Ընկերոջ հետ ունեցած խնդիրը

Մեթը տուն գնալիս քարի հարվածեց։ Նա չկարողացավ հասկանալ։ Ինչո՞ւ էր նա իրեն այդքան վատ զգում։

Նա ժամանակ էր անցկացնում իր ընկեր Ջոզեֆի հետ։ Բայց Ջոզեֆը, կարծես, շատ էր ձանձրացած, իսկ Մեթը, ի վերջո տուն գնաց նախատեսածից ավելի շուտ։

Գուցե ինձ թվում էր, մտածեց Մեթը։ Գուցե Ջոզեֆի համար սա պարզապես վատ օր է։

Հաջորդ օրը, երբ Մեթը հասավ դպրոց, տեսավ Ջոզեֆին մի խումբ ընկերների հետ զրուցելիս։ Մեթը ձայն տվեց նրան և ձեռքով արեց։ Ջոզեֆը նայեց Մեթի ուղղությամբ, բայց ձեռքով չարեց։ Նա շրջվեց իր ընկերների կողմը։

Ջոզեֆը պարզապես չտեսավ ինձ, ինքն իրեն ասաց Մեթը։

Դասի ժամանակ, երբ խմբային աշխատանքի ժամանակն էր, Մեթը մոտեցավ Ջոզեֆին։ «Ցանկանո՞ւմ ես միասին աշխատենք»,- հարցրեց ՄԵթը։

Ջոզեֆը կարծես նույնիսկ չլսեց նրան։ «Արի, Մայք»,- ասաց Ջոզեֆը կողքին նստած տղային։ «Եկ, գնանք այնտեղ աշխատելու»։

Երկու տղաները հեռացան։ Մեթի որովայնում ծանր զգացում եղավ։ Ակնհայտ էր, որ ինչ-որ բան անհանգստացնում էր Ջոզեֆին։ Բայց ի՞նչ աներ:

Մեթը չէր կարողանում հիշել որևէ բան, որ արել էր Ջոզեֆին զայրացնելու համար։ Անշուշտ, երբեմն նրանք ընդմիջման ժամանակ հակառակ թիմերում բեյսբոլ էին խաղում։ Բայց հետո նրանք միշտ միմյանց ողջունում էին։ Ինչո՞ւ էր թվում, որ Ջոզեֆը ամեն ինչում ընտրում էր հակառակ թիմում լինելը։

Գոնե կարող եմ Ջոզեֆի հետ խոսել ընդմիջման ժամանակ, մտածեց Մեթը։

Ընդմիջմանը Մեթը վազեց միանալու դաշտում գտնվող մյուս երեխաներին։

«Հեյ, Ջոզեֆ»,- ձայն տվեց Մեթը։ «Կարո՞ղ եմ մի րոպեով խոսել քեզ հետ»։

«Խաղը շուտով կսկսվի»,- ասաց Ջոզեֆը։

«Լավ, ես կգամ քո խաղադաշտ, և կարող ենք խոսել»,- ասաց Մեթը։

«Դու շատ ուշացար։ Իմ կողքը տեղ չկա»,- ասաց Ջոզեֆը՝ վազելով միանալով իր թիմին։

Մեթը նայում էր մինչ բոլորը սկսեցին խաղալ։ Շատ մարդ իր հետ ունենալը երբեք չէր խանգարել Ջոզեֆին։ Բոլորը միշտ ընդունելի էին։

Բայց Մեթը, անշուշտ, իրեն Ջոզեֆի կողմից ողջունված չզգաց։ Ինչո՞ւ էր Ջոզեֆն այսպես վարվում։ Ինչո՞ւ նա նրան չէր ներառում։ Մեթը ոչ մի վատ բան չէր արել։

«Ջոզեֆն է, ով ինչ-որ սխալ բան է անում»,- ասաց Մեթը ծնողներին ընթրիքի ժամանակ։ «Նա նույնիսկ չի խոսում ինձ հետ և չի ասում, թե ինչից է զայրացած»։

«Դա իսկապես դժվար է թվում»,- ասաց մայրիկը։

Մեթը աչքերում տաք արցունքներ զգաց։ «Կարծես, նա պարզապես դադարել է իմ ընկերը լինելուց, և ես չգիտեմ՝ ինչու»։

«Ես հպարտ եմ քեզնով, որ փորձեցիր նրա հետ խոսել այդ մասին»,- ասաց հայրիկը։ «Գուցե կարող ես փորձել նրան ասել, թե ինչ ես զգում և որ ուզում ես օգնել»։

Մեթը ուսերը թոթվեց։ Ջոզեֆի պահվածքից ելնելով, Մեթը վստահ չէր, որ Ջոզեֆը նույնիսկ կլսի իրեն։

Մայրիկը սեղմեց Մեթի ձեռքը։ «Մենք նաև կաղոթենք քեզ համար և Ջոզեֆի համար»։

Այդ գիշեր, երբ Մեթը պատրաստվում էր քնելու, նա մտածեց մայրիկի և հայրիկի ասածների մասին։ Նա նախկինում աղոթել է իր ընկերների համար, երբ նրանք տխուր էին կամ դժվար ժամանակներ էին ապրում։ Բայց սա այլ էր, չէ՞։ Ջոզեֆն էր, որ սխալ էր վարվում նրա հետ։

Ուրեմն ինչո՞ւ էին Մեթի ծնողները աղոթում Ջոզեֆի համար։ Արդյո՞ք նա ևս պետք է աղոթեր Ջոզեֆի համար։

Մեթը ծնկի իջավ իր մահճակալի մոտ։ «Երկնային Հայր, դժվար է չբարկանալ Ջոզեֆի վրա»,- աղոթեց Մեթը։ «Կարող եմ ասել, որ նա զայրացած է, բայց չի ասել, թե ինչն է իրեն անհանգստացնում»։

Մեթը դադար առավ։ «Ես ուզում եմ նրա հետ խոսել, բայց վստահ չեմ, որ նա կասի ինձ, թե ինչ է պատահել։ Խնդրում եմ, օգնիր նրան այն ամենի հետ կապված, ինչ նրան անհանգստացնում է։ Եվ ինչ էլ որ պատահի, խնդրում եմ, օգնիր ինձ շարունակել բարի լինել նրա հանդեպ։

Աղոթքից հետո Մեթը սկսեց ներքին խաղաղություն զգալ։ Նա գիտեր, որ Երկնային Հայրը և Հիսուս Քրիստոսը իր լավագույն ընկերներն էին։ Նրանք կարող էին օգնել նրան սիրել Ջոզեֆին, անկախ նրանից, թե Ջոզեֆն ինչ կընտրեր անել։ Եվ Նրանք նրա կողքին կլինեին, նույնիսկ եթե Ջոզեֆը չմնար իրեն ընկեր։

Մեթը ժպտաց։ Ի վերջո, Ջոզեֆի համար աղոթելը լավ միտք էր։

Նկարները՝ Մարկ Ռոբիսոնի