« ដំណើរកម្សាន្តទៅលេងម្ចាស់តា » ប្រិយមិត្ត ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៥ ទំព័រ ២០–២១ ។
ដំណើរកម្សាន្តទៅលេង ម្ចាស់តា
ម្ចាស់តាបានប្រាប់ ហ្គីវ អំពីដំណើររឿងរបស់បុព្វការីជនរបស់នាង ។
ដំណើររឿងពិតមកពីប្រទេសនីហ្សេរីយ៉ា ។
ហ្គីវ បានផ្អែកទៅលើគែមទូក ហើយមើលដោយការភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលទឹកបោកប៉ះទូកពីចំហៀង ។ នាងបានឈោងដៃទៅប៉ះរលក ទឹកបានសាចប៉ះដៃរបស់នាងតិចៗ ។ នេះគឺជាការធ្វើដំណើរដែលនាងចូលចិត្តជាងគេ ។ នាង និងគ្រួសាររបស់នាងកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ភូមិរបស់ជីតា ហើយរាល់ដង នាងបានខិតចូលទៅជិតពិភពលោកមួយដែលមានធម្មជាតិ និងសេរីភាពជាងទីក្រុងដែលនាងបានចាកចេញមកនោះ ។
នៅក្នុងទីក្រុង ហ្គីវបានរស់នៅលាយឡំជាមួយគេឯង ។ នាងគឺជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សរាប់លាននាក់ ។ ពេលខ្លះនាងមានអារម្មណ៍ល្អ—ដើម្បីធ្វើជាខ្លួនឯង ដោយមិនមាននរណាម្នាក់ខ្វល់ខ្វាយច្រើនអំពីអ្វីដែលនាងបានជ្រើសរើសដើម្បីស្លៀកពាក់ ឬធ្វើនោះទេ ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភូមិរបស់ម្ចាស់តារបស់នាង វាខុសគ្នា ។ នៅទីនោះ ហ្គីវគឺជាមនុស្សពិសេសតែម្នាក់ ។ នាងគឺជាព្រះនាង—ចៅស្រីរបស់ស្តេចដ៏ឆ្លាតវៃម្នាក់ ។
បន្ទាប់ពីរយៈពេលពីរម៉ោង ទូកបានចូលដល់ចំណត ។ ដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយនៅបន្តនៅឡើយ ៖ ត្រូវធ្វើដំណើរប្រាំមួយម៉ោងទៀតតាមឡានក្រុង ។ នាងដឹងថានាងនឹងអស់កម្លាំង ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាននាងនឹងជួបជីតារបស់នាងម្តងទៀត ។ ការណ៍នោះមានតម្លៃណាស់ ។
ផ្លូវរលាក់ខ្លាំងណាស់ ។ ហ្គីវបានព្យាយាមមិនគិតពីពេលវេលាដោយការបន្លប់មើលរូបរាងដុំពពកដែលនាងបានឃើញចេញពីបង្អួច និងទស្សនាទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតដែលជិះកាត់ ។ ព្រះអាទិត្យបានចាប់ផ្តើមលិច នៅពេលដែលឡានក្រុងបានទៅដល់ចំណត ។ នៅទីបំផុត ! ម្ចាស់តា ! ហ្គីវលោតចេញពីឡានក្រុង ហើយរត់សំដៅទៅផ្ទះក្នុងភូមិ ។
នាងបានដើរស្វែងរកម្ចាស់តានៅខាងក្នុង ។ នាងបានស្វែងរកនៅទីធ្លាខាងក្នុង កន្លែងដែលមាតារបស់នាងបានចិញ្ចឹមសត្វពពែកាលពីកុមារ ។ នាងបានស្វែងរកក្នុងបន្ទប់គេង កន្លែងដែលនាងត្រូវបិទបង្អួចនៅពេលយប់ដើម្បីការពារមូស ។ នាងបានដើរស្វែងរកនៅទីធ្លាខាងក្រោយផ្ទះ កន្លែងដែលនាងបានពាក់រ៉ូបរបស់រាជវង្ស—កន្សែងភ្លឺៗ និងមកុដក្រដាស—ដើម្បីចូលរួមក្នុងក្រុមប្រឹក្សាភូមិ ។
នៅទីនោះ ហ្គីវបានឃើញម្ចាស់តាកំពុងអង្គុយនៅលើកៅអីយ៉ាងសុខសាន្ត កំពុងមើលសួនច្បារគ្រួសារ ។ ហ្គីវបានញញឺម ។
នាងបានស្រែកហៅ « ម្ចាស់តា ! » ។
ម្ចាស់តាបានឈរ និងលាតដៃរបស់គាត់យ៉ាងធំ ។ « ចៅស្រីជាទីស្រឡាញ់របស់ម្ចាស់តា » គាត់ខ្សឹបខណៈដែលគាត់ឱបនាងយ៉ាងកក់ក្តៅ ។ « អង្គុយចុះ ហើយសម្រាកជាមួយម្ចាស់តា » ។
ហ្គីវបាននិយាយថា « ខ្ញុំនឹកម្ចាស់តាណាស់ » ។
« ម្ចាស់តានឹកចៅច្រើនជាង ! ម្ចាស់តារីករាយណាស់ដែលចៅមកទីនេះ » ។ ម្ចាស់តាបានផ្អាកមួយសន្ទុះ ហើយបន្ទាប់មកសួរថា « តើចៅដឹងទេថា សួននេះពិសេសប៉ុនណា ? »
ហ្គីវបានគ្រវីក្បាល ។
ម្ចាស់តាចង្អុលទៅដើមឈើនៅខាងមុខពួកគេ ។ គាត់បាននិយាយថា « នេះគឺជាដើមឈើគ្រួសារ » ។ ហ្គីវបានកត់សម្គាល់ឃើញថាវាមើលទៅចាស់ ហើយមាំ ។
« ក្បឿងនៅលើដីជុំវិញដើមឈើនេះមានឈ្មោះបុព្វការីជនរបស់យើង ។ យើងត្រូវតែចងចាំគ្រួសាររបស់យើងជានិច្ច » ។
ហ្គីវមិនស្គាល់ឈ្មោះជាច្រើននៅលើក្បឿងនោះទេ ។ តើនាងអាចចងចាំនរណាម្នាក់ដែលនាងមិនស្គាល់ដោយរបៀបណា ? ហ្គីវបាននិយាយថា « ម្ចាស់តា សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីពួកគាត់ផង » ។
ម្ចាស់តាបានអានឈ្មោះម្នាក់ៗ ហើយប្រាប់ហ្គីវ អំពីរឿងរ៉ាវរបស់បុព្វការីជនរបស់នាង ។ ខណៈពេលលោកមានប្រសាសន៍ ហ្គីវបានដឹងថា រឿងទាំងនេះក៏ជាដំណើររឿង របស់នាងផងដែរ ។ នាងមានរឿងដូចគ្នាច្រើនជាមួយសមាជិកគ្រួសារដែលនាងមិនធ្លាប់បានជួបទាំងនេះ ។
ក្នុងពេលនោះ ហ្កីវយល់ពីអ្វីដែលសំខាន់ ។ វាមិនត្រឹមតែជាទឹករលក និងដីដែលធ្វើឲ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាមានសេរីភាពនៅទីនេះ ។ វាគឺជាទំនាក់ទំនងជាមួយគ្រួសាររបស់នាងដែលនាងមានអារម្មណ៍នៅក្នុងភូមិនេះជាមួយម្ចាស់តា ។
ម្ចាស់តាបានប្រាប់ដំណើររឿងរហូតដល់ផ្កាយផ្លាស់ប្តូរទីនៅលើមេឃ ។
ទីបំផុត ម្ចាស់តាបានដកដង្ហើមធំ ។ « យើងគួរតែចូលទៅខាងក្នុងហើយ » ។
ហ្គីវបាននិយាយថា.« ចាំមួយភ្លែតសិន » ។
ហ្គីវបានដើរទៅដើមឈើ ហើយប៉ះសំបកដើមឈើនោះយ៉ាងថ្មមៗ ។ បន្ទាប់មក នាងបានសម្លឹងមើលក្បឿងនៅលើដី ចងចាំនូវដំណើររឿងរបស់បុព្វការីជនម្នាក់ៗ ។ ថ្ងៃមួយ នាងនឹងទៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធ និងធ្វើពិធីបរិសុទ្ធពិសិដ្ឋសម្រាប់ពួកលោក ។ ដោយសារតែពួកលោក នោះនាងនៅទីនេះឥឡូវនេះ ។ នាងនឹងធ្វើចំណែករបស់នាង ដើម្បីសងគុណចំពោះអំណោយដែលពួកលោកបានផ្តល់ឲ្យនាង ។
ម្ចាស់តាបានឈោងដៃរបស់គាត់ទៅរកនាង ហើយ ហ្គីវ បានចាប់ដៃម្ចាស់តា ។ ហ្គីវបានក្រឡេកមើលដើមឈើគ្រួសារជាលើកចុងក្រោយ មុននឹងដើរចូលទៅខាងក្នុង ដែលជាកន្លែងដែលគ្រួសាររបស់នាងជាច្រើនកំពុងរង់ចាំស្វាគមន៍នាង ។
រចនារូបភាពដោយ អូឌ្រី ដេយ