Sonsuzluğun Büyük Armağanları: İsa Mesih’in Kefareti, Diriliş, İade Edilişi

Yıllar önce, sabahın erken saatlerinde sevindirici haber sınıfımızda Kutsal Kitap’tan bazı ayetleri ezberliyorduk. Doğal olarak kısa metinler ilgimi çekiyordu. Buna, Yuhanna 11:35 ayeti de dahildir. Bu ayet kutsal yazılardaki en kısa ayettir ve sadece iki kelimeden oluşur: “İsa ağladı.”

Şimdi benim için, İsa’nın üzüntü ve sevinç içinde ağlaması şu mucizevi gerçeğe tanıklık eder: Tanrı’nın ilahi Oğlu fiziksel olarak ölümlü hayata geldi ve bedene göre her zaman bizimle nasıl birlikte olacağını ve bizi nasıl kutsayacağını öğrendi.

Keder veya sevinç içinde haykırdığımızda, İsa Mesih bizi mükemmel bir şekilde anlar. O sonsuzluğun şu büyük armağanlarına en çok ihtiyaç duyduğumuz zamanlarda yanımızda olabilir: İsa Mesih’in Kefareti, Diriliş ve İade Ediliş.

Meryem ve Marta, ölmüş olan kardeşleri Lazar için ağlamaktadır. Merhametle duygulanan İsa da ağlar. Lazar’ı diriltir.

İsa, Fısıh Bayramı’nın arifesinde Yeruşalim’e doğru bakar. Halkını bir tavuğun civcivlerini topladığı gibi toplayamadığı için ağlar. Bugün O’nun Kefareti, olabilecekler için üzüntü duyduğumuzda bize umut verir.

Bağın sahibi ağlayarak hizmetkarlarına, ki buna koruyucu kardeşler olarak bizler de dahil olabiliriz, “Bağım için daha ne yapabilirdim ki?” diye sorar.

Meryem mezarın başında matemli bir şekilde durmaktadır. İsa nazikçe sorar, “Kadın, niçin ağlıyorsun?” İsa “[gözyaşlarının] belki bir gece [akacağını], ama sabahla sevincin [doğacağını]” bilmektedir. Diriliş herkes için şafağı getirir.

Mormon Kitabı topraklarında, imanlı insanlardan oluşan bir kalabalık İsa’ya doğru ayağa kalkarken, O’nun sevinci tamdır. O ağlar.

“Ve onların küçük çocuklarını birer birer aldı, onları kutsadı ve Baba’ya onlar için dua etti.

“Ve bunu yaptıktan sonra yine ağladı.”

İsa Mesih’in sayesinde gelen Paskalya budur: O, yüreklerimizin özlemlerine ve ruhlarımızın sorularına cevap verir. O, gözyaşlarımızı siler, sevinç gözyaşlarımız hariç.

Gözyaşlarımız aktığında bazen özür dileriz, utanırız. Ancak İsa Mesih’in hayatın acılarını ve sevinçlerini anladığını bilmek, acı ve tatlı yollarda ilerlerken bize kendi gücümüzün ötesinde bir güç verebilir.

Güney Amerika’da bir baba hıçkıra hıçkıra ağlamaktadır. Hayatının ışıltısı, küçük kızı ölmüştür. “Onu tekrar görmek için her şeyimi verirdim” diyerek kollarımda ağlıyordu. Ben de ağladım.

Puebla Meksika Tapınağı’nın adama töreninde, sevgili bir kız kardeşimizin yüzünü mutluluk gözyaşları ıslatıyordu. Yüz hatları inanç ve fedakarlık ışığını saçmaktaydı. O şöyle dedi, “Todos mis hijos están aquí en el templo hoy”— “Bütün çocuklarım bugün burada, tapınaktalar.” Rab’bin evinde bir araya toplanan nesiller, sevinç ve şükran gözyaşları dökerler.

Acımasız bir iç savaşta aileler ve komşular birbirlerine tarif edilemez davranışlarda bulundular. Acı dolu gözyaşları yerini yavaş yavaş umuda bırakmaya başlamıştı. Küçük bir köyde yaşayan bir kadın sesi titreyerek, “Komşum, ölüp mezarıma gömülmeden önce kayıp aile fertlerini nerede bulacağını bilmeni istiyorum” dedi.

Nur saçan bir gelin ve yakışıklı bir damat Rab’bin evinde mühürlendiler. Kadın 70 yaşında, adam da öyleydi. Güzel bir gelindi; o bu günü layıkıyla beklemişti. Gelinliğini utangaç bir şekilde bir o yana bir bu yana sallıyordu. Sevinç gözyaşları döktük. Tanrı’nın vaatleri yerine geldi. O’nun antlaşmaları bereket getirir.

Genç yaşta Boyd K. Packer, dul bir kızkardeşe ev öğretmenliği yaparken şefkatli bir ders öğrendi. Kocasıyla yaşadığı bir anlaşmazlığın ardından, bu kızkardeş son kez kırıcı bir söz söylemişti. O gün beklenmedik bir kaza kocasının hayatını aldı. “Elli yıldır” diyerek hıçkıra hıçkıra ağladı dul kadın, “kocamın dudaklarımdan duyduğu bu son sözlerin o can yakıcı, kin dolu sözler olduğunu bilerek cehennemde yaşıyorum.”

İsa Mesih’in sayesinde gelen Paskalya, perdenin her iki tarafındaki ilişkilerimizi onarmamıza, uzlaştırmamıza ve düzeltmemize yardımcı olur. İsa kederi iyileştirebilir, affedilmeyi mümkün kılabilir. O bizi ve başkalarını, bizim ya da onların söylediği veya yaptığı şeylerden, aksi takdirde bizi tutsak eden şeylerden özgür bırakabilir.

İsa Mesih’in sayesinde gelen Paskalya, Tanrı’nın onayını hissetmemizi sağlar. Bu dünya bize çok uzun, çok kısa, çok geniş, çok dar olduğumuzu, yeterince akıllı, güzel veya manevi olmadığımızı söyler. İsa Mesih’teki ruhsal dönüşüm sayesinde, zayıflatıcı mükemmeliyetçilikten kurtulabiliriz.

Paskalya sevinciyle şu şarkı sözlerini söyleriz, “Ölüm yenildi, insan özgürdür. Mesih zaferi kazandı.” Mesih’in Dirilişi bizi ölümden, zamanın zayıflıklarından ve fiziksel kusurlardan kurtarır. İsa Mesih’in Kefareti aynı zamanda bizi ruhsal olarak yeniden canlandırır. Günahtan ve ayrılıktan kurtulmamızı sağlamak için her gözeneğinden kan gelmiştir, sanki kan ağlamıştır. O, bizi bütün ve kutsal olarak birbirimizle ve Tanrı’yla yeniden birleştirir. Her iyi şeyde, İsa Mesih sadece geçmişte olanı değil, aynı zamanda olabilecek olanı da bol bol geri getirir.

İsa’nın hayatı ve ışığı, Tanrı’nın bütün çocuklarına olan sevgisine tanıklık eder. Tanrı Babamız, her çağda ve her ülkede yaşayan tüm çocuklarını sevdiği için, O’nda huzur ve sevinç bulmamız yönündeki sevgi dolu davetini birçok gelenek ve kültürde bulabiliriz. Nerede, ne zaman, kim olursak olalım, aynı Yaratıcı’nın çocukları olarak ilahi bir kimliği paylaşıyoruz. Benzer şekilde, İslam, Yahudilik ve Mesihçiliğin takipçileri, Atamız İbrahim’in dini mirasını ve eski Mısır’daki olaylar aracılığıyla antlaşma bağlantısını paylaşırlar.

Atamız İbrahim Mısır’a geldi ve kutsandı.

Mısır’da köle olarak satılan Yusuf, Firavun’un rüyasının yedi yıllık bolluk ve ardından yedi yıl kıtlık anlamına geldiğini biliyordu. Yusuf ailesini ve halkını kurtardı. Yusuf, Tanrı’nın daha büyük planını gördüğünde ağladı; bu planda her şey antlaşmalarına sadık kalanlar için iyiliğe doğru birlikte çalışır.

Mısır’da Firavun’un evinde büyüyen Musa, Tanrı’nın çocuklarının bir araya toplanması için anahtarları aldı ve daha sonra bunları iade etti.

Peygamberlik sözlerini yerine getiren Yusuf, Meryem ve bebek Mesih, Mısır’a sığındı. Kahire’de dindar bir Müslüman saygıyla şöyle demektedir: “Kur’an; Yusuf, Meryem ve bebek İsa’nın ülkemde güvenli bir yer ve sığınak bulduklarını öğretir. Benim ülkemde, İsa küçük bir çocukken yemeğimizi yedi, ilk adımlarını attı, ilk sözlerini söyledi. Burada, benim ülkemde, ağaçların O’na ve ailesine meyve vermek için eğildiğine inanıyoruz. O’nun ülkemde olması halkımızı ve topraklarımızı kutsadı.”

Tanrı’nın ahlaki ve ölümlü hayattaki irade planı, kendi tecrübelerimizle öğrenmemize izin verir. En büyük hayat derslerimizden bazıları asla seçemeyeceğimiz şeylerden gelir. İsa Mesih, sevgiyle her şeyden daha aşağıya indi ve her şeyin üzerine çıktı. O, yaratıcılık ve neşe konusundaki ilahi kapasitelerimizden, karşılık beklemeksizin gösterilen nezaketten, tövbe ve bağışlamaya götüren imandan sevinç duyar. Ve O, tıpkı gökler ve onlarla birlikte göklerin Tanrısı gibi, insani acılarımızın, zulmün, çoğu zaman insan seçiminin getirdiği adaletsizliğin büyüklüğünden dolayı üzüntü içinde ağlar.

Bahar aylarındaki her Paskalya zamanı, ruhsal sıralama ve yakınlaşma, her ikisi de İsa Mesih’in aracılığıyla kefaret, diriliş ve iade edilişin ilahi düzeninin bir parçası olduğuna tanıklık eder. Bu kutsal ve sembolik yakınlaşma tesadüf veya kaza eseri gerçekleşmez. Palmiye Pazarı, Kutsal Hafta ve Paskalya, Mesih’in Kefaretini ve Dirilişini kutlar. Bugün olduğu gibi, her 6 Nisan’da İsa Mesih’in Son Zaman Azizler Kilisesi’nin kuruluşunu ve organize edilişini anıyoruz. Bu İade Ediliş, her Nisan ayının ilk pazar günü genel konferansta toplanmamızın bir nedenidir.

İade ediliş aynı zamanda, dirilmiş İsa Mesih, Musa, İlyas ve İlya’nın 1836 Paskalya Pazarı’nda yeni adanmış Kirtland Tapınağı’nda rahiplik anahtarlarını ve yetkisini iade etmesiyle gerçekleşti. O gün, o ortamda, İsa Mesih’in iade edilmiş Kilisesi’ne, Tanrı’nın çocuklarını bir araya toplama, O’nun çocuklarını O’na dönmeye hazırlama ve aileleri sonsuza dek birleştirme yetkisi ve bereketleri geldi. O günkü İade Ediliş, hem Paskalya’da hem de Fısıh Bayramı’nda gerçekleşerek peygamberliği yerine getirdi.

Kirtland Tapınağı da dahil olmak üzere, kısa bir süre önce Ohio’da, Peygamber Joseph ve diğer kişilerin Tanrı Babamız ve Oğlu İsa Mesih’i bir görümde gördükleri kutsal yerleri ziyaret ettim. Peygamber Joseph, cennetin nasıl bir yer olduğunu gördü. Cennetteki Baba cennette, İsa Mesih’in aracılığıyla, yüceliğe ait bir krallıkta “kendi ellerinin eserlerinin hepsini kurtarır.” Bunun tek istisnası, “Baba Oğlu’nu gösterdikten sonra, O’nu [kasıtlı olarak] inkar eden” kişilerdir.

İsa, ölümlü hayattaki hizmeti başladığında, her zaman, her yerde, her koşulda, her birimizi kabul etmeye istekli olduğumuz her şeyle kutsama görevini ilan etti. İsa 40 gün oruç tuttuktan sonra havraya gitti ve şu sözleri okudu: “Rab’bin Ruhu üzerimdedir. Çünkü O beni yoksullara müjdeyi iletmek için meshetti; kırık yüreklileri iyileştirmek için, tutsaklara serbest bırakılacaklarını, körlere gözlerinin açılacağını duyurmak için, ezilenleri özgürlüğe kavuşturmak için beni gönderdi.”

Her birimiz yoksul, kalbi kırık, tutsak, kör, ezilmiş bir haldeyiz.

Yeşaya kitabı, Mesihsel umut, kurtuluş ve güvence vaadine şöyle devam eder: “Siyon’da yas tutanlara yardım sağla … kül yerine çelenk, yas yerine sevinç yağı, çaresizlik ruhu yerine onlara övgü giysisini [ver].”

Bu nedenle şöyle haykırırız: “Rab’de büyük sevinç bulacağım, Tanrım’la yüreğim coşacak. … Bana kurtuluş giysisini giydirdi, beni doğruluk kaftanıyla örttü.”

Her Paskalya döneminde, sembolik bir bütün olarak, İsa Mesih’in aracılığıyla sonsuzluğun büyük armağanlarını, O’nun Kefaretini, O’nun (ve bizim) gerçek Diriliş vaadini, O’nun son zaman Kilisesi’nin rahiplik anahtarlarıyla ve Tanrı’nın tüm çocuklarını kutsayacak yetkisiyle İade Edilişi’ni kutlarız. Kurtuluş giysileri ve doğruluk kaftanı için seviniriz. “Tanrı’ya ve Kuzu’ya Hozana!” diye haykırırız.

“Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi. Öyle ki, O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.”

Her birimizin İsa Mesih’te kefareti, dirilişi ve iade edilişi -huzuru, dönüşümü ve ait olmayı- kalıcı olarak gerçek ve sevinçle dolu olanı, mutlu ve sonsuza dek olanı bulmamızı diliyorum, O’nun kutsal adı, İsa Mesih’in adıyla dua ediyorum, amin.