Ölümlü Hayat İçin İlahi Yardımlar

Rab, Peygamber Joseph Smith aracılığıyla dünya öncesi hayatımız hakkında birkaç şeyi vahiyle bildirdi. Orada, Tanrı’nın ruh çocukları olarak vardık. Tanrı, çocuklarının ilerlemesine yardım etmek istediğinden dolayı, bir beden alabileceğimiz, tecrübe yoluyla öğrenebileceğimiz, ilahi nitelikler geliştirebileceğimiz ve Tanrı’nın emirlerini yerine getirip getirmeyeceğimizi görmek için sınanabileceğimiz bir dünya yaratmaya karar verdi. Bu niteliklere sahip olanlar “sonsuza dek ve daima başlarının üzerine eklenmiş bir görkeme sahip olacaklardır”(İbrahim 3:26).

Bu ilahi planın koşullarını oluşturmak için, Tanrı Biricik Doğmuş Oğlu’nu Kurtarıcımız olarak seçti. Önerdiği alternatif ile insan iradesini yok etmek isteyen Lusifer, şeytan oldu ve “aşağı atıldı.” Yeryüzüne sürgün edilen ve ölümlü hayat ayrıcalığından mahrum bırakılan şeytana, “insanları aldatmak ve kör etmek ve [Tanrı’nın sesini] dinlemek istemeyenleri istediği gibi esir alıp götürmek için” herkesi denemesine izin verildi (Musa 4:4).

Tanrı’nın, çocuklarının ölümlü hayatta gelişmeleri için olan büyük planının temeli, onların “her şeyde zıtlık” yaşamalarıydı (2. Nefi 2:11). Tıpkı fiziksel kaslarımızın yerçekim yasasına karşı zorlanmadan geliştirilemeyeceği veya korunamayacağı gibi, ölümlü hayatta büyüme de bizlerin şeytanın ayartmalarına ve diğer ölümlü hayat zıtlıklarına karşı zorlanmasını gerektirir. Ruhsal gelişim için en önemli şey, iyi ve kötü arasında seçim yapabilme gerekliliğidir. İyiliği seçenler ebedi kaderlerine doğru ilerleyeceklerdir. Kötülüğü seçenler, ölümlü hayatta çeşitli ayartmalar karşısında herkesin yapacağı gibi, sevgi dolu bir Tanrı’nın sağlamak üzere tasarladığı kurtarıcı yardıma ihtiyaç duyacaklardır.

Şimdiye kadar, Tanrı’nın ölümlü hayattaki en güçlü yardımı, tövbe edilen günahların bedelini ödemek ve bağışlanmasını sağlamak için acı çekecek olan bir Kurtarıcı’yı, İsa Mesih’i hazırlamasıydı. Bu merhametli ve görkemli Kefaret, Rab İsa Mesih’e imanın neden sevindirici haberin ilk ilkesi olduğunu açıklar. O’nun Kefareti “ölülerin dirilişini gerçekleştirir” (Alma 42:23) ve “dünyanın günahları için kefaret [eder]” (Alma 34:8), tövbe ettiğimiz tüm günahlarımızı siler ve Kurtarıcımız’a ölümlü hayattaki zayıflıklarımızda bize yardım etmesi için güç verir.

İşlenmiş olan ve bağışlanan günahların görkemli bir şekilde silinmesinin ötesinde, sevgi dolu bir Cennetteki Baba’nın planı, bizi ilk etapta günah işlemekten korumak da dahil olmak üzere, bizi korumak için başka birçok armağan sağlar. Ölümlü hayatımız her zaman bir anne ve baba ile başlar . İdeal olarak, her ikisi de büyümemize rehberlik etmek için farklı armağanlarla birlikte hazır bulunur. Eğer böyle değilse, onların yokluğu, üstesinden gelmemiz gereken zıtlığın bir parçasıdır.

Cennetteki Babamız’ın planı, ölümlü hayattaki yolculuğumuzda bize rehberlik edecek başka yardımlar da sağlar. Bunların dördünden bahsedeceğim. Lütfen beni verdiğim dört rakamla sınırlamayın, çünkü bu yardımlar birbiriyle örtüşmektedir. Üstelik, bunlara ek olarak başka merhametli korumalar da vardır.

Birinci olarak, Mesih’in Işığı’ndan ya da Ruhu’ndan bahsedeceğim. Moroni, Moroni Kitabı’ndaki büyük öğretisinde, babasının “iyiyi kötüden ayırabilmek için herkese verilmiştir” sözünü alıntı yapar (Moroni 7:16). Bu aynı öğretiyi modern vahiylerde de okuruz:

“Ve Ruh dünyaya gelen her insana ışık verir; ve Ruh, bütün dünyada Ruh’un sesine kulak veren her insanı aydınlatır” (Öğreti ve Antlaşmalar 84:46).

Tekrar: “Çünkü benim Ruhum alçakgönüllüleri ve pişmanlık duyanları aydınlatmak ve kötüleri mahkum etmek için dünyaya gönderilir” (Öğreti ve Antlaşmalar 136:33).

Başkan Joseph Fielding Smith bu kutsal yazıları şöyle açıkladı: “Rab insanları (bu dünyaya doğduklarında) ışığı ve gerçeği el yordamıyla bulmaya çalışırken çaresiz bırakmamıştır, ne var ki her insan … kutsal yazılarımızda … Mesih’in Ruhu’nun ya da Gerçeğin Işığı’nın rehberliğini, talimatını, öğüdünü alma hakkıyla doğmuştur.”

Doğru olan şeyleri seçmemize yardımcı olmak için Rab tarafından sağlanan büyük yardımların ikincisi, kurtuluş planının (mutluluk planının) bir parçası olarak kutsal yazılardaki bir dizi ilahi talimattır. Bu talimatlar emirler, kutsal törenler ve antlaşmalardır.

Emirler, Cennetteki Babamız’ın sonsuz hayata doğru ilerlememiz için işaretlediği yolu tanımlar. Emirleri, Tanrı’nın kimi cezalandıracağına karar verme şekli olarak gören insanlar, Tanrı’nın sevgi dolu mutluluk planının bu amacını anlamakta başarısız olurlar. Bu yolda, Kurtarıcımız’la ihtiyaç duyulan ilişkiyi yavaş yavaş kurarız ve Tanrı’nın hepimiz için arzu ettiği hedefe giden yolda bize yardım etmesi için O’nun gücünün artmasına hak kazanabiliriz. Cennetteki Babamız tüm çocuklarının, Tanrı’nın ve Kurtarıcımız’ın yaşadığı göksel krallığa geri dönmelerini ve bu göksel görkemde yaşayanların hayatına benzer bir yaşama sahip olmalarını arzu eder.

Kutsal törenler ve antlaşmalar, sonsuz hayata giden yolu tanımlayan yasanın parçalarıdır. Kutsal törenler ve bunlar aracılığıyla Tanrı ile yaptığımız mukaddes antlaşmalar, yol boyunca atılması gereken adımlar ve temel korkuluklardır. Antlaşmaların rolünü, Tanrı’nın planı kapsamında, O’nun en yüce nimetlerinin, önceden belirli emirleri yerine getirmeye söz verenlere ve bu sözleri tutanlara verildiğini göstermek olarak düşünmeyi seviyorum.

Doğru seçimleri yapmak için Tanrı tarafından verilen diğer yardımlar da Kutsal Ruh’un belirtileridir. Kutsal Ruh, Tanrı Birliği’nin üçüncü üyesidir. O’nun kutsal yazılarda tanımlanan görevi Baba ve Oğul’a tanıklık etmek, bize öğretmek, her şeyi hatırlamamızı sağlamak ve bizi tüm gerçeğe yöneltmektir. Kutsal yazılar, örneğin Mormon Kitabı’nın gerçekliği hakkındaki bir sorgulamaya cevap olarak verilen manevi bir tanıklık gibi, Kutsal Ruh’un belirtilerine dair birçok tanımlama içerir. Belirtiler, vaftizden sonra bahşedilen Kutsal Ruh armağanı ile karıştırılmamalıdır.

Tanrı’nın sadık çocukları için sunduğu yardımların en önemlilerinden biri Kutsal Ruh armağanıdır. Bu armağanın önemi, tövbe ettikten ve suyla vaftiz olduktan sonra resmi olarak verilmiş olması gerçeğinde açıkça görülmektedir, “sonra da [kutsal yazıların açıkladığı gibi] ateş ve Kutsal Ruh’la günahlarınızın bağışlanması gelir”(2. Nefi 31:17). Günahları bu şekilde bağışlanan ve daha sonra her gün tövbe ederek ve Rab’bin sofrası kutsal töreni aracılığıyla yaptıkları antlaşmalara göre yaşayarak arınmalarını düzenli olarak yenileyen kişiler, Kutsal Ruh’un, yani Rab’bin Ruhu’nun “her zaman yanlarında bulunabileceği” vaadine hak kazanırlar (Öğreti ve Antlaşmalar 20:77).

Bu nedenle, Başkan Joseph F. Smith Kutsal Ruh hakkında şunu öğretir, “Tanrı’nın işleri konusunda insanların zihinlerini aydınlatmak, onları Rab’be döndükleri sırada Baba’nın isteğini yerine getirdikleri konusunda ikna etmek ve hayatları boyunca bir yoldaş olarak onların içinde kalıcı bir tanıklık olmak, tüm gerçeğe doğru yönlendiren emin ve güvenli bir rehber olarak hareket etmek ve onların içini her geçen gün sevinç ve memnuniyetle doldurmak, onları tüm insanlara iyilik yapma, haksızlık yapmak yerine haksızlığa katlanma, nazik ve merhametli, sabırlı ve hayırsever olma eğilimine teşvik etmektir.” Bu paha biçilmez armağana, bu çok değerli inciye sahip olan herkes, doğruluğa karşı sürekli bir susuzluk duyar. Kutsal Ruh’un yardımı olmadan,” Başkan Smith şöyle tamamladı, “hiçbir ölümlü insan bu dar ve ince yolda yürüyemez.”

Ölümlü hayattaki yolculuğumuzda bize rehberlik edecek birçok güçlü yardım varken, o kadar çok kişinin Kurtarıcımız ve Fidye ile Kurtaranımız İsa Mesih ile belirlenmiş buluşmaları için hazırlıksız kalması hayal kırıklığı yaratmaktadır. O’nun anlattığı on kız benzetmesi, bu konferansta çok sık konuşuldu, O’nunla buluşmaya davet edilenlerin sadece yarısının hazırlıklı olacağını göstermektedir.

Hepimiz hazırlıksız olanların örneklerini biliyoruz: Ruhsal gelişimlerini aktif olmama dönemleri nedeniyle kesintiye uğratan eski görevliler, kendilerini Kilise öğretilerinden ve etkinliklerinden uzak tutarak ruhsal gelişimlerini tehlikeye atan gençler, Melkizedek Rahipliği’ne atanmalarını erteleyen erkekler, bazen soylu öncülerin veya layık ebeveynlerin soyundan gelenler de dahil olmak üzere, kutsal tapınakta hem antlaşmalar yapmak hem de bunlara sadık kalmak yerine antlaşma yolundan ayrılan kadınlar ve erkekler.

Bu tür sapmaların çoğu, üyelerin kişisel dua, düzenli kutsal yazı çalışması ve sık sık tövbe etmekten oluşan temel ruhsal bakım planını takip etmediklerinde ortaya çıkar. Buna karşılık, bazıları Rab’bin sofrasından yiyip içmeye katılmayarak antlaşmalarını haftalık olarak yenilemeyi ihmal ederler. Bazıları ise, Kilise’nin onların ihtiyaçlarını karşılamadığını; Rab’bin birçok öğretisinde ve başkalarına sunduğumuz temel hizmetimiz için sağladığı fırsatların yerine gelecekteki ihtiyaçları olarak algıladıkları şeyleri koyduklarını söylüyor.

Bu tür sapmaların çaresi, alçakgönüllülük ve Rab’be güvendir. Mormon Kitabı’nın öğrettiği gibi, Rab “Kendisine güvenenleri … kutsayıp refaha [kavuşturur]” (Helaman 12:1). Rab’be güvenmek, Tanrı’nın emirlerini ve O’nun peygamberlerinin öğretilerini, insanların en son keşifleri ve aklıyla yanlışlıkla karşılaştıran herkes için özel bir ihtiyaçtır.

Cennetteki sevgi dolu Babamız’ın, çocuklarına huzuruna dönmelerine yardımcı olmak için verdiği pek çok fani yardımdan söz etmiştim. Bu ilahi planda bize düşen görev, Tanrı’ya güvenmek ve başta Sevgili Oğlu, Kurtarıcımız ve Fidye ile Kurtaranımız İsa Mesih’in Kefareti olmak üzere bu ilahi yardımları aramak ve kullanmaktır. Bu ilkeleri öğretmemiz ve yaşamamız için dua ediyorum, İsa Mesih’in adıyla, amin.