Apocalipsis 6–14

Ang aklat, o balumbon, na may pitong tatak ay sumasagisag sa 7,000 taon ng kasaysayan ng sangkatauhan. Ang bawat tatak ay sumasagisag sa 1,000 taon. Si Jesucristo lamang ang karapat-dapat na magbukas ng bawat tatak. Matapos buksan ang bawat tatak, nakita ni Juan ang mga pangitain ng mga kaganapan sa kasaysayan ng sangkatauhan. Isang iskolar ang nagsabi: “Ang mga paglalarawan sa mga tatak ay mga simbolo na nagpapakita ng buong plano kung paano dadaloy ang kasaysayan, ngunit hindi dapat isipin nang sobrang literal ang mga paglalarawang ito. Kung pagsasama-samahin, ipinapakita ng mga ito ang pababang takbo ng buhay ng sangkatauhan sa kalahatan na magreresulta sa malaking labanan sa mga huling araw.”

Tinutukoy sa sumusunod na chart ang magkakasunod na yugto ng panahon ng unang 6,000 taon. Nagbibigay rin ito ng mga posibleng interpretasyon sa mga simbolong nakita ni Juan.

Inihayag ng Panginoon kay Propetang Joseph Smith na ang apat na anghel na nakita ni Juan sa kanyang pangitain ay mga sugo ng Diyos. Ang apat na anghel na ito ay “[binigyan ng] kapangyarihan sa apat na bahagi ng mundo, upang magligtas ng buhay at magwasak; sila ang mga yaon na may walang hanggang ebanghelyo upang ipagkatiwala sa bawat bansa, lahi, wika, at tao, na may kapangyarihan na ipinid ang kalangitan, upang pagbuklurin sa buhay, o ibulid sa mga pook ng kadiliman.” Ang “anghel na umaakyat [mula] sa silangan ang siyang pinagkalooban ng tatak ng buhay na Diyos sa labindalawang lipi ni Israel.”

Noong sinaunang panahon, ang isang tatak ay ginagamit “upang ipahiwatig ang pagmamay-ari at pangangalaga.” Sa talatang ito, ang tatak na inilagay sa noo ng mga tagapaglingkod ng Diyos ay “simbolo ng banal na pangangalaga na magpapanatiling ligtas sa mga matwid sa darating na panahon ng alitan at pagkalipol.” Kabilang sa tatak na ito ang pisikal at espirituwal na pangangalaga. Sinabi ng isang iskolar, “Ang pagtatatak ay nagbibigay-daan sa [mga tagapaglingkod ng Diyos] na tumugon nang may pananampalataya sa mga pagsubok na kanilang pagdadaanan, upang ang mga pagsubok na ito ang maging kasangkapan nila na lumakas pa sa kanilang pananampalataya.”

Ipinaliwanag ni Propetang Joseph Smith na ang paglalagay ng tatak sa noo ng mga tagapaglingkod ng Diyos ay “nangangahulugan ng pagbubuklod ng pagpapala sa kanilang ulo, ibig sabihin, ang walang hanggang tipan, sa gayon ay tinitiyak ang kanilang tungkulin at pagkahirang.” (Para sa karagdagang impormasyon tungkol sa pagtatatak na ito, tingnan sa “Apocalipsis 22:4. Ano ang kahalagahan ng pagkakaroon ng pangalan ng Diyos sa noo ng Kanyang mga tagapaglingkod?”)

Ipinaliwanag ng Panginoon kay Joseph Smith na ang 144,000 ay “matataas na saserdote [priest], inordenan sa banal na orden ng Diyos, upang pamahalaan ang walang hanggang ebanghelyo; dahil sa sila ang yaong mga inordenan mula sa bawat bansa, lahi, wika, at tao, sa pamamagitan ng mga anghel na siyang pinagkalooban ng kapangyarihan sa mga bansa sa lupa, upang makapagdala ng mga nagnanais na magtungo sa simbahan ng Panganay.” Ang gawain ng 144,000 high priest ay maaaring simbolikong tumutukoy sa gawaing isinasagawa sa ilalim ng mga susi ng priesthood sa mga templo sa mga huling araw. Ang Simbahan ng Panganay ay tumutukoy sa mga taong tapat sa kanilang mga tipan kay Jesucristo at nagiging kabahagi ng Kanyang kaluwalhatian. (Tingnan sa “Mga Hebreo 12:22–23. Ano ang Bundok ng Sion at ang Simbahan ng Panganay?”)

Ang mga taong nakasuot ng puting damit na nakatayo sa harap ng trono ay ang mga taong matwid na tinipon ng 144,000 mula sa bawat bansa. Nakatayo sila sa harapan ng Ama at ng Anak, na natanggap ang kanilang kadakilaan Ang paglalarawan sa mga matwid na tao na may mga hawak na sanga ng palma sa kanilang mga kamay ay katulad ng matagumpay na pagpasok ng Tagapagligtas sa Jerusalem. Ang mga sanga ng palma ay maaaring sumisimbolo sa tagumpay at kagalakan. Ang mga damit na hinugasan at “pinaputi sa dugo ng Kordero” ay sumisimbolo sa mga taong matwid na dinadalisay sa pamamagitan ng Pagbabayad-sala ni Jesucristo.

Ang pagbubukas ng ikapitong tatak sa pangitain ni Juan ay sinamahan ng mga nakakatakot na paglalarawan ng pagkawasak. Inihayag ng Panginoon na ang pitong anghel na umiihip ng kanilang mga trumpeta ay sumasagisag sa panahon na “pababanalin ng Panginoong Diyos ang lupa, at lulubusin ang kaligtasan ng tao … ; at ang pagtunog ng mga pakakak [trumpeta] ng pitong anghel ay paghahanda at pagtatapos ng kanyang gawain, sa pasimula ng ikapitong libong taon—ang paghahanda ng daan bago ang oras ng kanyang pagparito.” Ang numero pito ay kadalasang sumasagisag sa kaganapan o pagkumpleto.

Ang anjenjo ay isang halaman na may mapait na lasa. Ang anjenjo ay maaaring sumisimbolo sa “mapait na mga kaguluhan, kalamidad, at sakuna na magaganap” sa mga huling araw.

Ang salitang Griyego para sa di-matarok na kalaliman ay isinasalin na “palaso ng kalaliman.” Ang ibig sabihin ng salitang Griyego para sa kalaliman ay “lalim” o “pinakababa.” Noong panahon ng Bagong Tipan, marami ang makauunawa na tinutukoy ng hukay na di-matarok ang kalaliman ang isang “malawak na lalim ng lupa na tahanan ng mga patay.”

Nilinaw ni Propetang Joseph Smith na hindi ibinigay kay Satanas ang susi sa hukay na di-matarok ang kalaliman kundi sa “anghel.” Binibigyang-diin sa pahayag na ito na Diyos ang tunay na may kapangyarihan sa lahat ng bagay at may kapangyarihan lamang si Satanas kapag itinutulot ng Diyos.

Ang mga balang, o tipaklong, ay isang kakila-kilabot na salot sa mga sinaunang pamayanang agrikultural dahil mabilis nitong nasisira ang mga pananim at nagdudulot ng taggutom. Halimbawa, nakasaad sa Exodo 10:12–15 at Joel 1:2–7 ang mga tala tungkol sa mapanirang lakas ng mga balang. “Kapag pinagsama ang imahe ng mga balang at alakdan, nagdudulot ito ng isang uri ng napakalaking kapinsalaan at sa gayon pinatitindi ang pagkatakot sa nililikha nitong senaryo.”

Nakita ni Apostol Juan sa kanyang pangitain na ang ilang kalamidad na magaganap bago ang Ikalawang Pagparito ay makakaapekto “lamang sa mga … walang tatak ng Diyos sa kanilang noo.” Tumutugma ito sa iba pang mga pangako sa banal na kasulatan na pangangalagaan ang matatapat sa huli.

Bagama’t nangangako ang Panginoon na pangangalagaan ang mga matwid sa mga huling araw, nilinaw ni Propetang Joseph Smith na maaaring ang ilan ay hindi pisikal na mapangangalagaan: “[Ipinaliwanag] ko ang pagparito ng Anak ng Tao; gayundin na maling isipin na matatakasan ng mga Banal ang lahat ng paghatol, habang nagdurusa ang masasama; sapagkat ang lahat ng laman ay kailangang magdusa, at ‘ang mabubuti ay bahagyang makatatakas’ [tingnan sa Doktrina at mga Tipan 63:34]; gayunman maraming Banal ang makatatakas, sapagkat ang mga matwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng pananampalataya [tingnan sa Habacuc 2:4]; subalit maraming mabubuti [ang] magiging biktima ng sakit, salot, at kung anu-ano pa, dahil sa kahinaan ng laman, subalit maliligtas sa Kaharian ng Diyos.”

Abaddon Ang Abadon ay salitang Hebreo na ibig sabihin ay “lugar ng pagkawasak.” Ang Apollyon ay salitang Griyego na ibig sabihin ay “wasakin.” Ang mga salitang ito ay nagpapahiwatig na layunin ng hari ng hukay na di-matarok ang kalaliman na gamitin ang kanyang hukbo upang mangwasak.

Ang mga sugo ng Diyos ay magpapakawala ng isang kakila-kilabot na pagkawasak sa mga huling araw bago ang Ikalawang Pagparito ng Tagapagligtas. Ipinahayag ni Juan na isang hukbo ng “dalawang daang libu-libong” (200,000,000) mga tao ang maglalaban-laban sa isang digmaan. Hindi natin alam kung ang bilang na iyan ay may isinisimbolo o literal. Itinala rin ni Juan na “ang ikatlong bahagi ng mga tao” ay mapapatay. Tungkol sa propesiyang ito, sinabi ni Elder Bruce R. McConkie, “Ang pagpaslang ay sasapit sa ikatlong bahagi ng mga naninirahan sa mundong ito, gayunman bilyun-bilyong tao ang maaaring bilang nito.”

Inihayag ng Panginoon ang sumusunod tungkol sa munting aklat na kinain ni Juan: “Dapat nating maunawaan na ito ay misyon, at ordenansa, para sa kanya upang tipunin ang mga lipi ni Israel; masdan, ito ay si Elias, na, siyang gaya ng nasusulat, ay kailangang dumating at panumbalikin ang lahat ng bagay.” Ang pagkain ng aklat ay maaaring nagpapahiwatig na tinanggap ni Juan ang kanyang misyon na tipunin ang mga lipi ni Israel. Na ang aklat ay “matamis na parang pulot” sa bibig ni Juan ngunit “mapait” sa kanyang tiyan ay maaaring nagpapahiwatig na maghahalo ang masasaya at masasakit na karanasan sa kanyang misyon.

Ang banal na lungsod ay “yuyurakan [sa ilalim ng paa]” sa loob ng 42 buwan, o tatlo at kalahating taon. Gayon din, magpopropesiya at magpapatotoo ang dalawang saksi tungkol kay Jesucristo sa loob ng 1,260 araw, o sa loob ng mga tatlo at kalahating taon. Papatayin ang dalawang saksi, at ang kanilang bangkay ay hahandusay sa lansangan sa loob ng tatlo at kalahating araw. Sa mga banal na kasulatan, lalo na sa Apocalipsis, ang numerong tatlo at kalahati ay madalas na naglalarawan ng panahon ng kapighatian kung kailan hinahayaan si Satanas na gawin ang kanyang gawain. Dahil ang tatlo at kalahati ay kalahati ng pito, na sumisimbolo sa pagiging perpekto at ganap, maaaring sumasagisag ito sa isang bagay na naputol sa nilalandas nito o hindi nakumpleto. Maaari ding iminumungkahi nito na hindi pa tapos ang Diyos sa pagsasagawa ng Kanyang gawain at na hindi magtatagal ang gawain ng diyablo.

Sa kanyang pangitain, nakita ni Juan ang isang babae, ang anak ng babae, at isang dragon. Ibinigay ni Propetang Joseph Smith ang mga sumusunod na kaalaman:

Malinaw sa Pagsasalin ni Joseph Smith na hindi mananaig si Satanas sa kanyang pakikidigma laban sa kaharian ng Diyos sa lupa.

Sa kasalukuyan, ang Simbahan ng Diyos ay isang organisasyong eklesiastikal. Ngunit kapag muling pumarito ang Tagapagligtas at gumawa ng “ganap na katapusan ng lahat ng bansa,” ang kaharian ng Diyos ay magkakaroon din ng pulitikal na hurisdiksyon sa lahat ng tao sa lupa.

Hinangad ni Satanas na wasakin ang ating kalayaang pumili at hinangad ang kaluwalhatian ng Diyos para sa kanyang sarili. Nang piliin ng Ama sa Langit si Jesucristo na maging ating Tagapagligtas, naghimagsik si Satanas at sinimulan ang Digmaan sa Langit. Sa digmaang ito, “Nakipaglaban si Satanas at ang mga kampon nito kay Jesucristo at Kanyang mga tagasunod.” Dahil sa kanilang paghihimagsik, si Satanas at ang kanyang mga kampon ay pinalayas sa langit at pinagkaitan ng karapatang tumanggap ng mga mortal na katawan.

Itinuro ni Pangulong Russell M. Nelson, “Ang digmaang ito sa langit ay hindi digmaan na nagpadanak ng dugo. Ito ay digmaan ng magkakasalungat na mga ideya—ang simula ng pagtatalo.” Napansin din niya na ang motibo ni Satanas ay “magkamit ng sariling katanyagan maging ang higitan pa ang Diyos mismo.”

Tungkol sa patuloy na pagsisikap ni Satanas na wasakin tayo, sinabi ni Elder Dale G. Renlund: “Si Lucifer ay tagapagsumbong o tagapag-usig. … Tinuligsa niya tayo sa premortal na buhay, at patuloy niya tayong tinutuligsa sa buhay na ito. Hangad niyang hilahin tayo pababa. Gusto niyang maranasan natin ang walang katapusang kapighatian. Siya ang yaong nagsabi na wala tayong kakayahan, na hindi tayo karapat-dapat, na hindi na tayo makababangon pa mula sa ating pagkakamali. Talagang napakasama niya, siya yaong tumatadyak sa atin kapag nalulugmok tayo.”

• David A. Edwards, “Si Joseph Smith at ang Aklat ng Apocalipsis,” Liahona, Dis. 2015, 60–65

• Dale G. Renlund, “Piliin Ninyo sa Araw na Ito,” Liahona, Nob. 2018, 104–7

• Gordon B. Hinckley, “Walang Katapusang Labanan, Tiyak ang Tagumpay,” Liahona, Hunyo 2007, 4–9

• Larry R. Lawrence, “Patuloy ang Digmaan,” Liahona, Abr. 2017, 32–39

• Dieter F. Uchtdorf, “Ang Malaking Pakikipagsapalaran Ninyo,” Liahona, Nob. 2019, 86–90

• Mga Paksa at Mga Tanong, “Digmaan sa Langit,” Gospel Library