεν είναι για ανθρώπους που έχουν υπάρξει τέλειοι. Είναι για ανθρώπους που έχουν συγχωρηθεί, που επιλέγουν τον Χριστό ξανά και ξανά».

Σήμερα θέλω να μιλήσω σε εκείνους από εμάς που μερικές φορές νιώθουμε ότι: «Η μετάνοια και η συγχώρηση φαίνεται να έχουν αποτελέσματα για όλους εκτός από εμένα». Εκείνοι που κατ’ ιδίαν αναρωτιούνται: «Αφού συνεχίζω να κάνω τα ίδια λάθη, ίσως έτσι είμαι». Όσοι, όπως εγώ, έχουν ημέρες κατά τις οποίες το μονοπάτι της διαθήκης φαίνεται τόσο απότομο, που είναι σχεδόν πεζοπορία διαθήκης!

Ένας υπέροχος ιεραπόστολος στην Αυστραλία, ο Πρεσβύτερος Γκάνγκα από τα Φίτζι, ανέφερε ένα παρόμοιο συναίσθημα στη μαρτυρία του κατά την αναχώρησή του: «Ξέρω ότι ο Θεός με αγαπά, αλλά μερικές φορές αναρωτιέμαι: “Ξέρει ο Θεός ότι Τον αγαπώ;” Επειδή δεν είμαι τέλειος και εξακολουθώ να κάνω λάθη».

Σε εκείνη την τρυφερή, βασανιστική ερώτηση, ο Πρεσβύτερος Γκάνγκα συνόψισε ακριβώς αυτό το οποίο με ανησυχούσε συχνά. Ίσως αναρωτιέστε επίσης, σκεπτόμενοι: «Προσπαθώ τόσο σκληρά, αλλά ξέρει ο Θεός ότι προσπαθώ πραγματικά; Όταν συνεχίζω να αποτυγχάνω, ξέρει ο Θεός ότι εξακολουθώ να Τον αγαπώ;»

Με λυπεί που το παραδέχομαι, αλλά συνήθιζα να μετρώ τη σχέση μου με τον Σωτήρα ανάλογα με το πόσο τέλεια ζούσα. Νόμιζα ότι μία υπάκουη ζωή σήμαινε ότι δεν θα χρειαζόταν ποτέ να μετανοήσω. Και όταν έκανα λάθη, τα οποία ήταν κάθε ημέρα, απομακρυνόμουν από τον Θεό, σκεπτόμενη: «Πρέπει να τον έχω τόσο απογοητεύσει».

Αυτό απλώς δεν είναι αλήθεια.

Έχω μάθει ότι αν περιμένεις μέχρι να είσαι αρκετά καθαρός ή αρκετά τέλειος για να πας στον Σωτήρα, έχεις χάσει όλο το νόημα!

Τι θα γινόταν, αν σκεπτόμασταν τις εντολές και την υπακοή με διαφορετικό τρόπο;

Καταθέτω μαρτυρία ότι ενώ ο Θεός ενδιαφέρεται για τα λάθη μας, ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι συμβαίνει αφού κάνουμε ένα λάθος. Θα στρεφόμαστε σε Εκείνον ξανά και ξανά; Θα παραμείνουμε σε αυτήν τη σχέση διαθήκης;

Ίσως ακούτε τα λόγια του Κυρίου: «Αν με αγαπάτε, φυλάξτε τις εντολές μου» και αισθάνεστε αποθαρρυμένοι, επειδή δεν έχετε τηρήσει όλες τις εντολές. Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι είναι επίσης μία εντολή να μετανοούμε! Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να είναι η πιο επαναλαμβανόμενη εντολή στις γραφές.

Στον μονόλογο του Άλμα, «Αχ, να ήμουν άγγελος και να μπορούσα να έχω την επιθυμία της καρδιάς [μου]… Και να αναφωνήσω μετάνοια» δεν προσπαθούσε να μας ντροπιάσει επισημαίνοντας τα λάθη μας. Ήθελε να φωνάξει μετάνοια, ώστε εσείς και εγώ να μπορέσουμε να αποφύγουμε τα δεινά του κόσμου. Ένας λόγος που ο Άλμα μισούσε την αμαρτία είναι επειδή μας προκαλεί πόνο.

Μερικές φορές πρέπει να θυμάμαι, όπως ένα σημείωμα στο μέτωπό μου, ότι οι εντολές είναι το μονοπάτι μακριά από τον πόνο. Και η μετάνοια είναι επίσης. Ο προφήτης μας είπε: «Ο Σωτήρας μάς αγαπά πάντα, αλλά ιδίως όταν μετανοούμε».

Έτσι, όταν ο Κύριος λέει: «Μετανοήστε, μετανοήστε», τι θα γινόταν, αν Τον φανταζόσασταν να λέει: «Σας αγαπώ. Σας αγαπώ»; Φαντασθείτε Τον να σας παρακαλεί να αφήσετε πίσω τη συμπεριφορά που σας προκαλεί πόνο, καλώντας σας να βγείτε από το σκοτάδι και να στραφείτε στο φως Του.

Στον τομέα της κόρης μου, Κάρλυ, ένας νέος ιερέας γονάτισε για να ευλογήσει τη μετάληψη και αντί να πει: «Ώστε να το κάνουν σε ανάμνηση του αίματος του Υιού Σου», είπε κατά λάθος: «Ώστε να το κάνουν σε ανάμνηση της αγάπης του Υιού Σου». Δάκρυα γέμισαν τα μάτια της Κάρλυ καθώς συνειδητοποίησε την αλήθεια αυτών των λέξεων.

Ο Σωτήρας μας ήταν πρόθυμος να υποφέρει τον πόνο της Εξιλέωσής Του, επειδή σας αγαπά. Στην πραγματικότητα, είστε η «χαρά που ήταν μπροστά του», ενώ Εκείνος υπέφερε.

Η πρόσκληση για μετάνοια είναι μία έκφραση της αγάπης του Θεού.

Το να πούμε ναι σε αυτήν την πρόσκληση είναι μία έκφρασή μας.

Φαντασθείτε την αγαπημένη σας απεικόνιση του Χριστού. Τώρα φαντασθείτε Τον να χαμογελά πλατιά με χαρά κάθε φορά που χρησιμοποιείτε το δώρο Του, επειδή Εκείνος είναι η «απόλυτη λαμπρότητα ελπίδας».

Μάλιστα, η μετάνοιά σας δεν βαραίνει τον Ιησού Χριστό. Λαμπρύνει τη χαρά Του!

Ας το διδάξουμε αυτό!

Επειδή η μετάνοια είναι τα καλύτερα νέα μας!

Δεν μένουμε στο μονοπάτι της διαθήκης με το να μην κάνουμε ποτέ λάθος. Παραμένουμε στο μονοπάτι, όταν μετανοούμε κάθε μέρα.

Και όταν μετανοούμε, ο Θεός συγχωρεί χωρίς να μας ντροπιάζει, χωρίς να μας συγκρίνει με κανέναν άλλον ή να μας επιπλήττει, επειδή είναι το ίδιο πράγμα για το οποίο μετανοούσαμε την περασμένη εβδομάδα.

Ενθουσιάζεται κάθε φορά που μας βλέπει γονατιστούς. Χαίρεται να μας συγχωρεί, επειδή είμαστε αξιαγάπητοι γι’ Αυτόν!

Δεν αισθάνεσθε ότι είναι αλήθεια;

Τότε γιατί είναι τόσο δύσκολο να πιστέψουμε;

Ο Σατανάς, ο μεγάλος κατήγορος και απατεώνας, χρησιμοποιεί την ντροπή για να μας κρατήσει μακριά από τον Θεό. Η ντροπή είναι ένα σκοτάδι τόσο βαρύ, που νιώθεις ότι αν το έβγαζες από το σώμα σου, θα είχε πραγματικό βάρος.

Η ντροπή είναι η φωνή που σε χτυπά, λέγοντας: «Τι σκεφτόσουν;». «Κάνεις ποτέ κάτι σωστό;»

Η ντροπή δεν μας λέει ότι κάναμε λάθος. Μας λέει ότι είμαστε τα λάθη μας. Μπορεί ακόμη και να ακούσετε: «Κρύψου». Ο εναντίος κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει το βάρος μέσα, λέγοντάς μας ότι το τίμημα είναι πολύ υψηλό, ότι θα είναι ευκολότερο, αν αυτό παραμείνει στο σκότος, αφαιρώντας κάθε ελπίδα.

Ο Σατανάς είναι ο κλέφτης της ελπίδος.

Και πρέπει να το ακούσετε αυτό, οπότε θα πω αυτά τα λόγια δυνατά: Δεν είστε η φωνή στο κεφάλι σας ή τα λάθη που έχετε κάνει. Ίσως χρειαστεί να το πείτε και αυτό δυνατά. Πείτε στον Σατανά: «Όχι σήμερα». Διώξτε τον.

Νιώστε αυτή την έλξη, τη λύπη κατά Θεόν που σας στρέφει προς τον Σωτήρα σας και παρακολουθήστε τη χάρη Του να εισέρχεται στη ζωή σας και στη ζωή αυτών που αγαπάτε. Υπόσχομαι ότι τη στιγμή που φέρνουμε μια καρδιά συντετριμμένη με θάρρος προς Εκείνον, Εκείνος είναι αμέσως εκεί.

Αν βλέπατε κάποιον να πνίγεται, δεν θα απλώνατε το χέρι σας για να τον σώσετε; Μπορείτε να φαντασθείτε τον Σωτήρα σας να απορρίπτει το απλωμένο χέρι σας; Τον φαντάζομαι να βουτά στο νερό, να τα υπέστη όλα για να μας εξυψώσει, ώστε να μπορέσουμε να πάρουμε μια νέα ανάσα! Κανείς δεν μπορεί να βυθιστεί πιο χαμηλά από το φως του Χριστού που λάμπει.

Ο Σωτήρας είναι για πάντα λαμπρότερος από το σκοτάδι της ντροπής. Δεν θα σας έκανε ποτέ να νιώσετε ανάξιοι. Οπότε παρακολουθήστε προσεκτικά.

• Φαντασθείτε ότι αυτό το χέρι αντιπροσωπεύει την αξία.

• Αυτό το χέρι αντιπροσωπεύει την υπακοή. Ίσως ξυπνήσατε σήμερα το πρωί, είπατε μία προσευχή με νόημα και ερευνήσατε τις γραφές για να ακούσετε τη φωνή του Θεού. Έχετε πάρει καλές αποφάσεις και συμπεριφέρεστε στους ανθρώπους γύρω σας όπως θα έκανε ο Χριστός. Ακούτε τη γενική συνέλευση! Η υπακοή σας είναι εδώ!

• Ή ίσως τα πράγματα δεν έχουν πάει τόσο καλά. Έχετε δυσκολευτεί προσφάτως να κάνετε αυτά τα μικρά, απλά πράγματα για να συνδεθείτε με τους ουρανούς. Έχετε πάρει κάποιες αποφάσεις για τις οποίες δεν είστε περήφανοι.

• Πού είναι η αξία σας; Έχει κινηθεί καθόλου αυτό το χέρι;

Η αξία σας δεν συνδέεται με την υπακοή. Η αξία σας είναι σταθερή. Δεν αλλάζει ποτέ. Σας δόθηκε από τον Θεό και δεν υπάρχει τίποτα που εσείς ή κάποιος άλλος να κάνει για να το αλλάξει. Η υπακοή φέρνει ευλογίες. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά η αξία δεν είναι ένα από αυτά. Η αξία σας είναι πάντα «μεγάλη στα μάτια του Θεού» ανεξάρτητα από το πού σας έχουν οδηγήσει οι αποφάσεις σας.

Ενώ κάνω λάθη, θέλω να παραμείνω σε σχέση διαθήκης με τον Χριστό και θα σας πω γιατί.

Μεγάλωσα κάνοντας μαθήματα κατάδυσης και έμαθα ότι όταν οι κριτές βαθμολογούν μια κατάδυση, παρακολουθούν την εκτέλεση. Ήταν η είσοδος απόλυτα κάθετη, με τα δάχτυλα των ποδιών μυτερά και έναν μικρό παφλασμό; Κατόπιν κάνουν κάτι εξαιρετικό. Συνυπολογίζουν τον βαθμό δυσκολίας.

Ο καθένας καταδύεται με τον δικό του βαθμό δυσκολίας. Και ο Σωτήρας σας είναι ο μόνος που γνωρίζει πραγματικά τη δυσκολία με την οποία καταδύεστε. Θέλω μια σχέση με το ένα άτομο που με καταλαβαίνει, που ξέρει την καρδιά μου και πόσο σκληρά προσπαθώ!

Ξέρει ότι η αχλύς του σκότους πέφτει σε όλους εμάς τους ταξιδιώτες και ότι το ταξίδι μας περνά από τον ποταμό της ρυπαρότητας – έτσι ακόμα και όταν κρατιόμαστε από τη σιδερένια ράβδο, θα πιτσιλιστούμε.

Το να έρχεστε προς τον Χριστό σημαίνει να λέτε: «Θα με βοηθήσεις;» με ελπίδα, μία αποκεκαλυμμένη διαβεβαίωση ότι οι βραχίονές Του εκτείνονται προς εσάς πάντοτε. Πιστεύω ότι αυτή η νέα θεώρηση της μετάνοιας σημαίνει ότι μολονότι δεν έχουμε τέλεια υπακοή ακόμη, δοκιμάζουμε στοργική υπακοή τώρα, επιλέγοντας να παραμείνουμε, ξανά και ξανά, επειδή Τον αγαπούμε.

Θυμάστε τον λαό του βασιλιά Βενιαμίν που δεν είχε πια τάση να κάνει τίποτα πονηρό, αλλά μόνο να κάνει το καλό συνεχώς; Νομίζετε ότι ετοίμασαν τις σκηνές τους, πήγαν σπίτι και δεν έκαναν ποτέ άλλο λάθος; Ασφαλώς όχι! Η διαφορά είναι ότι δεν ήθελαν πλέον να αμαρτάνουν. Είχαν στοργική υπακοή! Η καρδιά τους στράφηκε και συντονίστηκε με τον Θεό, ενώ είχαν δυσκολίες!

Κάποτε, στην παραλία, είδα ένα πουλί να πετά στον άνεμο, να φτερουγίζει τα φτερά του τόσο δυνατά, σχεδόν ξέφρενα, αλλά να μένει στο ίδιο μέρος. Τότε παρατήρησα ένα άλλο πουλί, πιο ψηλά. Είχε πιάσει ανοδικό ρεύμα και πέταγε εύκολα, απελευθερωμένο από τον άνεμο. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην προσπάθεια να το κάνουμε αυτό μόνοι μας και στο να στραφούμε στον Σωτήρα μας, αφήνοντάς Τον να μας εξυψώσει, με «ίαση στις φτερούγες του».

Ως ηγέτες ιεραποστολής στην Αυστραλία, κατά τη διάρκεια της τελευταίας μας συνομιλίας με κάθε ιεραπόστολο, μιλήσαμε για το Νεφί Γ΄ ́17, όπου οι άνθρωποι ήταν κοντά στον Σωτήρα και Τον άκουγαν να προσεύχεται για αυτούς. Ρωτήσαμε: «Αν μπορούσατε να ακούσετε τον Σωτήρα να προσεύχεται για εσάς, τι νομίζετε ότι θα έλεγε;»

Ήταν μία από τις πιο γεμάτες με Πνεύμα εμπειρίες της ζωής μου, όταν ακούσαμε τις απαντήσεις τους. Καθένας από εκείνους τους ιεραποστόλους σταματούσε και δάκρυα γέμιζαν τα μάτια του καθώς του υπενθυμίζαμε: «Ο Σωτήρας σας γνωρίζει τον βαθμό δυσκολίας που βιώνετε. Το έχει νιώσει!»

Αυτό είπαν ήσυχα και συναισθηματικά αυτοί οι ιεραπόστολοι: Μια αδελφή είπε: «Ο Ιησούς θα έλεγε στον Πατέρα: “Κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Ξέρω πόσο σκληρά προσπαθεί”». Ένας Πρεσβύτερος είπε: «Με όλα όσα έχουν συμβεί στη ζωή του, είμαι τόσο περήφανος γι’ αυτόν».

Ας το προσπαθήσουμε. Απόψε, πριν προσευχηθείτε, φαντασθείτε τον Ιησού Χριστό κοντά. Είναι ο Συνήγορός σας προς τον Πατέρα. Αναρωτηθείτε: «Τι θα έλεγε ο Σωτήρας μου στον Πατέρα για μένα;»

Και μετά σιωπήστε.

Ακούστε εκείνη τη φωνή που λέει καλά πράγματα για εσάς – τη φωνή του Σωτήρος, του καλύτερου φίλου σας και του Πατέρα σας στους Ουρανούς, ο οποίος είναι πραγματικά εκεί. Θυμηθείτε, η αγάπη Τους και η αξία σας είναι πάντα μεγάλες, ό,τι και να γίνει!

Στέκομαι εδώ για να δώσω μαρτυρία ότι ο Ιησούς Χριστός δίνει φως σε εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι. Έτσι, εκείνες τις ημέρες που αισθάνεστε αυτήν τη φωνή να σας λέει να κρυφθείτε, ότι θα πρέπει να κρυφθείτε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μόνοι σας, σας ζητώ να είστε γενναίοι και να πιστέψετε στον Χριστό! Περπατήστε και ανάψτε το Φως – την τέλεια λαμπρότητα ελπίδος μας.

Λουσμένοι στο φως Του, θα δείτε ανθρώπους γύρω σας που έχουν αισθανθεί μόνοι επίσης, αλλά τώρα, με το φως αναμμένο, εσείς και εκείνοι θα αναρωτηθείτε: «Γιατί φοβόμασταν τόσο πολύ στο σκοτάδι; Και γιατί μείναμε εκεί τόσο πολύ;»

«Είθε ο Κύριος του Φωτός να σας τυλίξει στην αγκάλη Του και να σας παρηγορεί και να σας αγαπά συνεχώς». Είθε να Τον αγαπούμε συνεχώς και να Τον επιλέγουμε, ξανά και ξανά. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.