ងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកអាន
ពាក្យផ្អែមល្ហែម និងសាមញ្ញ
ដំណើររឿងពិតមកពី ស.រ.អា. ។
ឃេស៊ី បានញញឹម នៅពេលនាងចូលអង្គុយនៅក្នុងអង្គការបឋមសិក្សា ។ ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃធ្វើបទបង្ហាញរបស់កុមារនៅក្នុងម៉ោងប្រជុំសាក្រាម៉ង់ ។ វាគួរឲ្យខ្លាចក្នុងការនិយាយផ្នែករបស់នាង ប៉ុន្តែនាងបានធ្វើវា !
បងស្រី ដេនឆ៏ ដែលជាប្រធានអង្គការបឋមសិក្សា បានឈរនៅខាងមុខ ។ គាត់បាននិយាយថា « ថ្ងៃនេះ ប្អូនៗធ្វើបានល្អណាស់នៅក្នុងការប្រជុំសាក្រាម៉ង់ ! ខ្ញុំដឹងថា ប្អូនៗម្នាក់ៗបានខិតខំយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីរៀនផ្នែករបស់ប្អូន » ។
ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលធំជាងបាននិយាយថា « លើកលែងតែឃេស៊ី ដែលធ្វើមិនបានល្អ ។ គ្មាននរណាម្នាក់ស្តាប់បានថា តើនាងនិយាយអ្វីទេ » ។
បងស្រី ដេនឆ៏ បានចងចិញ្ចើមដាក់ក្មេងប្រុសនោះ បន្ទាប់មកងាកទៅញញឹមដាក់ឃេស៊ី ។ « ប្អូនធ្វើបានល្អណាស់ » ។
ឃេស៊ីព្យាយាមទប់មិនយំ ។ នាងបានខិតខំធ្វើអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីរៀនផ្នែករបស់នាង ។ ប៉ុន្តែពេលខ្លះ ការនិយាយរបស់នាងមិនបានចេញមកត្រឹមត្រូវទេ ។
នៅតាមផ្លូវទៅផ្ទះ ឃេស៊ីមិនអាចទប់ទឹកភ្នែកបានទៀតទេ ។
« មានរឿងអីកូន ? » ម៉ាក់បានសួរ ។
« ក្មេងប្រុសម្នាក់បានសើចចំអកដាក់កូន ។ គាត់បាននិយាយថា កូននិយាយផ្នែករបស់កូនមិនត្រឹមត្រូវទេ » ។ នាងបានចាប់ផ្តើមយំកាន់តែខ្លាំង ។
ម៉ាក់បានតបថា « កូនធ្វើបានល្អណាស់ ។ ប៉ា និងម៉ាក់មានមោទនភាពចំពោះកូនណាស់ » ។ « តើកូនដឹងទេថា មានអ្នកណាទៀតដែលមានមោទនភាពចំពោះកូន ? »
ឃេស៊ីបានគ្រវីក្បាល ។
ម៉ាក់បានតបថា « ព្រះវរបិតាសួគ៌ ។ ទ្រង់ជ្រាបថា កូនបានធ្វើអស់ពីសមត្ថភាពហើយ » ។
ឃេស៊ីមានអារម្មណ៍ល្អវិញហើយ ។ នាងចង់ប្រើពាក្យសម្តីរបស់នាង ដើម្បីជួយអ្នកដទៃឲ្យមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយផងដែរ ។
នៅសាលារៀន ឃេស៊ីបានប្រាប់អ្នកគ្រូរបស់នាងថា អ្នកគ្រូបង្រៀនបានល្អណាស់ ។
នៅផ្ទះ នៅពេលប៉ាកំពុងជួសជុលធ្នើមួយ ។ ឃេស៊ីបានប្រាប់ប៉ារបស់នាងថា គាត់ធ្វើការងារនេះបានល្អណាស់ ក្នុងការធ្វើឲ្យផ្ទះរបស់ពួកគេស្រស់ស្អាត ។
នៅខាងក្រៅ ឃេស៊ី និងប្អូនប្រុសរបស់នាងលេងបាល់ជាមួយគ្នា ។ ឃេស៊ីបានប្រាប់ប្អូនប្រុសរបស់នាងថា គាត់គប់បាល់បានល្អណាស់ ។
ការប្រាប់មនុស្សថា ពួកគេកំពុងធ្វើកិច្ចការបានល្អ ធ្វើឲ្យឃេស៊ី មានអារម្មណ៍ល្អក្នុងចិត្ត ។ នៅពេលនាងឃើញអ្នកដទៃញញឹម នាងដឹងថា ពាក្យសម្តីសាមញ្ញរបស់នាងបានធ្វើ្ឲ្យមានភាពខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង !
រចនារូបភាពដោយ ក្រេហ្គ ផាបរ៉ក់គី