« អាវសម្រាប់ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ហាវី » ប្រិយមិត្ត ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៥ ទំព័រ ៣៦–៣៧ ។
អាវពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក របស់ហាវី
ហាវីរកមិនឃើញអាវពណ៌សរបស់គាត់សោះ !
ដំណើររឿងពិតមកពីប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ។
ហាវីអង្គុយនៅបាំងខាងក្រោយតាក់ស៊ីជាមួយ Ibu ( ម៉ាក់ ) និង Bapak ( ប៉ា )។ ពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ព្រះវិហារសម្រាប់ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ ហាវី ។
« Bapak តើប៉ាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណានៅពេលដែលប៉ាទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ? » ហាវីបានសួរ ។ Bapak បានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកកាលពីប៉ុន្មានខែមុន ។ ឥឡូវនេះ ហាវីមានអាយុប្រាំបីឆ្នាំ គាត់នឹងទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកផងដែរ !
Bapak បានគិតមួយសន្ទុះ ។ « ទឹកត្រជាក់ណាស់ ! » គាត់បាននិយាយទាំងសើច ។ « ប៉ុន្តែប៉ាក៏មានអារម្មណ៍នៃក្តីស្រឡាញ់ដ៏ច្រើនផងដែរ ។ ទោះបីជាគ្រួសាររបស់យើងភាគច្រើនមិនមែនជាសមាជិកនៃសាសនាចក្ររបស់យើងក៏ដោយ ក៏ប៉ាមានអារម្មណ៍ពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះដែរ » ។
នៅពេលដែលពួកគេបានទៅដល់អគារព្រះវិហារ មនុស្សមួយចំនួនមកពីព្រះវិហារបានជួយពួកគេបំពេញអាងជ្រមុជទឹក និងត្រៀមខ្លួន ។
Ibuបាននិយាយ « ហាវី វាដល់ពេលដែលត្រូវប្តូរសម្លៀកបំពាក់ដើម្បីធ្វើពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់កូនហើយ » ។ ហាវីបានងក់ក្បាល ហើយបានរកកាបូបដាក់សម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ។ ប៉ុន្តែមានតែខោពណ៌សរបស់គាត់នៅក្នុងកាបូបប៉ុណ្ណោះ ។ គាត់រកមិនឃើញអាវពណ៌សរបស់គាត់ទេ ! គាត់បានពិនិត្យមើលកាបូបផ្សេងទៀត និងមើលជុំវិញព្រះវិហារ ។
ហាវីបាននិយាយថា « Ibuអាវរបស់កូនមិននៅទីនេះទេ » ។
Ibuបានជ្រួញចិញ្ចើម ។ គាត់បានពិនិត្យមើលកាបូបពីរបីផ្សេងទៀតផងដែរ ។ « យើងប្រហែលជាភ្លេចវានៅក្នុងតាក់ស៊ីហើយ » ។
បងស្រី ភូទ្រីនិយាយថា « យើងមានសម្លៀកបំពាក់ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកខ្លះនៅក្នុងទូ » ។ « ខ្ញុំនឹងទៅយកវា » ។
ប៉ុន្តែសម្លៀកបំពាក់ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកដែលមានក្នុងទូ សុទ្ធតែធំពេកសម្រាប់ហាវី ។ Ibu មានទឹកមុខព្រួយបារម្ភ ។ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកនឹងចាប់ផ្តើមឆាប់ៗនេះហើយ ។ មនុស្សជាច្រើនបានមកដល់ទីនេះរួចទៅហើយ ហើយ ហាវីអត់មានអាវរបស់គាត់ទេ ។
ហាវី បាននិយាយថា « ប្រហែលជាយើងអាចអធិស្ឋានឲ្យអ្នកបើកតាក់ស៊ីយកអាវនោះត្រឡប់មកវិញ » ។ « ប៉ុន្តែបើគាត់មិនយកមកវិញ កូនអាចពាក់អាវរលុងនេះបាន ។ កូនមិនខ្វល់ថាខ្ញុំពាក់អ្វីនោះទេ ។ កូនចង់ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក » ។
Ibu និង Bapakងក់ក្បាល ។ ពួកគេបានទៅផ្ទះបាយជាមួយគ្នា ជាកន្លែងដែលស្ងាត់ ។ បន្ទាប់មកពួកគេបានឱបដៃរបស់ពួកគេ ហើយឱនក្បាលរបស់ពួកគេ ។
ហាវី បានពោលពាក្យអធិស្ឋាន ។ « ឱ ព្រះវរបិតាសួគ៌ជាទីស្រឡាញ់ សូមអរព្រះគុណទ្រង់ដែលទូលបង្គំអាចទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកនៅថ្ងៃនេះ ។ សូមទ្រង់ជួយឲ្យអ្នកបើកតាក់ស៊ី យកអាវរបស់ទូលបង្គំមកវិញផង ។ ប៉ុន្តែបើមិនដូច្នោះទេ ក៏មិនអីដែរ » ។
បន្ទាប់ពីការអធិស្ឋានរបស់ពួកគេ ហាវីបានទៅប្តូរអាវរលុងនោះ ។ វាធ្លាក់ដល់ជង្គង់របស់គាត់ ។
« ហាវី ! » បងស្រីភូទ្រី បានស្រែកហៅពីសាលមក ។ « អ្នកបើកតាក់ស៊ីនៅទីនេះ » ។
ហាវី និង Ibu បានឃើញអ្នកបើកតាក់ស៊ីនៅក្បែរទ្វារមុខ ។ គាត់កំពុងកាន់អាវរបស់ ហាវី !
គាត់បាននិយាយ « ខ្ញុំមើលទៅក្រោយ ហើយឃើញវានៅលើកៅអី » ។ ខ្ញុំគិតថាវាអាចជារបស់អ្នក » ។
Ibu បាននិយាយថា « អរគុណខ្លាំងណាស់ » ។
ហាវីបានយកអាវពីបុរសនោះ ។ « អរគុណ » ។
បុរសនោះញញឹម ហើយលើកដៃលា ។
មិនយូរប៉ុន្មានដល់ពេលវេលាសម្រាប់ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកដើម្បីចាប់ផ្តើម ។ ហាវីបានប្តូរទៅពាក់អាវរបស់គាត់ ។ វាសមល្អឥតខ្ចោះ ! វាមានពណ៌ស ហើយស្អាត ។
នៅពេល ហាវីដើរចូលទៅក្នុងអាងទឹក ទឹកនោះត្រជាក់ដូចទឹកកក ! Bapak បានពោលពាក្យអធិស្ឋាន ហើយបានជ្រមុជទឹកឲ្យហាវី ។ នៅពេលគាត់ចេញពីទឹក គាត់មានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ និងស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងចិត្ត ។
Bapak បាននាំ ហាវី ចេញពីអាងទឹក ហើយរុំកន្សែងទន់ជុំវិញស្មារបស់ ហាវី ។ ហាវីបានគិតអំពីមនុស្សទាំងអស់ដែលបានជួយ និងគាំទ្រគាត់ ។ Ibu Bapak អ្នកបើកតាក់ស៊ី និងគ្រួសាររបស់គាត់ ។ ហើយព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផងដែរ ។
ហាវី បានឱប Bapak ។ « ប៉ានិយាយត្រូវ ។ ទឹក គឺ ត្រជាក់ ! » ពួកគេបានសើច ។ បន្ទាប់មក ហាវីសម្លឹងមើលទៅភ្នែករបស់ Bapak ។ « ប៉ុន្តែប៉ាក៏និយាយត្រូវចំពោះរឿងផ្សេងទៀតផងដែរ ។ កូនមានអារម្មណ៍នៃក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងច្រើន » ។
រចនារូបភាពដោយ បេថានី ស្តេនឃ្លីស