Igo Ba Ang Akong Kamaayo?

Ni William Randall (Randy) Cone, Maryland, USA

Nagtuo ko nga makaplagan nako ang hugot nga pagtuo, gugma, ug espirituwal nga kamatuoran pinaagi sa pagpuyo og alternatibo nga estilo sa kinabuhi. Wala nako kini makaplagi. Nakaplagan nako kini sa Ang Simbahan ni Jesukristo sa mga Santos sa Ulahing mga Adlaw ug sa templo.

lalaki nga naglingkod sa opisina sa balay

Sa tin-edyer pa ko niadtong 1960, ang Gubat sa Vietnam grabe kaayo. Si John F. Kennedy gipatay, ingon man si Martin Luther King Jr. ug si Robert Kennedy. Mirebelde ko batok sa akong mga ginikanan ug sa tanang tradisyon ug institusyon sa maong panahon. Dili ko gusto nga magminyo o magdala og mga anak ngadto sa kalibotan nga bayolente, dili matinuoron, ug walay kapuslanan.

Miundang ko sa high school sa akong junior year, mibalhin ngadto sa Haight Ashbury District of San Francisco, California, USA, ug nagpuyo sa kinabuhi nga hippie gikan sa 1969 hangtod 1972. Nag-estar ko sa kauban sa pundok sa mga tawo nga nag-ambitay og mga butang [communes], mitrabaho og bisan unsa nga trabaho nga akong makit-an, ug misagop sa ideyalista ug hedonista nga kinabuhi, lakip ang pag-abuso sa drugas.

batan-ong lalaki nga taas og buhok ug bungot — Sa dihang tin-edyer pa si Randy, nagtuo siya nga ang iyang kinabuhi walay malipayon nga umaabot. “Mirebelde ko batok sa akong mga ginikanan ug sa tanang tradisyon ug institusyon sa maong panahon,” miingon siya.

Sa samang higayon, nangita ko og hugot nga pagtuo, gugma, ug espirituwal nga kamatuoran. Namalandong ko ug nagtuon og lain-laing mga relihiyon, nagkuha gikan nila og bisan unsa nga paminaw nako tinuod o bililhon. Bisan pa niana, ang akong tanang pagsiksik, natapos sa kahigawad. Ang akong igsoong lalaki, si John, nakahibalo sa akong pagpangita, mipadala nako og Basahon ni Mormon.

“Kinahanglang basahon nimo ni,” sulat pa ni John, kinsa bag-o lang mipasakop sa Simbahan.

Sa dihang nataktak ko sa trabaho tungod sa pagbasa sa Basahon ni Mormon sa usa ka estasyonan sa gasolina, naghunahuna ko, “Dili kini maayo.” Gilabay nako ang basahon.

Wala madugay, si John misulti nako nga moanha siya sa San Francisco Bay Area uban sa grupo nga mangantahay gikan sa Brigham Young University.

“Ganahan kong makakita nimo,” miingon siya, nagsugyot nga magkita mi sa California Oakland Temple.

Ang pagdrayb sa Bay Area sa gabii, makita nako kanunay ang templo. Nakapadani kini nako sa espirituwal nga paagi, mao nga nagbasa ko mahitungod niini ug gusto nga mosulod. Si John ug ako nagkita sayo sa buntag sa nataran sa templo. Human sa among panag-istorya, miingon siya nga oras na sa iyang grupo nga mosulod sa templo.

“Randy, dili ka makasulod sa templo,” misulti si John nako.

“Nasayod ko, ako usa ka hippie,” mitubag ko, “apan nagtuon ko sa Silangang mga relihiyon, Ako usa ka vegetarian, nagpuyo ko sa usa ka commune diin among ambitan ang tanan ug ako adunay $20. Pila may bayad sa pagsulod?”

“Labaw pa kaayo niana,” mitubag si John. “Dili igo ang imong kamaayo.”

Nianang higayona, giisip nako ang akong kaugalingon sa intelektuwal, pilosopikal ug espirituwal nga maalamon. Nganong dili man igo ang akong kamaayo?

Napuno sa Paglaom

Sulod sa daghang tuig, ang akong mga ginikanan wala makahibalo kon asa ko. Maayo silang mga tawo kinsa naningkamot sa paghatag nako sa labing maayong posible nga edukasyon ug nasagmuyo sa akong mga pagpili. Sa dihang nasakit ang akong papa, ang akong mama mikombinsir nako nga mopauli ngadto sa Washington, D.C. Sa dihang miabot ko, nakakita si John og trabaho para nako nga trabahante sa bilding sa Washington D.C. Temple.

Wala ko kahibalo niini, apan nakigsabot siya alang nako nga motrabaho kauban sa mga trabahante nga mga mipauli na nga mga misyonaryo. Nasorprisa ko nga si John Howell, ang lider nga kapatas, mohangyo og sakop nga trabahante sa pag-ampo sa pagsugod sa matag trabaho nianang adlawa—butang nga wala gayod nako makita sa mga trabahante nga akong gikauban sa trabaho sa una.

Usa ka adlaw sa trabaho, pipila namo nagtaod sa usa sa bug-at nga atubangang pultahan sa templo sa dihang natumba kini ug mipisat sa akong tudlo sama kapisat sa sinsilyo. Nagdaling miduol si John, mitan-aw sa akong tudlo, nangayo sa gibalaan nga lana, ug gihatagan ko og panalangin. Daling naayo ang akong tudlo nga dili na kinahanglan nga moadto pa ko sa doktor.

Sa laing okasyon, gihatagan ko og razor blade ug giingnan nga kiskison ang ginagmay nga mga tinagsip sa semento nga diha sa mga salog.

“Ngano man?” Nangutana ko sa usa sa mga sakop sa trabahante. “Dili ba na butangan nila og carpet?”

“Randy, wala ka ba makahibalo kang kinsa kini nga balay?” mitubag siya. “Hingpiton nato kini alang sa Usa nga Hingpit.”

Ang kalibotan nag-antos sa pagka negatibo, kapait, kasilag, ug kahadlok, apan ang ehemplo ug ang mga pagtulun-an niining mga batan-ong lalaki nga akong kauban sa trabaho mipuno kanako sa paglaom. Sa dihang ang mga sakop nga trabahante mipakigbahin sa ilang mga pagtuo kanako, nasayod ko nga sila matinuoron ug matinud-anon. Ilang gihatag ang duha ka tuig sa ilang kinabuhi sa pagserbisyo sa uban, ug sila malaomon sa maalamong paagi. Gusto nako nga ang ilang mga pagtulun-an matinuod. Gibati nako nga nakaangkon og kahayag nga akong gipangita ug nga ang Ginoo nag-andam nako sa espirituwal nga paagi.

Si John Howell misugyot nga makigkita ko sa full-time nga mga misyonaryo. Hinuon, mas gipili nako nga ang akong igsoong lalaki ug ang usa sa iyang mga higala, laing mipauli na nga misyonaryo, ang motudlo nako. Samtang mitudlo sila nako, gusto ko og dili malalis nga ebidensiya nga unsay akong nakat-onan tinuod. Kon wala kana nga ebidensiya, dili na ako gusto og dugang pa nga mga panaghisgotan.

Sa dihang nangutana ko nila giunsa nila pagkahibalo sa kamatuoran, mitubag sila, “Nagbasa ug nag-ampo kami ug mibati sa saksi gikan sa Espiritu Santo.” Gisultihan nila ako nga gikinahanglan nako ang sama nga pagsaksi.

Nianang gabhiona miadto ko sa usa ka kakahoyan nga duol sa akong lugar. Wala ko makahibalo kon unsa ka dugay ako nag-ampo, apan akong gibuhat uban sa bug-os nga tinguha. Balikbalik nakong gipangutana sa Dios ang samang upat ka pangutana: “Ang Basahon ni Mormon ba pulong sa Dios? Ikaw ba ug ang Imong Anak nagpakita ngadto ni Joseph Smith? Kini ba ang tinuod nga Simbahan ni Jesukristo? Igo ba ang akong kamaayo aron mahimong usa ka miyembro?”

Ang tubag sa matag pangutana miabot nga usa ka hunghong sa akong kalag—“Oo”—upat ka higayon. Kadto nga mga hunghong giubanan sa malinawon ug makadasig nga mga pagbati.

Ang akong ulo nga nakaduko, nagluhod nga nag-ampo ug nabasa sa mga luha, ako mituaw: “Kon kini mao ang tubag nga Imong ihatag kanako, nan dawaton nako kini ug hingpit nga mopasalig sa akong kinabuhi nganha Kanimo ug niini nga ebanghelyo sama sa Imong pagpadayag niini kanako.” Ang mga pulong dili makapadayag sa mga hunahuna, mga pagbati, ug mga kamatuoran nga miputos kanako.

Ang saksi nga akong nadawat nianang gabhiona dili malalis, ug lig-on gihapon kini sama kaniadto. Sukad niana nga pag-ampo, ang Dios mimatuod niadto nga mga tubag ngari nako sa liboan nga milagroso ug praktikal nga mga paagi.

ang tagsulat isip usa ka batan-ong lalaki — “Ang Simbahan usa ka milagro,” miingon si Randy, gilitratohan dinhi human sa usa ka bulan sa iyang bunyag. “Ug ang akong kinabuhi sa Simbahan usa ka milagro.”

Usa ka Kalayo nga Nagdilaab Sulod Kanako

Sa wala madugay human sa akong bunyag niadtong 1974, mitambong ko sa akong unang kinatibuk-ang komperensiya sa Siyudad sa Salt Lake City uban sa akong igsoon, nga si John. Nasorprisa ko sa dihang si Elder Boyd K. Packer (1924–2015) sa Korum sa Napulog Duha ka Apostoles, kinsa nahimamat sa akong iyaan didto sa Siyudad sa New York tulo ka semana sa wala pa kana nga komperensiya, mihisgot ni John ug kanako sa iyang Dominggo sa buntag nga pakigpulong.

Nagkutlo sa akong iyaan, miingon si Elder Packer: “Duha sa akong mga pag-umangkon nga lalaki mipasakop sa imong Simbahan. Lisod nakong katuohan ang kausaban nga nahimo sa ilang mga kinabuhi.”

Tungod nianang dakong kausaban (tan-awa sa Alma 5:14), usa ka lig-on nga pagpamatuod nga nia nako ang gusto nakong ipakigbahin. Sa wala madugay, nakita nako ang akong kaugalingon sa Idaho nga usa ka full-time nga misyonaryo. Tunga-tunga sa akong misyon, ang akong amahan, kinsa mao ang akong labing bantogang bayani ug labing suod nga higala, namatay. Mitawag ang akong mama sa akong presidente sa misyon ug mihangyo nga papaulion ko aron mohatag sa pasidungog. Sa dihang ang akong presidente sa misyon miingon nga ako ray padesisyonon kon mopauli ba, giingnan nako siya nga gusto ko nga mag-ampo ug magpuasa sulod sa 24 oras sa dili pa mohukom.

Nianang gabhiona nagdamgo ko. Ang akong papa nagpakita nako. Sa taliwala sa makadasig ug makahuloganon nga mga panaghisgotan uban kaniya, miingon siya nako, “Anak, pabilin sa imong misyon.”

Gisunod nako ang tambag ni papa ug nagpabilin.

batan-ong lalaki isip usa ka misyonaryo — Tungod sa dakong kausaban nga misunod sa iyang pagkakabig, “usa ka lig-on nga pagpamatuod nga naangkon” ni Randy ang buot niyang ipakigbahin isip usa ka full-time nga misyonaryo.

Unom ka bulan human sa akong misyon, gigunitan nako ang kamot sa akong inahan sa dihang miginhawa siya sa kataposang higayon. Paglabay sa mga dekada, ang akong asawa, si Lisa, nakakita og usa ka sulat gikan sa akong mga ginikanan sa usa ka karaan nga kahon. Gisulat kini ni papa alang kanako atol sa akong misyon apan namatay nga wala kini mapadala.

“Ang among mga kasingkasing sa kaniadto ug sa karon ug sa kanunay puno sa paghigugma alang kanimo. Nakaamgo ko nga ang mga butang dili kanunay nga perpekto, apan mao kana ang kinabuhi. … Si Kristo wala moingon, ‘Sunod kanako ug kini mahimong sayon.’ Miingon siya, ‘Magpas-an sa [inyong] krus, ug sumunod kanako’ [Mateo 16:24]. Gidala Niya ang krus, pero kitang tanan adunay atong tipak gikan sa mga krus. Tingali ang atong dapit sa langit magdepende unsaon nato sa pagdala sa atong mga tipak sa krus. Anak, gimahal kaayo ka namo.”

Unsa ang Akong Gipangita

Sa nagtubo pa ko, nagpabadlong ko sa akong mga ginikanan, apan wala gayod ko magduhaduha sa ilang gugma. Sukad nga nakakaplag ko sa Simbahan, naningkamot ko sa pagpasalamat nila ug pagpasidungog nila.

Niadtong Pebrero 17, 2018, duha ka semana sa wala pa sirad-i ang Washington D.C. Temple aron ayohon, naselyo ko ngadto sa akong amahan ug inahan, 42 ka tuig human sila miagi sa tabil ngadto sa kahangtoran. Ang akong kinamagulangan nga anak nga si William, maoy nahimong proxy alang sa akong amahan, ug si Lisa maoy nagproxy alang sa akong inahan. Gibati nako nga ang akong mga ginikanan, nga naselyo sa usag usa sa sayo pa niadto, anaa didto sa espiritu.

Sa templo makaapil kita sa mga ordinansa nga magbugkos kanato sa kahangtoran ngadto sa atong mga minahal. Nakaseguro ako niana.

Sa bata pa ko, dili ko gusto nga magminyo o magkaanak. Apan karon ang akong asawa, mga anak, ug mga apo mao ang akong labing importante nga mga bahandi. Ang Simbahan usa ka milagro, ug ang akong kinabuhi sa Simbahan usa ka milagro. Uban ni Joseph Smith, ako moingon, “Kon wala ako makasinati sa akong nasinati, tingali sa akong kaugalingon dili usab ako motuo niini.”

Singkwenta ka tuig ang milabay, usa ako ka trabahante sa kontruksiyon sa Washington D.C. Temple. Nakombinser ko nga ang akong kinabuhi walay malipayon nga umaabot. Karon usa ako ka ordinance worker nianang sama nga templo, midawat sa imbitasyon sa Ginoo sa pagsunod Kaniya, nagdawat sa Iyang pagkaayo, midawat sa Iyang mga ordinansa, ug naningkamot nga mahimong sama Kaniya.

bana ug asawa nagbarog ug nagpahiyom — Si Randy ug ang iyang asawa, si Lisa, nagserbisyo sa Washington D.C. Temple, nga iyang gitabangan sa pagtukod 50 ka tuig ang milabay.

Ang gipahiuli nga Simbahan dili usa ka teyoriya, usa ka pilosopiya, o usa lang ka komunidad o kultura. Kini ang tinuod nga Simbahan sa atong Ginoo ug Manluluwas nga si Jesukristo.

Naghunahuna ko nga akong makaplagan ang unsay akong gipangita didto sa San Francisco. Wala nako kini makaplagi. Nakita nako ni sa Ang Simbahan ni Jesukristo sa mga Santos sa Ulahing mga Adlaw ug sa balay sa Ginoo, “ang labing importanteng bahin sa Pagpahiuli.”