Að uppgötva af eigin raun

Ég fylgdist nýlega með eldri systkinum mínum fara sitt hvort í sína áttina. Bróðir minn bjó sig undir að þjóna í trúboði. Hins vegar var systir mín að fjarlægjast kirkjuna. Ákvörðun hennar var ruglingsleg fyrir mig og á tímabili vissi ég ekki hvernig ég ætti að vinna úr því.

Mér varð ljóst að trú mín var ekki eitthvað sem ég hafði valið mér – hún var nokkuð sem ég hafði alist upp við. Ég þurfti að komast að því af eigin raun hverju ég raunverulega trúði. Trúði ég á fagnaðarerindið vegna þess að það væri sannleikur eða vegna þess að það var allt sem mér hafði verið kennt? Gæti ég enn verið góður meðlimur kirkjunnar, jafnvel þótt ég hefði spurningar?

Ég snéri mér að ritningunum af nýrri staðfestu. Ég tók að lesa með spurningar í huga, leita svara og skilnings. Ég áttaði mig á því að það að spyrja spurninga um trú mína þýddi ekki að ég væri að missa trúna. Þess í stað þýddi það að ég gæti byggt dýpri og persónulegri grunn.

Að byggja upp vitnisburð er ekki stakur atburður; það er ævilangt ferli þess að spyrja spurninga, leita og staðfesta. Ég hef fundið andann vitna fyrir mér að fagnaðarerindið er sannleikur, en ég hef líka upplifað stundir þar sem mér hefur fundist ég fjarlæg Guði. Trú er ekki kyrrstaða; hún er nokkuð sem við verðum að næra daglega með bæn, ritningarnámi og þjónustu.

Að alast upp í kirkjunni hefur gefið mér grunn en það er undir mér komið að byggja á honum. Þegar við höldum áfram að snúa okkur til Drottins, mun hann styrkja trú okkar og hjálpa okkur að takast á við óvissu lífsins.