Sa Dihang Nataranta Ko Kabahin sa Akong Kaugmaon, ang Dios Mitabang Nako

Ang tibuok kalibotan mabati nga daw kini nahugno sa akong palibot sa pagsugod sa akong senior nga tuig. Taliwala sa mga pagpangaplay sa kolehiyo ug sa mga scholarship, nanglimbasog gyod ko sa kabalaka ug sa sobrang paghunahuna sa matag desisyon nga akong gihimo. Gusto ko nga mopili sa hingpit nga dalan aron dili ko mapakyas.

Dayon, atol sa usa ka dula sa basketball sa high school, nakasinati ko og panic attack. Naa ko sa gawas nga ngitngit ug mibati nga mura og malumos. Kadtong tungora mao ang labing hadlok sa akong kinabuhi. Apan ang Langitnong Amahan mipadala og tawo nga motabang nako—usa ka beterano sa militar nga nakasabot sa akong sitwasyon ug milihok dayon sa pagkakita sa akong panglimbasog sa pagginhawa.

Pagkahuman niana, nagpakitabang ko imbes buhaton ang tanang butang nga ako-ako ra. Nangita ko og mga tubag ug kahupay pinaagi sa pagtuon sa kasulatan ug pagtambong sa seminary. Ako nakakat-on sa pagbati og katakos sa pagsulod sa templo ug sa pagdawat sa akong patriyarkal nga panalangin pinaagi sa pagtutok sa akong relasyon ngadto sa Langitnong Amahan.

Siya nakaila nako. Siya nakakita nako, ug Siya adunay plano alang nako ug sa tanan Niyang mga anak. Usahay ikaw mahimong magbakho diha sa ngitngit. Apan ang Dios anaa. Ikaw usa ka pinalangga nga anak sa Dios, ug Siya adunay balaan nga buhat nga ipabuhat nimo.