Να ’χουμε πίστη σαν τους γονείς μας

Ενώ επισκεπτόμουν τον Ναό του Νάσβιλ στο Τεννεσσί για μία αξιολόγηση του ναού, είχα το προνόμιο να κάνω έναν περίπατο ως μέρος αυτής της ανάθεσης, επανεξετάζοντας αυτόν τον όμορφο οίκο του Κυρίου. Εντυπωσιάσθηκα ιδιαίτερα με τον πίνακα της Μαίρης Γουάνλας που ονομάζεται Carry On [Συνεχίστε] και είναι κρεμασμένος στον τοίχο του γραφείου της προϊσταμένης του ναού.

Αυτή είναι η ιστορία γύρω από τον πίνακα:

«Στο Μιζούρι του 1862 η 14χρονη Μαίρη Γουάνλας υποσχέθηκε στη μητριά της που πέθαινε ότι θα φρόντιζε ώστε ο ανάπηρος πατέρας της και τα τέσσερα, πολύ μικρότερα αδέλφια της, να φτάσουν όλοι στην κοιλάδα της Μεγάλης Αλμυράς Λίμνης… Η Μαίρη οδηγούσε τα βόδια και τις γαλακτοφόρους αγελάδες που έσερναν την άμαξα στην οποία ο πατέρας της [ήταν κατάκοιτος και] φρόντιζε… τα αδέλφια της. Μετά από κάθε ημέρα ταξιδιού, τροφοδοτούσε την οικογένεια συλλέγοντας βρώσιμα φυτά, λουλούδια και μούρα. Η μόνη της πυξίδα ήταν η οδηγία που είχε λάβει να συνεχίσει να ταξιδεύει δυτικά “έως ότου τα σύννεφα γίνουν βουνά”.

»Έφθασαν στην κοιλάδα της Γιούτας τον Σεπτέμβριο, έχοντας ταξιδέψει όλη την άνοιξη και το καλοκαίρι. Ο πατέρας της πέθανε λίγο μετά την εγκατάσταση της οικογένειας στην κομητεία της Γιούτας, όπου η Μαίρη αργότερα παντρεύτηκε και μεγάλωσε τη δική της οικογένεια».

Αυτή είναι μία εκπληκτική ιστορία πίστης και δύναμης μίας 14χρονης νέας γυναίκας που μπορεί να βοηθήσει τον καθένα μας σήμερα «απλώς να συνεχίσει».

Το «απλώς συνεχίστε» –ή ελεύθερα μεταφρασμένο στη μητρική μου ολλανδική γλώσσα, Gewoon doorgaan– είναι επίσης το σύνθημα της μαμάς και του μπαμπά μου για όλη τους τη ζωή.

Οι γονείς και τα πεθερικά μου είναι οι πρωτοπόροι στην οικογένειά μας. Έχουν διασχίσει τις δικές τους «πεδιάδες», όπως όλοι εκείνοι που έρχονται στην Εκκλησία, στο ποίμνιο του Κυρίου, κάθε ημέρα. Οι ιστορίες τους έχουν ελάχιστη σχέση με βόδια και άμαξες, αλλά έχουν την ίδια επίδραση στις μελλοντικές γενιές.

Ασπάσθηκαν το Ευαγγέλιο και βαπτίσθηκαν στα νεανικά τους ενήλικα χρόνια. Και οι δύο γονείς μου είχαν δύσκολα παιδικά χρόνια. Ο πατέρας μου μεγάλωσε στο νησί της Ιάβας στην Ινδονησία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου χωρίστηκε βίαια από την οικογένειά του και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, όπου υπέστη ανείπωτες κακουχίες σε νεαρή ηλικία.

Η μητέρα μου μεγάλωσε σε ένα διαλελυμένο σπίτι και επίσης υπέφερε από την πείνα και τις κακουχίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μερικές φορές χρειάστηκε ακόμη και να καταφύγει στην κατανάλωση βολβών τουλίπας. Λόγω των πράξεων του πατέρα της και του επακόλουθου διαζυγίου του από τη μητέρα της, ήταν μερικές φορές δύσκολο για εκείνη να δει τον Επουράνιο Πατέρα ως έναν στοργικό Πατέρα.

Οι γονείς μου συναντήθηκαν σε μία δραστηριότητα της Εκκλησίας και λίγο μετά αποφάσισαν να παντρευτούν και να επισφραγισθούν στον Ναό της Βέρνης στην Ελβετία. Περιμένοντας στον σιδηροδρομικό σταθμό, έχοντας ξοδέψει και τις τελευταίες από τις λίγες οικονομίες τους για το ταξίδι στον ναό, αναρωτιούνταν πώς θα τα κατάφερναν, αλλά ήταν πεπεισμένοι ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Και τα κατάφεραν!

Άρχισαν να μεγαλώνουν την οικογένειά τους από ένα πολύ ταπεινό, διαμέρισμα σε σοφίτα στην καρδιά του Άμστερνταμ. Μετά από αρκετά χρόνια που έπλεναν τα ρούχα τους στο χέρι, είχαν τελικά αποταμιεύσει αρκετά χρήματα για να αγοράσουν ένα πλυντήριο ρούχων. Λίγο πριν κάνουν την αγορά, ο επίσκοπος τους επισκέφθηκε, ζητώντας μία συνεισφορά για να κτίσουν τον ευκτήριο οίκο στο Άμστερνταμ. Αποφάσισαν να δώσουν όλα όσα είχαν αποταμιεύσει για το πλυντήριο και συνέχισαν να πλένουν τα ρούχα με το χέρι.

Ως οικογένεια περάσαμε κάποιες δυσχέρειες, όπως και κάθε άλλη οικογένεια. Αυτές απλώς μας έχουν κάνει δυνατότερους και έχουν εμβαθύνει την πίστη μας στον Κύριο Ιησού Χριστό, όπως ακριβώς όταν ο Άλμα διηγείτο την ιστορία του στον γυιο του Ήλαμαν, που του είπε ότι έχει υποστηριχθεί σε δοκιμασίες και προβλήματα κάθε είδους, διότι είχε εμπιστευθεί τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Πώς δύο άνθρωποι που βίωσαν τόσες δοκιμασίες στα νεανικά τους χρόνια έγιναν οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσα ποτέ να ευχηθώ; Η απάντηση είναι απλή: ασπάσθηκαν πλήρως το Ευαγγέλιο και ζουν σύμφωνα με τις διαθήκες τους μέχρι σήμερα!

Μετά από περισσότερα από 65 χρόνια γάμου, η μητέρα μου, η οποία υπέφερε από την νόσο Αλτσχάιμερ, απεβίωσε τον Φεβρουάριο. Ο πατέρας μου, σε ηλικία 92 ετών και ζώντας ακόμα στο σπίτι, την επισκεπτόταν όσο πιο συχνά μπορούσε μέχρι που απεβίωσε. Πριν από λίγο καιρό, ανέφερε στα μικρότερα αδέλφια μου ότι οι τρομερές εμπειρίες στο στρατόπεδο στην Ινδονησία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον είχαν προετοιμάσει να φροντίζει υπομονετικά τη σύζυγό του για τόσα πολλά χρόνια καθώς εκείνη αρρώσταινε και επιδεινωνόταν από τη φρικτή αυτή νόσο και επίσης για τη μοιραία ημέρα που έπρεπε να εμπιστευθεί την πρωτοβάθμια φροντίδα της σε άλλους και δεν μπορούσε να είναι πλέον στο πλευρό της. Το σύνθημά τους ήταν και είναι «απλώς συνέχισε», έχοντας την τέλεια ελπίδα στον Χριστό ότι θα αναστηθούν την τελευταία ημέρα και θα κατοικήσουν μαζί Του με δόξα για πάντα.

Η πίστη και η μαρτυρία τους αποτελούν τις κινητήριες δυνάμεις για τις γενεές που έχουν έρθει μετά από αυτούς.

Στο χωριό όπου μεγάλωσε η σύζυγός μου, οι γονείς της, οι οποίοι ήταν καλοί άνθρωποι που πήγαιναν στην εκκλησία, ασπάσθηκαν το Ευαγγέλιο ως νεαρό παντρεμένο ζευγάρι, με τη σύζυγό μου να είναι η δύο ετών κόρη τους και το μοναδικό τους παιδί εκείνη την εποχή. Η απόφασή τους να γίνουν μέλη της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών είχε μεγάλο αντίκτυπο στη ζωή τους, καθώς τους απέφευγαν οι χωρικοί και η οικογένειά τους. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια, στοργικά σημειώματα στα μέλη της οικογένειας και υπηρέτηση στην κοινότητα προτού τελικώς γίνουν αποδεκτοί.

Σε μία περίπτωση, όταν ο πατέρας της συζύγου μου υπηρετούσε ως επίσκοπος, κατηγορήθηκε ψευδώς για κάτι και αμέσως αφέθηκε ελεύθερος. Η πεθερά μου πληγώθηκε τόσο πολύ, που ρώτησε τον σύζυγό της αν θα έπρεπε να συνεχίσουν να πηγαίνουν στην εκκλησία. Εκείνος απήντησε ότι φυσικά θα εξακολουθούσαν να πηγαίνουν στην εκκλησία, αφού αυτή δεν είναι η εκκλησία των ανθρώπων, αλλά αυτή είναι η Εκκλησία του Ιησού Χριστού.

Χρειάστηκε αρκετός χρόνος μέχρι να έρθει στο φως η αλήθεια και να του ζητήσουν συγγνώμη. Αυτό που θα μπορούσε να ήταν το σημείο καμπής τους απλώς προσέθεσε στη δύναμη και την πεποίθησή τους.

Γιατί κάποιοι από εμάς λαμβάνουμε ως δεδομένη την πίστη και τη μαρτυρία των γονέων μας, οι οποίοι μέσα από όλες τις δυσχέρειές τους έχουν παραμείνει πιστοί; Νομίζουμε ότι δεν έχουν σαφή αντίληψη των πραγμάτων; Δεν εξαπατήθηκαν και δεν εξαπατώνται! Απλώς είχαν πάρα πολλές εμπειρίες με το Πνεύμα και μπορούν να πουν με τον Προφήτη Τζόζεφ: «Το ήξερα… και δεν μπορούσα να το αρνηθώ».

Δεν σας αρέσει το τραγούδι για τον στρατό του Ήλαμαν, που βρίσκεται στο Παιδικό Βιβλίο Τραγουδιών;

Ακόμα και όταν αυτό μπορεί να μην είναι έτσι, όπως το βίωσε η μητέρα μου ως παιδί, μπορείτε να γίνετε ένας από εκείνους τους «καλούς γονείς που αγαπούν τον Κύριο» και να δώσετε ένα ενάρετο παράδειγμα σε άλλους.

Αισθανόμαστε ότι αυτό είναι απολύτως αληθινό, όταν το τραγουδούμε; Αισθάνεστε ότι είστε «σαν τον στρατό του Ήλαμαν» και ότι «θα είστε οι ιεραπόστολοι του Κυρίου για να φέρετε στον κόσμο την αλήθεια του»; Το έχω αισθανθεί σε τόσες πολλές περιστάσεις, ενώ τραγουδούσα αυτό το τραγούδι σε διάφορες περιστάσεις Γ.Ε.Ν. και σε άλλες συναθροίσεις νέων.

Ή τι αισθανόμαστε, όταν τραγουδούμε τον ύμνο «Να ’χουμε πίστη»;

Προς εκείνους της ανερχόμενης γενεάς, όπου και αν βρίσκεστε και σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρεθείτε, παρακαλώ μάθετε και λάβετε δύναμη από την πίστη και τη μαρτυρία εκείνων οι οποίοι προηγήθηκαν υμών. Θα σας βοηθήσει να καταλάβετε ότι για να αποκτήσετε ή να αναπτύξετε μια μαρτυρία θα πρέπει να γίνουν θυσίες και «ότι η θυσία φέρνει στο φως τις ευλογίες των ουρανών».

Σκεπτόμενοι μία θυσία που αληθινά θα ευλογήσει τη ζωή σας, παρακαλώ συλλογισθείτε και προσευχηθείτε για την πρόσκληση του αγαπημένου μας προφήτη, Προέδρου Ράσσελ Μ. Νέλσον, όταν ζήτησε από «κάθε άξιο, ικανό νέο άνδρα να προετοιμασθεί και να υπηρετήσει μία ιεραποστολή. Για τους νέους άνδρες Αγίους των Τελευταίων Ημερών, η ιεραποστολική υπηρέτηση είναι ευθύνη της ιεροσύνης…

Για… τις νέες και ικανές αδελφές, η ιεραποστολή είναι επίσης μία δυνατή αλλά προαιρετική, ευκαιρία».

Θα μπορούσατε να κληθείτε ως ιεραπόστολος υπηρετήσεως ή διδασκαλίας. Και τα δύο είδη ιεραποστόλων συμβάλλουν στον ίδιο στόχο να φέρουν ψυχές στον Χριστό, ο καθένας με τον δικό του μοναδικό και δυνατό τρόπο.

Και στα δύο είδη υπηρέτησης θα δείξετε στον Κύριο ότι Τον αγαπάτε και ότι θέλετε να Τον γνωρίσετε καλύτερα. Θυμηθείτε: «Γιατί πώς γνωρίζει ένας άνθρωπος τον κύριο τον οποίο δεν έχει υπηρετήσει, και ο οποίος του είναι άγνωστος, και απέχει πολύ από τις σκέψεις και τις προθέσεις της καρδιάς του;».

Όλοι εμείς είτε είμαστε η πρώτη γενεά του Ευαγγελίου είτε η πέμπτη, θα πρέπει να αναρωτηθούμε ποιες ιστορίες πίστης, δύναμης και επουράνιας δέσμευσης θα μεταδώσω στην επόμενη γενεά;

Ας συνεχίσουμε όλοι τις προσπάθειές μας να γνωρίσουμε καλύτερα τον Σωτήρα μας, Ιησού Χριστό, και να Τον κάνουμε το κέντρο της ζωής μας. Είναι ο βράχος επί του οποίου θα πρέπει να οικοδομήσουμε, ώστε όταν οι καιροί γίνουν χαλεποί, να μπορούμε να σταθούμε σταθεροί.

«Να ’χουμε πίστη σαν τους γονείς μας, ναι. Να ’χουμε πίστη σαν τους μάρτυρές μας. Με μια ψυχή στην εντολή να ’μαστε όλοι τώρα μαζί». Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.