« អព្ភូតហេតុនៅឯមាត់ទ្វារ » ប្រិយមិត្ត ខែមករា ឆ្នាំ២០២៦ ទំព័រ ១៨–១៩ ។
អព្ភូតហេតុ នៅឯមាត់ទ្វារ
តើម្តាយរបស់ ក្រេសស៊ី នឹងមិនអីទេមែនទេ ?
ដំណើររឿងពិតមកពី ស.រ.អា.
ក្រេសស៊ី បានឈប់ញ៉ាំនំផែនខេកមួយម៉ាត់ចុងក្រោយ ដាក់ចានរបស់នាងនៅក្នុងឡាបូលាងចាន ហើយចាប់យកកាបូបស្ពាយរបស់នាង ។
ឪពុកបាននិយាយថា « ដល់ពេលសម្រាប់ការអធិស្ឋានជាគ្រួសារហើយ » ។
មនុស្សគ្រប់គ្នាបានលុតជង្គង់នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ។ បងប្រុសភ្លោះរបស់ ក្រេសស៊ី គឺចច បានផ្ដល់ការអធិស្ឋាន ។ គាត់បាននិយាយ « សូមជួយពួកយើងឲ្យមានថ្ងៃល្អនៅឯសាលារៀន » ។ « ហើយសូមប្រទានពរដល់ម៉ាក់ សូមឲ្យគាត់បានជា ។ សូមប្រទានពរដល់គ្រូពេទ្យដើម្បីឲ្យដឹងពីរបៀបដើម្បីជួយគាត់ » ។
ម្តាយរបស់ ក្រេសស៊ី មានមហារីកដុំសាច់ក្នុងខួរក្បាល ។ នាងនឹងត្រូវការការវះកាត់ ។ គ្រូពេទ្យសង្ឃឹមថាអ្វីៗនឹងមិនអីទេ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចដឹងច្បាស់បានទេ ។
ក្រោយពីការអធិស្ឋាន ម៉ាក់បានឱបអ្នកគ្រប់គ្នា ។ « ម៉ាក់នឹងទៅពេទ្យម្តងទៀតនៅថ្ងៃនេះ ។ សង្ឃឹមថាយើងអាចទទួលបានចម្លើយបន្ថែមទៀត » ។
ចុះបើម៉ាក់ស្លាប់ ហើយខ្ញុំមិនអាចនិយាយជាមួយគាត់បានទៀតនោះ ? ក្រេសស៊ី ឆ្ងល់ ។ នាងមានការភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ។ នាងមិនអាចស្រមៃបានទេថាមិនអាចឱបម្តាយ ឬជួបគាត់ក្រោយពីចេញពីសាលារៀនបានទេ ។
ថ្ងៃនោះ ក្រេសស៊ី បានទៅថ្នាក់រៀន ចេញលេង និងញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ដូចធម្មតា ។ ប៉ុន្តែនាងនៅតែគិតអំពីម៉ាក់ ។ នៅពេលដែលនាងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច នាងបានគិតអំពីបទចម្រៀងអង្គការបឋមសិក្សាដែលនាងចូលចិត្ត ។ ក្រុមគ្រួសារអាចរស់នៅជានិច្ចនិរន្តរ តាមផែនការព្រះបិតា នាងបានច្រៀងវានៅក្នុងចិត្តរបស់នាង ។
នៅពេលដែលពួកគេត្រឡប់មកផ្ទះពីសាលារៀនវិញ ក្រេសស៊ី និង ចច បានរត់ចូលទៅក្នុង ហើយបានឱបម៉ាក់យ៉ាងណែន ។ « តើម៉ាក់ទៅជួបពេទ្យម៉េចដែរ ? » ក្រេសស៊ី បានសួរ ។
ម៉ាក់បាននិយាយថា « គឺដំណើរការល្អ » ។ « យើងនៅតែមិនដឹងច្រើនទេ ។ ម៉ាក់មានការណាត់ជួបបីបួនដងទៀតនៅសប្តាហ៍ក្រោយមុនពេលវះកាត់ » ។
ក្រេសស៊ី រីករាយដែលបានឃើញម៉ាក់របស់នាង ។ ប៉ុន្តែនាងនៅតែមានការព្រួយបារម្ភ ។
ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក កណ្តឹងទ្វារបានរោទិ៍ ។ នៅពេលដែលម៉ាក់បានទៅបើកទ្វារ ក្រេសស៊ី បានឮសំឡេងច្រៀង ។
នាងឈរជាមួយម៉ាក់នៅឯមាត់ទ្វារ ហើយសម្លឹងមើលទៅហ្វូងមិត្តភក្តិនៃគ្រួសារមកពីព្រះវិហារ និងសាលារៀន ។ ពួកគេបានច្រៀងបទចម្រៀងអង្គការបឋមសិក្សា ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបាននិយាយ « យើងបានគិតពីអ្នក ហើយចង់នាំមកនូវការលួងលោម » ។ បន្ទាប់មកពួកគេបានចាប់ផ្តើមច្រៀងម្តងទៀត ។
ចច បានមកជិតទ្វារផងដែរ ។ គាត់ងាកទៅរកក្រេសស៊ី ។ « តោះច្រៀងជាមួយពួកគេ ! »
ក្រេសស៊ី និង ចច យកអាវរបស់ពួកគេ ហើយរត់ចេញទៅខាងក្រៅដើម្បីចូលរួមជាមួយអ្នកដទៃផ្សេងទៀត ។ ពួកគេបានច្រៀងយ៉ាងខ្លាំងតាមដែលពួកគេអាចធ្វើបាន ៖
ក្រេសស៊ី បានឃើញម៉ាក់ជូតទឹកភ្នែក ។ ប្អូនស្រីតូចរបស់នាង រ៉ូស៊ី តោងជាប់នឹងជើងម៉ាក់ ហើយស្តាប់ផងដែរ ។
អារម្មណ៍ដ៏សុខសាន្តបានរីករាលដាលពេញខ្លួន ក្រេសស៊ី ។ នាងនៅតែបារម្ភអំពីម៉ាក់ ។ ប៉ុន្តែនាងបានដឹងថា ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទស្រឡាញ់ពួកគេ ។ ទ្រង់ គឺជា ព្រះនៃអព្ភូតហេតុ ។ ហើយយ៉ាងណាក៏ ក្រេសស៊ី ដឹងថាអ្វីៗនឹងមិនអីទេ ។
រចនារូបភាពដោយ បេថានី ស្តេនឃ្លីស