Mesih’in Dönüşüne Hazırlanmak için Katılın

“Bu anın görkeminde,” Tanrı’nın krallığı genişlerken ve tapınaklar yeryüzünün her yerini kaplarken, Tanrı’nın işine katılmak için istekli canlara duyulan ihtiyaç giderek artmaktadır. Özverili bir şekilde hizmet etmek. Mesih benzeri öğrenciliğin özüdür. Fakat hizmet etmek nadiren uygundur. İşte bu nedenle, sevgili görevlilerimiz de dahil olmak üzere, Tanrı’nın çocuklarına hizmet ederek O’na özverili bir şekilde hizmet etmek için arzularınızı ve zorluklarınızı bir kenara bırakan sizlere, antlaşmalarını yerine getiren öğrencilere hayranım. Tanrı “[Kendisi’ne] doğrulukta … hizmet edenleri onurlandırmaktan zevk [alır].” “Büyük olacak [sizlerin] ödülleri ve sonsuz olacak [sizlerin] yücelikleri” diye vaat eder. Hizmet etmeye evet dediğimizde, İsa Mesih’e evet demiş oluruz. Ve Mesih’e evet dediğimizde, mümkün olan en bol yaşama evet demiş oluruz.

Bu dersi üniversitede kimya mühendisliği okurken ve çalışırken öğrendim. Benden bir bekarlar mahallesi için aktivite planlayıcısı olmam istendi. Bu benim için bir kabus çağrısıydı. Yine de kabul ettim ve ilk başta çok sıkıcı geldi. Daha sonra bir etkinlikte güzel bir kız dondurmayı servis etme şeklimden etkilendi. Dikkatimi çekmeyi umarak üç kez geri döndü. Birbirimize aşık olduk ve iki hafta sonra bu kız bana evlenme teklifinde bulundu. Belki de o kadar hızlı ilerlememişti ve evlenme teklifini yapan kişi ise bendim, ama gerçek şu ki, bu hizmet çağrısına hayır deseydim Heidi ile tanışmayı kaçıracağımı düşünmek bile beni ürpertiyor.

Tanrı’nın işine Tanrı’nın bize ihtiyacı olduğu için değil, Tanrı’ya ve O’nun güçlü kutsamalarına ihtiyacımız olduğu için katılırız. O şöyle vaat eder, “Çünkü işte, bağımda çalışan herkesi büyük bir nimetle kutsayacağım.” Tanrı’nın işine katılımımızın bizi nasıl kutsadığını ve Kurtarıcı ile buluşmaya hazırlanmamıza nasıl yardımcı olduğunu öğreten üç ilkeyi paylaşmama izin verin.

Birincisi, katıldığımızda, “[yaratılışımızın ölçüsüne]” doğru ilerleriz.

Bu modeli Yaratılış bölümünün kayıtlarında öğreniriz. Her çalışma gününden sonra Tanrı “iyi oldu” diyerek kaydedilen ilerlemeyi onayladı. İşin bittiğini ya da mükemmel olduğunu söylemedi. Fakat söylediği şey bir ilerleme olduğuydu ve Tanrı’nın gözünde bu iyi bir şeydi!

Hizmet çağrıları bir kişinin değerini ya da liyakatini belirlemez ya da doğrulamaz. Bunun yerine, Tanrı’nın istediği şekilde O’nunla birlikte çalıştıkça, kendi yaratılışımızın ölçüsüne göre gelişiriz.

Tanrı ilerlediğimiz için sevinir ve hâlâ yapacak işlerimiz olsa da,biz de sevinmeliyiz. Bazen, bir hizmet çağrısında hizmet edecek gücümüz veya imkanlarımız olmayabilir. Yine de, dua etmek ve kutsal yazıları okuyup araştırmak gibi anlamlı yollarla çalışmaya katılabilir ve tanıklıklarımızı koruyabiliriz. Sevgi dolu Cennetteki Babamız, hizmet etmeye istekli olduğumuz halde hizmet edemediğimizde bizi suçlamaz.

İkincisi, hizmet etmek evlerimizi ve kiliselerimizi, antlaşma hayatını uygulayabileceğimiz kutsal yerler haline getirir.

Örneğin, Mesih’i her zaman hatırlamak için yaptığımız antlaşma bireysel olarak yapılır, ancak bu antlaşma başkalarına hizmet ettiğimizde yaşanır. Hizmet çağrıları bizi birbirimizin yükünü taşıma fırsatlarıyla kuşatır ve böylece Mesih’in yasasını yerine getirmiş oluruz. Tanrı’yı sevdiğimiz ve antlaşmalarımıza uymak istediğimiz için hizmet ettiğimizde, zahmetli ve yorucu gibi görünen hizmetimiz, sevinç verici ve dönüştürücü hale gelir.

Kutsal törenler bizi kurtarmaz, çünkü göksel bir kontrol listesini yerine getirirler. Daha doğrusu, bu kutsal törenlerle bağlantılı antlaşmalara göre yaşadığımızda, Tanrı’nın huzurunda olmak isteyen bir insan haline geliriz. Bu anlayış, hizmet etme konusundaki tereddütlerin veya hizmet etmeme tercihlerinin üstesinden gelir. İsa Mesih’le buluşma hazırlığımız, Tanrı’nın neye izin vereceğini sormayı bırakıp Tanrı’nın neyi tercih edeceğini sormaya başladığımızda hızlanır.

Üçüncüsü, Tanrı’nın işine katılmak, Tanrı’nın lütuf armağanını almamıza ve O’nun yüce sevgisini hissetmemize yardımcı olur.

Hizmet karşılığında herhangi bir maddi karşılık almıyoruz. Bunun yerine, kutsal yazılar şöyle öğretir, “[çalışmalarımız] karşılığında Tanrı’nın lütfunu elde ederek Ruh’ta [güçleneceğiz]; Tanrı hakkında bilgi sahibi olarak Tanrı’nın gücü ve yetkisiyle [öğretebileceğiz].” Bu çok iyi bir takas!

Tanrı’nın lütfu sayesinde, yeteneklerimiz ya da yetersizliklerimiz, bir hizmet çağrısını sunmanın ya da kabul etmenin temel dayanağı değildir. Tanrı, O’nun işine katılmamız için mükemmel bir performans ya da olağanüstü bir yetenek beklemez. Eğer öyle olsaydı, Kraliçe Ester ulusunu kurtaramazdı, Petrus ilk Kilise’yi yönetemezdi ve Joseph Smith İade Ediliş’in Peygamberi olmazdı.

Yeteneklerimizin ötesinde bir şey yapmak için inançla hareket ettiğimizde, zayıflıklarımız ortaya çıkar. Bu asla alışılmış bir durum değildir, fakat bu “[Tanrı’nın] lütfu … sayesinde, bunları yapacak gücümüz olduğunu [bilmemiz]” için gereklidir.

Tanrı’nın işini yaparken birçok kez düşeceğiz. Fakat çabalarımız sırasında İsa Mesih bizi yakalar. Başarısızlıklardan, korkulardan ve asla yeterli olamayacağımızı hissetmekten kurtulmayı tecrübe etmemiz için bizi yavaş yavaş yükseltir. Yetersiz olsa da en iyi gayretimizi adadığımızda, Tanrı bu gayretimizi büyütüp yüceltir. İsa Mesih için fedakarlık yaptığımızda, O bizi kutsal kılar. Bu, Tanrı’nın lütfunun dönüştürücü gücüdür. Hizmet ettikçe, bizler Baba … tarafından kaldırılmaya ve İsa Mesih’in önünde durmaya hazır olana kadar lütufla gelişiriz.

O’nun huzurunda durduğumda Kurtarıcı’nın bana soracağı her şeyi bilmiyorum ama belki de bir soru şu olacaktır: “Yanında kimi getirdin?” Hizmet çağrıları, başkalarını bizimle beraber İsa Mesih’e getirmeye yardımcı olmak için sevgi dolu bir Cennetteki Baba tarafından verilen kutsal armağanlardır. Bu nedenle liderleri ve her birimizi, hizmet çağrısı olmayanları daha bilinçli bir şekilde arayıp bulmaya davet ediyorum. Mesih’in dönüşüne hazırlanmalarına yardımcı olup onları Tanrı’nın işine katılmaya teşvik edin ve onlara yardımcı olun.

John, gözetmeni onu ziyaret edip Rab’bin ondan yapmasını istediği bir görev olduğunu söylediğinde Kilise’de aktif değildi. Gözetmeni John’u sigarayı bırakmaya davet etti. John birçok kez bırakmaya çalışsa da, bu sefer görünmeyen bir gücün kendisine yardım ettiğini hissetti.

Sadece üç hafta sonra, çadır kazığı başkanı John’u ziyaret etti. Onu gözetmenlikte hizmet etmeye çağırdı. John şok olmuştu. Çadır kazığı başkanına sigarayı yeni bıraktığını söyledi. Eğer bu çağrı, kendisinin pazar günleri profesyonel futbol maçlarına katılma geleneğini terk etmesi gerektiği anlamına geliyorsa, bu ondan çok fazla şey istemek demekti. Çadır kazığı başkanının ilhamla verdiği cevap ise basitti: “John, bunu sana ben sormuyorum, Rab soruyor.”

Bunun üzerine John, “Eğer öyleyse, hizmet edeceğim,” diye cevap verdi.

John, hizmet etmek için yapılan bu fedakarlıkların kendisi ve ailesi için ruhsal dönüm noktaları haline geldiğini söyledi.

Acaba kör bir noktamız mı var, ölümlü hayattaki bakış açımıza göre uygun veya layık görünmeyen kişilere hizmet çağrısında bulunmakta başarısız mı oluyoruz? Ya da ilerleme öğretisinden ziyade performans kültürüyle ilgileniyor, Kurtarıcı’nın uygun olmayanlara ve kendini kanıtlamamış olanlara hizmet etme fırsatı vererek kapasitelerini nasıl artırdığını görmeyi ihmal ediyor olabiliriz.

Yaşlı David A. Bednar, kutsal yazılardaki “her [kadın ve] erkek [kendi] vazifesini öğrensin ve … [vazifesine göre] hareket etsin” yönündeki emrin önemini öğretmektedir. Bunu yapıyor muyuz? Liderler ve ebeveynler başkalarının kendileri için öğrenmesine ve hareket etmesine izin verdiğinde, onlar çiçek gibi açarlar ve gelişirler. Sadık üyelere ikinci bir görev vermek daha kolay bir yol olsa da, daha mükemmel bir yol, beklenmedik kişileri hizmet etmeye davet etmek ve onların öğrenip büyümelerini sağlamaktır.

Eğer Mesih fiziksel olarak burada olsaydı, hastaları ziyaret eder, Pazar Okulu sınıfına ders verir, kalbi kırık genç bir hanımın yanında oturur ve çocukları kutsardı. O, Kendi işini Kendisi yapabilir. Fakat O, bizim harekete geçmemize ve öğrenmemize izin verme ilkesini yaşar, bu yüzden bizi Kendi yerine gönderir.

Tanrı’nın işine katılımla birlikte, “Rab’bi [İsa Mesih’i] temsil etme hakkı, ayrıcalığı ve sorumluluğu da” gelir. Kendimizi değil Mesih’i yüceltmek için hizmet ettiğimizde, hizmetimiz sevinçli hale gelir. Başkaları sınıfımızdan, toplantımızdan, koruyup kollama ziyaretimizden ya da etkinliğimizden, bizi hatırladıklarından daha çok, Mesih’i hatırlayarak ayrıldıklarında, bu iş enerji verici olur.

Kurtarıcı’yı içtenlikle temsil etmeye çalışırken, O’na daha çok benzer hale geliriz. Bu, her birimizin diz çöküp İsa’nın Mesih olduğunu açıkça söyleyeceği kutsal zaman için en iyi hazırlıktır, ki ben O’nun Mesih olduğuna şahitlik ederim ve Başkan Russell M. Nelson O’nun “[sesidir ve bu ses] yeryüzünün her ucuna gidecek” ve bizi “gelecek olan için [hazırlayacaktır.]” İsa Mesih’in adıyla, amin. İsa Mesih’in kutsal adıyla. Amin.