Λατρεία

Μία από τις πιο κοινές και σημαντικές μορφές λατρείας είναι να συγκεντρωνόμαστε σε έναν αφιερωμένο χώρο για να τελέσουμε πράξεις αφοσίωσης. Ο Κύριος λέει: «Και για να μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου άσπιλο από τον κόσμο, θα πας στον οίκο προσευχής και θα προσφέρεις τις θείες σου ευχαριστίες στην άγια μου ημέρα». Αυτό είναι, φυσικά, το πρωταρχικό μας κίνητρο στην οικοδόμηση εκκλησιών. Αλλά, αν είναι απαραίτητο, ένας μη αφιερωμένος χώρος αρκεί να μπορούμε να τον περιβάλλουμε με κάποιο βαθμό ιερότητας.

Πιο σημαντικό είναι τι κάνουμε όταν συγκεντρωνόμαστε την ημέρα του Κυρίου. Ασφαλώς, ντυνόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε σύμφωνα με τις δυνατότητές μας – όχι υπερβολικά, αλλά σεμνά με τρόπο που να δείχνει τον σεβασμό και την ευλάβειά μας για τη Θεότητα. Η συμπεριφορά μας είναι ομοίως ευλαβική και πλήρης σεβασμού. Λατρεύουμε συμμετέχοντας στην προσευχή. Λατρεύουμε τραγουδώντας ύμνους (όχι μόνο ακούγοντας, αλλά τραγουδώντας τους ύμνους). Λατρεύουμε καθοδηγώντας και μαθαίνοντας ο ένας από τον άλλον. Ο Ιησούς λέει: «Να θυμάσαι ότι αυτήν, την ημέρα του Κυρίου, θα προσφέρεις τις θυσίες [δηλαδή τις “προσφορές σου… χρόνου, ταλέντων ή μέσων, στην υπηρεσία του Θεού και των συνανθρώπων σου”] και τις θείες ευχαριστίες σου στον Ύψιστο, ομολογώντας τις αμαρτίες σου προς τους αδελφούς σου και ενώπιον του Κυρίου». Συγκεντρωνόμαστε όχι για να διασκεδάσουμε ή να ψυχαγωγηθούμε –όπως από ένα μουσικό συγκρότημα, για παράδειγμα– αλλά για να Τον θυμηθούμε και να «να εκπαιδευ[τούμε] πιο τέλεια» στο Ευαγγέλιο Του.

Στην πιο πρόσφατη γενική συνέλευση, ο Πρεσβύτερος Πάτρικ Κήρον μας υπενθύμισε ότι «δεν συγκεντρωνόμαστε την Ημέρα του Κυρίου απλά για να παρευρεθούμε στη συγκέντρωση μεταλήψεως και να τη διαγράψουμε από τον κατάλογο. Συγκεντρωνόμαστε για να εκκλησιαστούμε. Υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο. Παρευρίσκομαι σημαίνει ότι είμαι παρών. Αλλά λατρεύουμε σημαίνει να δοξάζουμε και να λατρεύουμε τον Θεό μας με τρόπο που μας μεταμορφώνει!»

Το να αφιερώνουμε την Ημέρα του Κυρίου στον Κύριο και στους σκοπούς Του είναι από μόνο του μία πράξη λατρείας. Πριν από μερικά χρόνια, ο τότε Πρεσβύτερος Ράσσελ Μ. Νέλσον παρατήρησε: «Πώς αγιάζουμε την Ημέρα του Κυρίου; Τα χρόνια που ήμουν κατά πολύ νεότερος, μελετούσα το έργο άλλων που είχαν συλλέξει λίστες με πράγματα που μπορείς να κάνεις και με πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις την Ημέρα του Κυρίου. Αργότερα έμαθα από τις γραφές ότι η συμπεριφορά και η στάση μου κατά την Ημέρα του Κυρίου αποτελούσε σημείο μεταξύ εμού και του Επουράνιου Πατέρα μου [βλ. Έξοδος 31:13, Ιεζεκιήλ 20:12, 20]. Με αυτήν την κατανόηση, δεν χρειαζόμουν πλέον καταλόγους με όσα μπορώ και όσα δεν μπορώ να κάνω. Όταν έπρεπε να πάρω μία απόφαση αν μία δραστηριότητα ήταν κατάλληλη ή όχι για την Ημέρα του Κυρίου, απλώς διερωτώμην: “Τι σημείο θέλω να δώσω στον Θεό;”»

Η λατρεία την ημέρα του Κυρίου χαρακτηρίζεται από μία ιδιαίτερη εστίαση στη μεγάλη εξιλεωτική θυσία του Ιησού Χριστού. Εορτάζουμε καταλλήλως και ιδίως την Ανάστασή Του το Πάσχα, αλλά επίσης κάθε εβδομάδα καθώς μεταλαμβάνουμε τα σύμβολα της Εξιλέωσής Του, συμπεριλαμβανομένης της Αναστάσεώς Του. Για τον μεταμελούμενο, η μετάληψη είναι το αποκορύφωμα της λατρείας της Ημέρας του Κυρίου.

Το να λατρεύουμε μαζί ως «το σώμα του Χριστού» έχει μοναδική δύναμη και οφέλη καθώς διδάσκουμε, υπηρετούμε και υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Είναι ενδιαφέρον ότι μια πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι εκείνοι που βλέπουν την πνευματική τους ζωή ως εντελώς ιδιωτική είναι λιγότερο πιθανό να δώσουν προτεραιότητα στην πνευματική ανάπτυξη ή να πουν ότι η πίστη τους είναι πολύ σημαντική ή να έχουν τακτικό χρόνο αφοσίωσης με τον Θεό. Ως κοινότητα Αγίων, ενδυναμώνουμε ο ένας τον άλλον σε λατρεία και σε πίστη.

Ακόμα και έτσι, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις καθημερινές πράξεις λατρείας στις οποίες συμμετέχουμε ατομικώς και στο σπίτι. Ο Σωτήρας μας υπενθυμίζει: «Όμως, οι ευχές σου θα προσφέρονται με χρηστότητα καθ’ όλες τις ημέρες και ανά πάσα στιγμή». Μία αδελφή παρατήρησε συνετά: «Δεν μπορώ να σκεφθώ βαθύτερο τρόπο να λατρεύουμε τον Θεό από το να καλωσορίζουμε τα μικρά Του στη ζωή μας και να τα φροντίζουμε και να τους διδάσκουμε το σχέδιό Του γι’ αυτά».

Ο Άλμα και ο Αμουλέκ δίδασκαν στους Ζωραμίτες, στους οποίους είχε απαγορευθεί η είσοδος στις συναγωγές να λατρεύουν τον Θεό όχι μόνο μία φορά την εβδομάδα αλλά πάντοτε και «σε οποιοδήποτε μέρος κι αν είστε». Μίλησαν για την προσευχή ως λατρεία:

«Πρέπει να ξεχειλίζει η ψυχή σας προς Αυτόν στα μικρά ιδιαίτερά σας δωμάτια, και στους κρυφούς σας χώρους, και στην έρημό σας.

»Μάλιστα, και όταν δεν αναφωνείτε προς τον Κύριο, αφήστε την καρδιά σας να είναι γεμάτη, ελκυόμενη διαρκώς από προσευχή προς Εκείνον».

Μίλησαν επίσης για την έρευνα των γραφών, την κατάθεση μαρτυρίας για τον Χριστό, την τέλεση φιλανθρωπικών πράξεων και την υπηρέτηση, τη λήψη του Αγίου Πνεύματος και τον τρόπο ζωής δίνοντας ευχαριστίες καθημερινά. Σκεφθείτε αυτήν τη σκέψη: «να ζούμε δίνοντας ευχαριστίες καθημερινά». Μιλά για τη δεύτερη ιδέα μου:

Το να αισθανόμαστε και να εκφράζουμε ευγνωμοσύνη στον Θεό είναι στην πραγματικότητα αυτό που εμπλουτίζει τη λατρεία με μία αίσθηση χαρούμενης ανανέωσης, σε αντίθεση με το να την βλέπουμε ως ένα ακόμη καθήκον.

Αληθινή λατρεία σημαίνει να αγαπούμε τον Θεό και να υποτάσσουμε τη θέλησή μας σε Εκείνον – το πολυτιμότερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε. Όταν ρωτήθηκε ποια ήταν η μεγάλη εντολή σε όλο τον νόμο, ο Ιησούς απάντησε: «Θα αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου από όλη την καρδιά σου, και από όλη την ψυχή σου, και από όλη τη διάνοιά σου». Το ονόμασε επίσης αυτό πρώτη εντολή.

Αυτό ήταν το πρότυπο της λατρείας του Ιησού για τον Πατέρα. Η ζωή Του και η εξιλεωτική θυσία Του ήταν αφιερωμένες στη δόξα του Πατέρα. Θυμόμαστε με συγκίνηση την σπαρακτική ικεσία του Ιησού εν μέσω αφάνταστου πόνου και οδύνης: «Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από μένα αυτό το ποτήρι» αλλά στη συνέχεια τα λόγια της υποταγής Του «όμως, όχι όπως εγώ θέλω, αλλ’ όπως εσύ».

Λατρεία είναι να προσπαθούμε να ακολουθούμε αυτό το τέλειο παράδειγμα. Δεν θα επιτύχουμε την τελειότητα μέσω αυτών των προσπαθειών εν μία νυκτί, αλλά αν κάθε ημέρα «προσφέρ[ουμε] για θυσία προς [Εκείνον] συντετριμμένη καρδιά και πνεύμα μεταμελημένο» θα μας βαπτίσει πάλι με το Πνεύμα Του και θα μας γεμίσει με τη χάρη Του.

Στο πρώτο τμήμα από το Διδαχή και Διαθήκες, ο Κύριος εκφέρει αυτή την κατηγορία για τον κόσμο:

«Έχουν παρεκκλίνει από τις διατάξεις μου και έχουν καταπατήσει την αιώνια διαθήκη μου.

»Δεν αναζητούν τον Κύριο για να εδραιώσουν τη δικαιοσύνη Του, αλλά κάθε άνθρωπος βαδίζει με τον δικό του τρόπο και κατά την εικόνα του δικού του Θεού, του οποίου η εικόνα είναι απεικόνιση του κόσμου».

Είναι καλό να θυμόμαστε το παράδειγμα των τριών νέων Ιουδαίων, του Ανανία, του Μισαήλ και του Αζαρία, που μετεφέρθησαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα λίγο αφότου έφυγε ο Λεχί και η οικογένειά του από την Ιερουσαλήμ. Ο Βαβυλώνιος αξιωματούχος τούς μετονόμασε σε Σεδράχ, Μισάχ και Αβδέ-νεγώ. Αργότερα, όταν αυτοί οι τρεις αρνήθηκαν να προσκυνήσουν μία εικόνα που είχε στήσει ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορας, πρόσταξε να τους ρίξουν στην κάμινο της φωτιάς που έκαιγε, λέγοντάς τους: «Ποιος είναι εκείνος ο Θεός, που θα σας ελευθερώσει από τα χέρια μου;»

Θα θυμάστε την τολμηρή απάντησή τους:

«Ο Θεός μας, που εμείς λατρεύουμε, είναι δυνατός να μας ελευθερώσει από το καμίνι τής φωτιάς που καίει· και από το χέρι σου, βασιλιά, θα μας ελευθερώσει.

»Αλλά, και αν όχι, ας είναι σε σένα γνωστό …ότι τους θεούς σου δεν τους λατρεύουμε, και τη χρυσή εικόνα, που έχεις στήσει, δεν την προσκυνούμε».

Η κάμινος ήταν τόσο καυτή που σκότωσε αυτούς που τους έριξαν μέσα, αλλά ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδέ-νεγώ δεν έπαθαν τίποτα. «Tότε, ο Nαβουχοδονόσορας μίλησε και είπε: Eυλογητός ο Θεός τού Σεδράχ, του Mισάχ, και του Aβδέ-νεγώ, που… ελευθέρωσε τους δούλους του, που ήλπισαν σ’ αυτόν, …και παρέδωσαν τα σώματά τους, για να μη λατρεύσουν ούτε να προσκυνήσουν άλλον θεό, εκτός από τον Θεό τους». Είχαν εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά για απελευθέρωση, «αλλά, και αν όχι» δηλαδή ακόμα και αν ο Θεός με τη σοφία Του δεν απέτρεπε τον θάνατό τους, ωστόσο εκείνοι θα παρέμεναν πιστοί σε Αυτόν.

Οτιδήποτε λαμβάνει προβάδισμα επί της λατρείας του Πατέρα και του Υιού γίνεται είδωλο. Εκείνοι που απορρίπτουν τον Θεό ως πηγή της αλήθειας ή αποκηρύσσουν οποιαδήποτε λογοδοσία απέναντί Του, στην πραγματικότητα υποκαθιστούν τον εαυτό τους ως θεό τους. Όποιος βάζει την πίστη σε ένα κόμμα ή έναν σκοπό πάνω από τη θεία καθοδήγηση, λατρεύει έναν ψεύτικο θεό. Ακόμη και εκείνοι που υποτίθεται ότι λατρεύουν τον Θεό, αλλά δεν τηρούν τις εντολές Του βαδίζουν με τον δικό τους τρόπο: «Με πλησιάζουν με τα χείλη τους, αλλά οι καρδιές τους είναι μακριά από εμένα». Το αντικείμενο της λατρείας μας είναι αποκλειστικώς «ο μόνο[ς] αληθινό[ς] Θεό[ς], και εκείνο[ς] [ο] οποίο[ς] απέστειλες, [ο] Iησού[ς] Xριστό[ς]».

Τελικώς, το πώς ζούμε μπορεί να είναι η καλύτερη, η πιο γνήσια μορφή λατρείας. Το να δείχνουμε την αφοσίωσή μας σημαίνει να μιμούμεθα τον Πατέρα και τον Υιό – να καλλιεργούμε τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα και τον χαρακτήρα Τους μέσα μας. Αν, όπως λέει το ρητό, η μίμηση είναι η ειλικρινέστερη μορφή κολακείας, τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι όσον αφορά στη Θεότητα, η μίμηση είναι η ειλικρινέστερη μορφή σεβασμού. Αυτό υποδηλοί μία ενεργό, συνεχή προσπάθεια από μέρους μας να επιζητούμε αγιότητα. Όμως το να γίνουμε περισσότερο χριστοειδείς είναι επίσης φυσικό επακόλουθο των πράξεων λατρείας μας. Η φράση του Πρεσβυτέρου Κήρον που αναφέρθηκε νωρίτερα σχετικά με τη λατρεία «με τρόπο που μας μεταμορφώνει» είναι σημαντική. Η αληθινή λατρεία έχει μεταμορφωτικό χαρακτήρα.

Αυτή είναι η ομορφιά του μονοπατιού της διαθήκης – το μονοπάτι της λατρείας, της αγάπης και της αφοσίωσης στον Θεό. Εισερχόμαστε σε αυτό το μονοπάτι με το βάπτισμα, υποσχόμενοι να πάρουμε επάνω μας το όνομα του Χριστού και να τηρούμε τις εντολές Του. Λαμβάνουμε τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, του αγγελιαφόρου της χάρης του Σωτήρος που μας λυτρώνει και μας καθαρίζει από την αμαρτία εφόσον μετανοούμε. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι με τη μετάνοια Τον λατρεύουμε.

Ακολουθούν επιπλέον διατάξεις ιεροσύνης και διαθήκες που συνάπτονται στον οίκο του Κυρίου και μας καθαγιάζουν περαιτέρω. Οι τελετές και οι διατάξεις του ναού αποτελούν μια υπερυψωμένη μορφή λατρείας.

Ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον έχει τονίσει ότι «κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα που συμμετέχει στις διατάξεις της ιεροσύνης και που συνάπτει και τηρεί διαθήκες με τον Θεό έχει άμεση πρόσβαση στη δύναμη του Θεού». Αυτή δεν είναι μόνον μία δύναμη από την οποία αντλούμε για να υπηρετούμε και να ευλογούμε. Είναι επίσης η θεία δύναμη που εργάζεται μέσα μας για να μας βελτιώσει και να μας εξαγνίσει. Καθώς βαδίζουμε στο μονοπάτι της διαθήκης, «φανερώνεται η [καθαγιαστική] δύναμη της θειότητας» μέσα μας.

Είθε εμείς, ως οι αρχαίοι Νεφίτες και Λαμανίτες, να «[πέσουμε] κάτω στα πόδια του Ιησού και… [να Τον] προσκ[υνήσουμε]». Είθε εμείς, όπως προστάχθηκε από τον Ιησού, «να πέ[φτουμε] και να προσκυν[ούμε] τον Πατέρα στο όνομα [του Υιού]». Είθε να λάβουμε το Άγιο Πνεύμα και να παραδώσουμε την καρδιά μας στον Θεό, να μην έχουμε άλλους θεούς εκτός από Αυτόν και, ως μαθητές του Ιησού Χριστού, να μιμηθούμε τον χαρακτήρα Του στη ζωή μας. Καταθέτω μαρτυρία ότι καθώς το κάνουμε, θα βιώσουμε τη χαρά στη λατρεία. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.