Juan 7–10

Si Jesus ay nanatili sa lugar ng Galilea, kung saan Siya nagtagumpay sa Kanyang ministeryo. Iniwasan Niya ang mga lugar na nakapalibot sa Jerusalem dahil malaki ang impluwensya sa kanila ng mga pinunong Judio na gusto Siyang patayin. Ang mga Judiong tinutukoy sa talatang ito ay mga pinunong Judio, hindi ang mga mamamayang Judio sa pangkalahatan.

Ang Pista ng mga Tabernakulo ay isang piyesta na mayaman sa simbolismo at kinabibilangan ng ilang seremonya. Tumatagal ito ng pitong araw at idinaraos sa panahon ng anihan. Ito ang huling pista ng taon at ang pinakamasaya dahil sa mensahe nito ng pagliligtas.

Ang mga tao ay naninirahan sa mga pansamantalang tirahan sa panahon ng pista. Ito ay upang ipaalala sa kanila ang 40 taong ginugol ng Israel sa ilang matapos silang mapalaya mula sa pagkaalipin sa Ehipto.

Ang Pista ng mga Tabernakulo ay isa ring pagdiriwang ng pagtatapos ng panahon ng pista at ng huling pag-ani. Ang pagtitipon sa pag-aani ay nakatulong sa Israel na maalala kung paano tinipon ng Diyos ang Israel mula sa Ehipto. Ang pag-aani ay simbolo rin kung kailan titipunin ng Diyos ang lahat ng bansa sa Kanya.

Si Jesucristo ay walang pagsasanay at mga kredensyal na taglay ng karamihan sa mga eskriba at guro noong panahon Niya. Gayunman, dumagsa ang mga tao para pakinggan Siyang magturo. Tinawag nila Siyang “rabi,” na “isang titulo ng karangalan bilang paggalang sa isang tagapagturo o guro.” Sa pagkakataong ito, maging ang mga tagadakip na opisyal ng templo ay humanga sa turo ni Jesus kaya hindi nila Siya dinala sa mga pinunong Judio. “Isaalang-alang man ng isang tao ang Kanyang mga kredensyal o Kanyang paraan, malinaw na si Jesus ay talagang naiiba sa iba pang mga guro.”

Sinunod ng mga eskriba at mga Fariseo ang batas ni Moises, na nakatala sa Torah (ang unang limang aklat ng Lumang Tipan). Sinunod din nila ang oral na batas o “ang tradisyon ng matatanda.” Ang oral na batas ay komentaryo ng mga rabi sa Torah at may kasamang karagdagang mga patakaran upang matulungan ang mga tao na sundin ang batas ni Moises. Ang mga oral na turong ito ay lalong naging mahalaga nang hindi na narinig ang mga tinig ng propeta matapos kay Malakias. Maraming Judio ang ayaw makinig kay Jesus dahil inakala nila na hindi Niya iginagalang ang oral na batas. Sa isang pagkakataon, nilabag Niya ang oral na batas nang pagalingin Niya ang isang tao sa araw ng Sabbath. Tumugon si Jesus sa Kanyang mga kritiko sa pagsasabing, “Huwag kayong humatol ayon sa inyong mga tradisyon, kundi humatol kayo ng matuwid na paghatol.”

Isa sa pinakahihintay na mga seremonya ng Pista ng mga Tabernakulo ay ang araw-araw na prusisyon. Ang isang hinirang na saserdote ay kukuha ng tubig mula sa Imbakan ng Tubig ng Siloam gamit ang isang ginintuang pitsel. Pagkatapos ay ibubuhos niya ang tubig sa dambana ng templo o sa paligid nito. Ang tubig na ito ay itinuturing na “tubig na buhay” dahil ang tubig ng Imbakan ng Tubig ng Siloam ay nagmumula sa isang natural na bukal. Ang ritwal ng pagkuha ng tubig mula sa Siloam ay maaaring kumatawan sa kakayahan ng Diyos na linisin at dalisayin ang Kanyang mga tao.

Ang imahe ng “tubig na buhay” ay hango sa mahabang tradisyon ng mga Israelita. Sa tuyong klima ng sinaunang Malapit na Silangan [Near East], napakahalaga na makakuha ng tubig para mabuhay. Dahil sa kakapusan ng tubig ito ay naging mahalagang yaman at makapangyarihang simbolo ng buhay.

Sa huling araw ng Pista ng mga Tabernakulo, matapos ipagdiwang ng mga tao ang huling pagbuhos ng tubig, tumayo si Jesus at nagsabi, “Kung ang sinuman ay nauuhaw, lumapit siya sa akin at uminom.” Sinabi ni Jesus na ang “tubig na buhay” ay dadaloy sa mga naniniwala sa Kanya. Ipinaliwanag ni Juan na ang tinutukoy ni Jesus ay ang kaloob na Espiritu Santo. Ang kaloob na ito ay ibibigay pa lang sa dispensasyong iyon.

Sa pagdadala ng babaeng nahuli sa pangangalunya sa Tagapagligtas, umasa ang mga Fariseo na mabibitag nila Siya sa inaakala nilang imposibleng sitwasyon. Sa ilalim ng batas ni Moises, ang pangangalunya ay isang mabigat na pagkakasala, na ang parusa ay pagbabato sa maysala hanggang sa mamatay. Kaya, kung hindi pumayag si Jesus na batuhin ang babae, maaari Siyang akusahan ng hindi pagtanggap sa batas ni Moises. Sa kabilang banda, kung pumayag si Jesus na batuhin ang babae, maaaring mapukaw Niya ang pagkapoot ng mga tao dahil sinuportahan Niya ang hindi katangap-tanggap na pagpaparusa. Maaari din Siyang akusahan sa harap ng mga opisyal ng Roma dahil sinuportahan Niya ang parusa na hindi pinahintulutan ng Roma.

Hindi kinunsinti ni Jesus ang kasalanan ng babae; ni hindi Niya ito hinusgahan. Sa halip, hinayaan Niya na magsisi ito. Tungkol sa salaysay na ito sinabi ni Pangulong Dallin H. Oaks: “Nang mag-alisan ang napahiyang grupo, ginamit ng Tagapagligtas ang kapangyarihan ng pagmamahal. Buong awa Siyang tumangging parusahan ang babae, at nagkaroon siya ng bagong pag-asa sa buhay dahil sa pagmamahal na iyon. Darating kalaunan ang [pagpapatupad] ng batas, kapag hinatulan siya ayon sa buong buhay niya, kabilang na ang pagsisisi. Pero bago ang okasyong iyon, nagpakita ng pagmamahal at awa ang Tagapagligtas sa pamamagitan ng pag-iwas na humatol at saka pinagtibay ang batas sa pagsasabing, ‘Humayo ka na at … huwag ka nang magkasala’ [Juan 8:11].”

Sa gabi ng unang araw ng Pista ng mga Tabernakulo, ang publiko ay magtitipon sa Court of the Women (sa labas ng panlabas na looban ng templo). Dito ay magsisindi ang mga saserdote ng apat na higanteng ilawan. Sinasabing makikita sa buong Jerusalem ang liwanag ng 70 talampakan (21 metro) na ilawang ito.

Pagkatapos ng huling araw ng Pista ng mga Tabernakulo, bumalik si Jesus sa templo. Habang nagtuturo Siya, nakatayo Siya malapit sa hindi nakasinding malalaking ilawan. Ipinahayag Niya, “Ako ang ilaw ng sanlibutan.”

Tinukoy ni Pangulong Dallin H. Oaks ang tatlong paraan kung paanong si Jesucristo ang Ilaw ng Sanlibutan:

“Si Jesucristo ang ilaw ng sanlibutan dahil siya ang pinagmumulan ng liwanag na ‘nanggagaling mula sa kinaroroonan ng Diyos upang punuin ang kalakhan ng kalawakan’ (D&T 88:12). …

“Si Jesucristo rin ang ilaw ng sanlibutan dahil ang kanyang halimbawa at mga turo ang tumatanglaw sa landas na dapat nating tahakin pabalik sa piling ng ating Ama sa Langit. …

“Si Jesucristo rin ang ilaw ng sanlibutan dahil hinihikayat tayo ng kanyang kapangyarihan na gumawa ng mabuti.”

Naniniwala ang mga pinunong Judio na ang pagiging mga inapo ni Abraham ay nagbibigay sa kanila ng mga espesyal na pribilehiyo sa paningin ng Diyos. Bilang tugon, pinagsabihan sila ni Jesus dahil hindi nila ginagawa ang mga gawa ni Abraham. Nakatala sa aklat ng Genesis ang ilan sa mga gawa ni Abraham na taliwas sa pag-uugali ng mga Judio: Pinagbalik-loob ni Abraham ang iba sa ebanghelyo. Siya ay isang tagapamayapa. Siya ay masunurin sa Diyos. Malugod niyang tinanggap ang mga sugo ng langit. Nanampalataya siya sa Diyos. Sa halip na gawin ang mga gawa ni Abraham, ang mga pinunong ito ay naghahangad na patayin si Jesus, ang mismong Diyos ni Abraham.

Nang nagpakita ang Panginoon kay Moises sa nagliliyab na palumpong, ginamit Niya ang pangalang “AKO NGA.” Ang ibig sabihin ng pangalang Ako Nga ay “Siya nga” o “Siya ay totoo at buhay” at direktang may kaugnayan sa pangalang Hebreo na Yahveh, o Jehova. Ang pangalang Jehova “ay tumutukoy sa ‘Isang Hindi Nababago.’” Sa paggamit ng pangalang ito, ipinahayag ni Jesus na Siya ay si Jehova, ang Nilalang ding iyon na nagsalita kay Moises at nakipag-usap sa mga propeta sa lahat ng panahon. Naniniwala ang mga pinunong Judio na ito ay isang kalapastanganan, at handa silang patayin si Jesus dahil dito.

Ang tanong ng mga disipulo tungkol sa dahilan ng pagkabulag ng lalaki ay sumasalamin sa isang karaniwang paniniwala na ang pagdurusa ay bunga ng kasalanan. Kabilang sa paniniwalang ito ang pag-iisip “na ang pagdurusa ng isang tao ay tiyak na bunga ng isang partikular na kasalanan nila o ng kanilang mga magulang.” Hindi tinanggap ni Jesus ang paniniwalang ito. Itinuro Niya na ang kaluwalhatian ng Diyos ay maipapakita sa pamamagitan ng pagdurusa ng tao.

Ang mga magulang ng lalaking ipinanganak na bulag ay nangangamba na kung sasabihin nila na si Cristo ang nagpagaling sa kanilang anak, sila ay palalayasin sa sinagoga. Ang mga sinagoga ang sentro ng buhay pangrelihiyon at panlipunan ng mga Judio. Naglalaan ang mga ito ng espirituwal na pagtuturo, pagsamba, edukasyon, at mga pagkakataong makihalubilo. Ang ibig sabihin ng mapalayas sa sinagoga ay higit pa sa hindi pagkakaroon ng lugar na pagsasambahan; nangangahulugan ito ng pagkawala ng lahat ng mga koneksyon sa kultura at lipunan.

Ang mga pastol ay nagpoprotekta at gumagabay sa kanilang mga kawan ng tupa. Karaniwang pinapangalanan nila ang bawat tupa. Kapag tinawag ng mga pastol ang kanilang mga tupa, makikilala ng mga tupa ang kanilang tinig at lalapit sa kanila. Kung aatakihin ng isang mandaragit ang mga tupa, handang ilagay sa panganib ng mga pastol ang kanilang sariling buhay para protektahan ang mga tupa. Ang mga pastol ay naiiba sa mga upahan. Ang mga upahan ay nag-aalaga ng mga tupa nang swelduhan. Hindi nila kilala ang mga tupa at tiyak na hindi nila handang ilagay sa panganib ang buhay nila upang protektahan ang mga ito.

Itinuturo ng Lumang Tipan na si Jehova ang Pastol ng Israel, ang banal na tagapag-alaga ng Kanyang mga tao. Sa pagpapahayag na Siya ang Mabuting Pastol, muling pinatototohanan ni Jesus na Siya si Jehova—ang katuparan ng mga propesiya tungkol sa Mesiyas.

“Sa gabi dinadala ng mga pastol ang mga tupa sa kural na tinatawag na kulungan ng mga tupa.” Iniinspeksyon ng mga pastol ang bawat tupa kung may pinsala ito habang pumapasok. Kapag ligtas na ang lahat ng tupa sa loob ng kural, natutulog ang mga pastol sa pasukan upang hindi makapasok ang mga mandaragit at magnanakaw at masaktan ang mga tupa. Sa pagpapahayag na Siya ang pintuan, ipinakita ng Tagapagligtas ang Kanyang kahandaang “[ibigay] ang [Kanyang] buhay para sa mga tupa.” Siya rin ang magpapasya sa huli kung sino ang papasok sa kaharian ng langit. Ipinahayag ng propetang si Jacob ng Aklat ni Mormon na “ang Banal ng Israel ang tanod ng pasukan” at na “wala siyang inuupahang tagapaglingkod doon.”

Nang sabihin ni Jesus, “Ang lahat ng nauna sa akin ay mga tulisan at mga magnanakaw,” ang tinutukoy Niya ay mga bulaang propeta. Sa ibang mga talata, maganda ang sinasabi ni Jesus tungkol sa Kanyang tunay na mga propeta. Idinagdag pa ng Pagsasalin ni Joseph Smith na lahat ng nauna sa Kanya na hindi nagpatotoo tungkol sa Kanya ay mga magnanakaw at tulisan.

Tulad ng itinuro sa Aklat ni Mormon, ang mga Nephita ang “ibang mga tupa” na binanggit ni Jesus. Nagministeryo ang nabuhay na mag-uling Cristo sa mga Nephita at sinabi sa kanila, “Kayo ang yaong aking sinabi: Mayroon akong ibang mga tupa na hindi sa kawang ito.” Sinubukan ng Tagapagligtas na ipaliwanag ito sa mga Judio, ngunit “dahil sa katigasan ng leeg at kawalang-paniniwala,” ay hindi nila naunawaan.

Nagpunta si Jesus sa templo sa Jerusalem noong “Kapistahan ng Pagtatalaga” na kilala rin bilang Hanukkah. Ang ibig sabihin ng Hanukkah ay “pagtatalaga” sa wikang Hebreo. Ipinagdiwang ng kapistahang ito ang muling pagtatalaga o paglalaan ng templo ng Jerusalem at ng bagong dambana nito noong mga 165 BC. Noong 168 BC, ang mga kawal na Griyego ay inutusang lapastanganin ang templo at wasakin ang relihiyong Judio. Ang mga mandirigmang Judio na pinamumunuan ng isang pamilya ng mga saserdote ang nagtaboy sa mga Griyego at nagpalaya sa mga Judio. Nang mabawi ng mga saserdote ang templo, kanilang “sinindihan ang mga ilawan ng templo sa loob ng walong araw (ang panahon na kailangan para maglaan pa ng karagdagang langis) na gamit lamang ang pang-isang araw na dami ng langis.” Dahil sa himalang ito, ang Kapistahan ng Pagtatalaga ay tinatawag ding Kapistahan ng mga Ilaw. Ito ay ipinagdiriwang sa loob ng walong araw sa Disyembre at kinapapalooban ng pagsindi ng mga kandelero.

• Amy A. Wright, “Pinagagaling ni Cristo ang Nawasak,” Liahona, Mayo 2022, 81–84

• Marvin J. Ashton, “Mga Aral mula sa Guro,” Liahona, Dis. 2011, 16–17

• Dale G. Renlund, “Ang Ating Mabuting Pastol,” Liahona, Mayo 2017, 29–32

• Gerrit W. Gong, “Mabuting Pastol, Kordero ng Diyos,” Liahona, Mayo 2019, 97–101

“Go and Sin No More” (3:18)

3:18

“Jesus Declares: I Am the Light of the World; the Truth Shall Make You Free” (4:26)

4:26

“Understanding Feast of Tabernacles or Sukkot” (9:34), bookofmormoncentral.org

“Jesus Heals a Man Born Blind” (7:51)

7:51

“The Good Shepherd and Other Sheep I Have” (3:24)

3:24