1 An elo, meng léif Bridder, kuckt, ech verkënnegen iech: Wann dir net ëmkéiert, da wäerten iech är Haiser verwüüst ginn.

2 Jo, wann dir net ëmkéiert, da wäerten är Frae vill Grond hunn zur Trauer un deem Dag, wou si stëllen; well dir wäert versiche fortzelafen, an et wäert kee Flüchtlingslager ginn; jo, a Wéi deenen, déi schwanger sinn, well si wäerten onbehollef sinn an net fortlafe kënnen; dofir wäert een si nidder trampelen an ëmkomme loossen.

3 Jo, Wéi dësem Vollek, dat d’Vollek Nephi genannt gëtt, ausser si kéieren ëm, wann si all dës Zeechen a Wonner gesinn, déi hinne gewise ginn; well kuckt, si sinn ee gewieltent Vollek vum Här; jo, d’Vollek Nephi huet hie gären, an hien zillt et och; jo, an den Deeg vun hiren Ongerechtegkeeten zillt hien si, well hien si gären huet.

4 Awer kuckt, meng Bridder, d’Lamaniten haasst hien, well hir Akte bestänneg béis waren, an dëst wéinst den Ongerechtegkeeten no der Traditioun vun hire Pappen. Mee kuckt, duerch d’Priedege vun den Nephiten ass d’Erléisung bei si kommen; an zu dësem Zweck verlängert den Här hir Deeg.

5 An ech hätt gären, datt dir géift gesinn, datt de gréisseren Deel vun hinnen sech an der Flicht befënnt an si ëmsiichteg viru Gott wandelen an dorobber beduecht sinn, seng Geboter a seng Statuten a seng Riichterspréch nom Gesetz vum Moses ze halen.

6 Jo, ech soen iech, datt de gréisseren Deel vun hinnen dëst mécht, a si striewe mat onermiddlechem Fläiss duerno, den Iwwerrescht vun hire Bridder zum Wësse vun der Wourecht ze bréngen; dofir ginn et der vill, déi hir Zuel all Dag vergréisseren.

7 A kuckt, dir wësst et selwer, well dir hutt et matkritt, datt sou vill vun hinnen, déi zum Wësse vun der Wourecht bruecht gi sinn, an déi béis an abscheilech Traditioune vun hire Pappe kennen, an dozou bruecht gi sinn, un déi helleg Schrëften ze gleewen, jo, d’Prophezeiunge vun den hellege Propheten, déi geschriwwe sinn, déi si zum Glawen un den Här an zur Ëmkéiert gefouert hunn, de Glawen an d’Ëmkéiert, déi hinnen eng Ännerung vum Häerz bruecht hunn—

8 dofir, wien esou wäit komm ass, vun deem wësst dir selwer, datt hie fest a standhaft ass am Glawen an an deem, mat wat hie fräi gemaach ginn ass.

9 An dir wësst och, datt si hir Krichswaffe vergruewen hunn, a si fäerten, se opzehuelen, fir datt si net op iergendeng Manéier sëndegen; jo, dir kënnt gesinn, datt si fäerten ze sëndegen—well kuckt, si wäerten et erlaben, datt si vun hire Feinden nidder getrampelt an ëmbruecht ginn, a wäerten hir Schwäerter net géint si hiewen, an dat wéinst hirem Glawen u Christus.

10 An elo, wéinst hirer Standhaftegkeet, wou si un dat gleewen, wat si gleewen, well wéinst hirer Festegkeet, wann si eemol erliicht sinn, kuckt, den Här wäert si séinen an hir Deeg verlängeren, trotz hirer Ongerechtegkeet—

11 jo, souguer wann si an Ongleewegt verfale sollten, wäert den Här hir Deeg verlängeren, bis déi Zäit komme wäert, vun där eis Pappen an och de Prophet Zenos a vill aner Prophete gesprach hunn, nämlech datt eis Bridder, d’Lamaniten, erëm zum Wësse vun der Wourecht bruecht sollte ginn—

12 jo, ech soen iech, datt sech d’Verheeschunge vum Här an der Leschten Zäit op eis Bridder, d’Lamaniten, erstrecke wäerten; an onbeuecht der villen Nout, déi si wäerten hunn, an onbeuecht vun deem, datt si op der Uewerfläch vun der Äerd hin an hier gejot a gehetzt ginn an datt si geschloen a breet verstreet ginn a kee Flüchtlingslager hunn, wäert den Här baarmhäerzeg zu hinne sinn.

13 An dëst ass no der Prophezeiung, datt si erëm zu richtegem Wësse bruecht ginn, nämlech zum Wësse vun hirem Erléiser, hirem groussen a wierklechen Hiert, a senge Schof dobäigezielt ginn.

14 Dofir soen ech iech: Et wäert hinne besser goe wéi iech, wann dir net ëmkéiert.

15 Well kuckt, wären hinnen déi mächteg Wierker gewise ginn, déi iech gewise gi sinn, jo, hinnen, déi wéinst den Iwwerliwwerunge vun hire Pappen an Onglawe verfall sinn, sou wäert dir selwer agesinn, datt si nimools erëm an Onglawe gefall wären.

16 Dofir sprécht den Här: Ech wäert si net vëlleg vernichten, mee wëll si um Dag vu menger Weisheet erëm zu mir zeréck kéiere loossen, sprécht den Här.

17 An elo kuckt, sou sprécht den Här a Bezuch op d’Vollek vun den Nephiten: Wann si net ëmkéieren an dorobber beduecht sinn, mäi Wëllen ze maachen, wäert ech si vëlleg vernichten, seet den Här, an zwar wéinst hirer Ongleewegt, onbeuecht de ville mächtege Wierker, déi ech ënnert hinne gemaach hunn; an esou gewëss, wéi den Här lieft, wäert dëst antrieden, sprécht den Här.