ភាពសុខសាន្តក្នុងការអធិស្ឋាន

ដោយ ខេធី ផាកឃីនសុន

ព្រះវរបិតាសួគ៌នឹងបន្តដឹកនាំពួកគេ ។

ដំណើររឿងពិតមកពី ស.រ.អា. ក្នុងឆ្នាំ១៨៤៤

ក្មេងស្រីអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវម្នាក់សម្លឹងមើលទៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធណៅវូ ដែលមិនទាន់បញ្ចប់

« ប៉ា រុញឲ្យខ្ពស់ជាងនេះ ! » ម៉ារី ស្រែក ។

ឪពុកបានសើច ហើយបានរុញទោងយោលយ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត ។ ទោងនេះត្រូវបានចងជាប់ទៅនឹងដើមឈើធំមួយដែលទោរទៅលើទន្លេ មីស៊ីស៊ីពី ។ ម៉ារីចូលចិត្តខ្យល់បក់រំភើយៗប៉ះមុខរបស់នាង ហើយមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួល និងរំភើប នៅពេលដែលនាងជិះទោងយោលទៅយោលមកនៅលើផ្ទៃទឹក ។

« ខ្ញុំម្តង ! » អេលីសាបិតនិយាយ ។

ម៉ារីលោតចេញពីទោងដើម្បីឲ្យប្អូនស្រីរបស់នាងជិះម្តង ។

គ្រួសាររបស់ម៉ារី រស់នៅក្នុងទីក្រុងណៅវូ ។ ឪពុកម្តាយរបស់នាងបានចូលរួមជាមួយសាសនាចក្រកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ហើយពួកគេបានលក់អ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកគេមាន ដើម្បីផ្លាស់ទីលំនៅទៅទីនោះ ដើម្បីចូលរួមជាមួយពួកបរិសុទ្ធផ្សេងទៀត ។

ណៅវូ គឺជាកន្លែងដ៏មមាញឹកខ្លាំងណាស់ ។ មនុស្សចំណូលថ្មីបានមកដល់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។ ការកសាងទីក្រុងថ្មីមួយត្រូវការការខិតខំប្រឹងប្រែង ហើយសូម្បីតែកុមារក៏បានជួយផងដែរ ។ ការជួយធ្វើឲ្យម៉ារីមានអារម្មណ៍ដូចមនុស្សធំ ហើយសំខាន់ ។ ពេលខ្លះនាងបានជួយតាមរយៈការយកអាហារថ្ងៃត្រង់មកជូនឪពុក ខណៈពេលដែលគាត់ធ្វើការនៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធថ្មី ។

នៅថ្ងៃអាទិត្យ ម៉ារីបានស្លៀកពាក់រ៉ូបដ៏ល្អបំផុតរបស់នាង និងបានជួយបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់នាងរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ទៅព្រះវិហារ ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានប្រមូលផ្តុំនៅក្រោមដើមឈើដើម្បីស្តាប់ព្យាការី យ៉ូសែប ស្មីធ បង្រៀនអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ ម៉ារីចូលចិត្តរៀនអំពីរបៀបដែលពួកគេអាចរស់នៅជាមួយនឹងព្រះវរបិតាសួគ៌ម្តងទៀតនៅថ្ងៃណាមួយ ។ ព្យាការីបានមើលឃើញ និងបានឮដំណើររឿងដ៏អស្ចារ្យជាច្រើន ។

ទោះជាយ៉ាណាមានមនុស្សផ្សេងទៀតមិនចូលចិត្តព្យាការីទេ ។ ម៉ារីបានឮដំណើររឿងទាំងឡាយ អំពីមនុស្សដែលចង់ធ្វើបាបគាត់ ។

យប់មួយនារដូវក្តៅ ម៉ារីបានជួយម្តាយសម្អាតក្រោយពីញុំាអាហារពេលល្ងាចរួច ។ បន្ទាប់មក ឪពុកនាងបានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ។ គាត់រលីងរលោងទឹកភ្នែក ។

« តើមានអ្វីកើតឡើង ? » ម្តាយសួរ ។

ឪពុកបាននិយាយ « ព្យាការី យ៉ូសែប ត្រូវបានគេសម្លាប់ » ។

ម្តាយចាប់ផ្តើមយំដែរ ។ ម្តាយសួរថា « តើសាសនាចក្រអាចបន្តទៅមុខដោយគ្មានគាត់ដោយរបៀបណា ? » ។

ម៉ារីមានអារម្មណ៍សោកសៅ និងភ័យខ្លាចណាស់ ។ នាងបានដឹងថា ព្យាការីគឺជាអ្នកបម្រើដែលព្រះបានជ្រើសរើស ។ តើព្រះវរបិតាសួគ៌អាចអនុញ្ញាតឲ្យរឿងនេះកើតឡើងដោយរបៀបណា ?

ក្មេងស្រីអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវកំពុងលុតជង្គង់អធិស្ឋាននៅខាងក្រៅ

នាងចាប់ផ្តើមយំ ហើយរត់ចេញពីផ្ទះទៅសួនច្បារ ។ បន្ទាប់ពីលុតជង្គង់នៅក្បែរគុម្ពោតព្រៃ ម៉ារីបានចាប់ផ្តើមអធិស្ឋាន ។ « ឳ ព្រះវរបិតាសួគ៌អើយ តើយើងនឹងធ្វើអ្វី ? ព្យាការីរបស់យើងត្រូវបានគេសម្លាប់ហើយ » ។ ទឹកភ្នែកបានស្រក់ចុះលើមុខរបស់នាង ។

បន្ទាប់មកសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់មួយបានចូលមកក្នុងចិត្តរបស់នាង ។ យើងនឹងជ្រើសតាំងព្យាការីមួយទៀតដើម្បីដឹកនាំប្រជាជនរបស់យើង ។

អារម្មណ៍ដ៏កក់ក្ដៅ រីករាយមួយជ្រាបចូលក្នុងចិត្តរបស់នាង ។ នាងបានជូតទឹកភ្នែករបស់នាង ហើយរត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញយ៉ាងលឿនតាមដែលនាងអាចរត់បាន ។

« ម៉ាក់! ប៉ា ! » ម៉ារីនិយាយ ។ « ខ្ញុំបានពោលពាក្យអធិស្ឋាន ហើយព្រះវរបិតាសួគ៌បានឆ្លើយតបនឹងខ្ញុំ » ។ នាងបានប្រាប់ពួកគេអំពីសំឡេង និងអារម្មណ៍នៃភាពសុខសាន្តដែលនាងបានទទួល ។

ខណៈពេលដែលម្តាយ និងឪពុកឱបនាង ម៉ារីបានដឹងថាអ្វីៗនឹងមិនអីទេ ។ នាងនៅតែសោកស្តាយ ហើយនាងបានដឹងថានឹងមានពេលវេលាលំបាកនៅខាងមុខទៀត ។ ប៉ុន្តែព្រះវរបិតាសួគ៌នឹងបន្តដឹកនាំពួកគេ និងជួយពួកគេ ។