1 An elo huet et sech erginn: Et goufen der vill, déi d’Wierder vum Samuel dem Lamanit héieren hunn, déi hie vun der Mauer vun der Stad erof geschwat huet. An alleguerten, déi sengem Wuert gegleeft hunn, sinn higaangen an hunn nom Nephi gesicht; a wéi si hikoumen an hie fonnt hunn, hunn si him hir Sënde bekannt an hunn net verleegent, well si hu gewënscht, sech dem Här deefen ze loossen.

2 Awer alleguerten, déi de Wierder vum Samuel net gegleeft hunn, ware rosen op hien; an si hu mat Steng no him op d’Mauer geworf, a vill hunn och Feiler géint hie geschoss, wéi hien op der Mauer stoung; mee de Geescht vum Här war mat him, sou datt si hie mat hire Steng an och mat hire Feiler net treffe konnten.

3 Wéi si gesinn hunn, datt si hien net treffe konnten, goufen et vill weiderer, déi senge Wierder gegleeft hunn, sou datt si zum Nephi higaange sinn, fir sech deefen ze loossen.

4 Well kuckt, den Nephi huet gedeeft a prophezeit a gepriedegt: hien huet d’Vollek zur Ëmkéiert geruff, huet Zeechen a Wonner gewisen, huet Wonner ënnert hinne gemaach, fir datt et wéisst, datt de Christus geschwë komme misst—

5 Hien huet hinne vun de Saachen erzielt, déi geschwë geschéie mussen, fir datt si beim Zäitpunkt vun hirem Komme wëssen an sech drun erënneren, datt et hinne scho virdru gewise gi war, fir datt si gleewe kéinten; dofir sinn all déi, déi un d’Wierder vum Samuel gegleeft hunn, bei hie gaangen, fir sech deefen ze loossen, well si koumen an hunn Ëmkéiert geüübt an hir Sënde bekannt.

6 Mee de gréissten Deel vun hinnen huet net un d’Wierder vum Samuel gegleeft; dofir, wéi si gesinn hunn, datt si hien net mat hire Steng an hire Feiler treffe konnten, hunn si zu hire Kapitäne geruff a gesot: Huelt dëse Kärel a fesselt hien, well kuckt, hien huet een Däiwel; a wéinst der Muecht vum Däiwel, déi an him ass, kënne mir hien net mat eise Steng an eise Feiler treffe; dofir huelt hien a fesselt hien, a fort mat him.

7 A wéi si higaange sinn, Hand un hien ze leeën, kuckt, do huet hien sech vun der Mauer erof gestierzt an ass aus hirem Land fortgelaf, jo, a säin eegent Land, an huet ugefaangen ënnert sengem eegene Vollek ze priedegen an ze prophezeien.

8 A kuckt, et huet een ënnert den Nephiten ni méi eppes vun him héieren; an esou war et ëm d’Vollek bestallt.

9 An esou ass dat sechsanachtzegst Joer vun der Regierung vun de Riichter iwwer d’Vollek Nephi op en Enn gaangen.

10 An esou ass och dat siwenanachzegt Joer vun der Regierung vun de Riichter op en Enn gaangen, woubäi de gréisseren Deel vum Vollek a sengem Stolz an a senger Béist verbliwwen an de geréngeren Deel mat gréisserer Ëmsiicht viru Gott gewandelt ass.

11 An dësen Zoustand huet och am aachtanachtzegste Joer vun der Regierung vun de Riichter ugedauert.

12 An et gouf nëmme wéineg Ännerung an de Saache vum Vollek, ausser datt d’Vollek ugefaangen huet, méi an der Ongerechtegkeet ze verhäerten an ëmmer méi vun deem ze maachen, wat géint d’Geboter vum Gott war, am nénganachtzegste Joer vun der Regierung vun de Riichter.

13 Awer et huet sech erginn: Am nonzegste Joer vun der Regierung vun de Riichter goufen dem Vollek grouss Zeechen a Wonner ginn; an d’Wierder vun de Propheten hunn ugefaangen, sech ze erfëllen.

14 An Engelen si Männer, weis Männer, erschéngt, an hunn hinne frou Noriicht vu grousser Freed verkënnegt; sou hunn an deem Joer d’Schrëften ugefaangen, sech ze erfëllen.

15 Awer huet d’Vollek ugefaangen, säin Häerz ze verhäerten, alleguerten ausser dem gleewegen Deel vun hinnen, souwuel vun den Nephitë wéi och vun de Lamaniten, a si hunn ugefaangen, sech op hir eege Stäerkt an op hir eege Weisheet ze verloossen, an si hu gesot:

16 E puer Saachen ënnert dem ville kéinten si jo richteg geroden hunn; mee kuckt, mir wëssen, datt all dës grouss a wonnerbar Wierker net etabléiert kënne ginn, vun deene gesprach ginn ass.

17 A si hunn ugefaangen, jalous ze ginn an ënnereneen ze streiden, nämlech:

18 Datt ass net vernënfteg, datt sou e Wiese wéi e Christus kënnt; wann dat de Fall ass, an hien de Jong vu Gott ass, de Papp vum Himmel an der Äerd, wéi gesot gouf, firwat wäert hien sech eis net genausou weisen, wéi och deenen, déi zu Jerusalem sinn?

19 Jo, firwat wëll hien sech an dësem Land net genausou weise wéi am Land vu Jerusalem?

20 Mee kuckt, mir wëssen, datt dëst eng béis Traditioun ass, déi eis vun eise Pappen iwwergi gouf, fir eis dozou ze bréngen, un eppes Grousses a Wonnerbares ze gleewen, wat geschéie soll, awer net ënnert eis, mee an engem Land, dat wäit ewech ass, engem Land, dat mir net kennen; dofir kënnen si eis an der Onwëssenheet halen, well mir net mat eisen eegenen Aen temoignéiere kënnen, datt se wouer sinn.

21 A si wäerten, duerch d’Schlauheet an déi mysteriéis Konscht vum Béisen, e grousst Geheimnis bewierken, dat mir net verstoe kënnen, wat eis dozou bréngt, Dénger vun hire Wierder an och Dénger vun hinnen ze sinn, well mir dovunner ofhänken, datt si eis d’Wuert priedegen; an esou wäerten si eis an der Onwëssenheet halen, wa mir eis hinnen higinn, all Deeg vun eisem Liewen.

22 An nach vill méi Saachen huet d’Vollek sech an hiren Häerzer virgestallt, déi domm an onnëtz waren; an si ware ganz beonrouegt, well de Satan si dozou opgestëppelt huet, stänneg Ongerechtegkeet ze maachen; jo, hien ass ronderëm gaangen a huet Rumeuren a Sträit iwwer d’ganz Land verbreet, fir d’Häerzer vum Vollek géint dat Gutt a géint dat ze verhäerten, wat komme sollt.

23 An trotz den Zeechen an de Wonner, déi ënnert dem Vollek vum Här gemaach goufen, an de ville Wonner, déi si gemaach hunn, huet de Satan d’Häerzer vun de Leit op der ganzer Uewerfläch vum Land staark beaflosst.

24 An esou ass dat nonzegst Joer vun der Regierung vun de Riichter iwwer d’Vollek Nephi op en Enn gaangen.

25 An esou ass och d’Buch vum Helaman, no den Opzeechnunge vum Helaman a senge Jongen, op en Enn gaangen.