Pagsimba

Usa sa labing komon ug importante nga pamaagi sa pagsimba mao ang pagpundok diha sa gipahinungod nga luna aron mopahigayon og mga buhat sa debosyon. Ang Ginoo nag-ingon, “Ug nga kamo mas mag-amping sa inyong mga kaugalingon nga dili mahugawan sa kalibotan, kamo moadto sa balay nga ampoanan ug mohalad sa inyong mga sakramento sa akong balaan nga adlaw.” Kini, siyempre, ang atong nag-unang tinguha nga magtukod og mga chapel. Apan, kon gikinahanglan, ang wala mapahinungod nga luna mahimo ra kon kita makapahimutang niini og pipila ka paagi sa pagkabalaan.

Ang labing importante mao ang unsay atong buhaton kon kita magpundok sa adlaw sa Ginoo. Siyempre, magsul-ob kita sa labing nindot kutob sa atong mahimo sumala sa atong pamaagi—dili maghinobra apan sa tarong nga sinina sa paagi nga nagpakita kini sa atong pagrespeto ug balaang pagtahod alang sa Dios. Ang atong gawi parehong may balaang pagtahod ug matinahoron. Kita nagsimba pinaagi sa paghiusa sa pag-ampo; nagsimba kita pinaagi sa pagkanta sa mga himno (dili lang maminaw apan mokanta sa mga himno); nagsimba kita pinaagi sa pagtudlo ug pagkat-on sa usag usa. Si Jesus nag-ingon, “Hinumdomi nga dinhi niini, nga adlaw sa Ginoo, kamo mohatag sa inyong mga halad [nagpasabot, inyong ‘mga halad … sa panahon, mga talento, o kapanguhaan, sa pagserbisyo sa Dios ug sa isigkatawo’] ug sa inyong mga sakramento ngadto sa Labing Halangdon, mokompisal sa inyong mga sala ngadto sa inyong kaigsoonan, ug sa atubangan sa Ginoo.” Magpundok kita dili aron molingaw o malingaw—nga murag sama sa banda sa musika, pananglitan—apan aron mohinumdom Kaniya ug “mas hingpit nga matudloan” sa Iyang ebanghelyo.

Sa labing ulahi nga kinatibuk-ang komperensiya, si Elder Patrick Kearon mipahinumdom nato nga “dili kita magpundok sa Igpapahulay aron lang makatambong sa panagtigom alang sa sakramento ug makompleto na ang buhatonon. Kita magkauban aron sa pagsimba. Adunay dakong kalainan tali sa duha. Ang pagtambong nagpasabot nga anaa dinha. Apan ang pagsimba mao ang pagtuyo og dayeg ug pagsimba sa atong Dios sa paagi nga makapabag-o kanato!”

Ang paggahin sa atong mga Igpapahulay ngadto sa Ginoo ug Iyang mga katuyoan usa na mismo ka buhat sa pagsimba. Pipila ka tuig ang milabay, nga nianang panahona Elder Russell M. Nelson pa namahayag: “Unsaon nato sa pagbalaan ang adlaw nga Igpapahulay? Niadtong mas batan-on pa ko, gitun-an nako ang mga lista nga gibuhat sa ubang tawo sa mga butang nga buhaton ug mga butang nga dili buhaton sa Igpapahulay. Ulahi na nakong nasayran gikan sa mga kasulatan nga ang akong binuhatan ug kinaiya panahon sa Igpapahulay maoy usa ka timailhan tali kanako ug sa akong Langitnong Amahan [tan-awa sa Exodo 31:13; Ezequiel 20:12, 20]. Ubos nianang pagsabot, wala na ko magkinahanglan og listahan sa angay buhaton ug dili buhaton. Kon kinahanglan nakong modesisyon nga ang usa ka kalihokan angay ba o dili angay alang sa Igpapahulay, mangutana lang ko sa akong kaugalingon, ‘Unsa man nga timailhan nga gusto nakong ihatag ngadto sa Dios?’”

Ang labing importante nga aspeto sa pagsimba sa adlaw sa Ginoo mao ang pagtutok sa mahinungdanon nga maulaong sakripisyo ni Jesukristo. Kita nagsaulog sa tukma ug sa espesyal nga paagi sa Iyang Pagkabanhaw atol sa Pasko sa Pagkabanhaw apan sa matag semana usab samtang kita moambit sa mga simbolo sa sakramento sa Iyang Pag-ula, lakip na sa Iyang Pagkabanhaw. Alang sa mga mahinulsolon, ang pag-ambit sa sakramento mao ang labing mahinungdanon sa pagsimba sa Igpapahulay.

Ang dungan nga pagsimba isip ang “lawas ni Kristo” adunay talagsaong gahom ug mga benepisyo samtang kita nagtudlo, nagserbisyo, ug nagsuporta sa usag usa. Makapainteresado, sa usa ka bag-ohay nga pagtuon nahibaloan nga kadtong nagtan-aw sa ilang espirituwal nga mga kinabuhi isip hingpit nga pribado dili kaayo mohatag og prayoridad sa espirituwal nga kalamboan, o moingon nga ang ilang pagtuo importante kaayo, o adunay regular nga paggahin og panahon sa pagsimba sa Dios. Isip usa ka komunidad sa mga Santos, kita molig-on sa usag usa diha sa pagsimba ug pagtuo.

Bisan pa man, dili nato kalimtan ang inadlaw nga mga buhat sa pagsimba nga atong gihimo sa indibidwal nga paagi ug diha sa panimalay. Ang Manluluwas nagpahinumdom nato, “Bisan pa niana ang inyong ligdong nga mga panaad ihalad diha sa pagkamatarong sa tanang adlaw ug sa tanang panahon.” Ang usa ka igsoong babaye maalamong miobserbar, “Wala koy mahunahunaan nga mas makahuloganong pagsimba sa Dios kaysa pag-abiabi sa Iyang gagmay nga mga anak ngari sa atong kinabuhi ug sa pag-atiman nila ug pagtudlo nila sa Iyang plano alang nila.”

Si Alma ug si Amulek mitudlo sa gisalikway nga mga Zoramite gikan sa ilang mga sinagoga sa pagsimba sa Dios dili lang kausa sa usa ka semana, apan sa kanunay, ug “sa bisan asa nga dapit kamo mahimutang.” Namulong sila mahitungod sa pag-ampo sa pagsimba:

“Kamo kinahanglan mobu-bu sa inyong mga kalag diha sa inyong mga lawak alampoan, ug diha sa inyong wala hibaloi nga mga dapit, ug diha sa inyong kamingawan.

“Oo, ug kon kamo dili mangamuyo sa Ginoo, himoa nga ang inyong mga kasingkasing mapuno, magpadayon sa pag-ampo ngadto kaniya sa kanunay.”

Namulong usab sila bahin sa pagsiksik sa mga kasulatan, pagpamatuod kang Kristo, pagpahigayon og mga buhat ug serbisyo sa kaluoy, pagdawat sa Espiritu Santo, ug pagpakabuhi nga mapasalamaton matag adlaw. Ikonsiderar kanang hunahuna nga: “pagpakabuhi nga mapasalamaton matag adlaw.” Naghisgot kini sa akong ikaduhang konsepto:

Ang pagbati ug pagpahayag og pasalamat sa Dios mao, sa pagkatinuod, ang moaghat sa pagsimba og usa ka pagbati sa malipayong pagbag-o ingon nga katugbang sa pagtan-aw niini nga usa lang ka laing katungdanan.

Ang tinuod nga pagsimba nagpasabot sa paghigugma sa Dios ug pagtugyan sa atong kabubut-on ngadto Kaniya—ang labing bililhong gasa nga atong mahalad. Sa dihang gipangutana kon unsa ang dakong sugo sa tanang balaod, si Jesus mitubag, “Higugmaa ang Ginoo nga imong Dios sa tibuok mong kasingkasing, sa tibuok mong kalag, ug sa tibuok mong hunahuna.” Gitawag usab Niya kini og unang sugo.

Kini mao ang sundanan sa kaugalingong pagsimba ni Jesus sa Amahan. Ang Iyang kinabuhi ug ang Iyang maulaong sakripisyo gipahinungod ngadto sa himaya sa Amahan. Subo natong hinumdoman ang makapatandog sa kasingkasing nga pangamuyo ni Jesus taliwala sa dili matugkad sa hunahuna nga pag-antos ug kasakit: “Amahan ko, kon mahimo man, isaylo lang kanako kining kopa; ngani, dili sumala sa akong pagbuot kondili sa imo.”

Ang pagsimba mao ang pagpaningkamot sa pagsunod niining hingpit nga ehemplo. Dili nato makab-ot ang kahingpitan niini nga paningkamot dihadiha dayon, apan sa matag adlaw nga kita “mohalad og sakripisyo [ngadto Kaniya] nga usa ka masulub-on [mahinulsolon] nga kasingkasing ug mahinulsolon [masulundon] nga espiritu,” Siya mobunyag kanato pag-usab sa Iyang Espiritu ug mopuno nato sa Iyang grasya.

Sa unang seksiyon sa Doktrina ug mga Pakigsaad, ang Ginoo mipahibalo niini nga pagpakasala sa kalibotan:

“Nahisalaag sila gikan sa akong mga ordinansa, ug gilapas ang akong walay kataposang pakigsaad;

“Wala sila mangita sa Ginoo aron ipatuman ang iyang pagkamatarong, apan ang matag tawo naglakaw sa iyang kaugalingong pamaagi, ug sumala sa hulagway sa iyang kaugalingong dios, kansang hulagway kaparehas sa kalibotan.”

Nindot nga atong hinumdoman ang ehemplo sa tulo ka batan-ong lalaki nga Judio, sila si Ananias, Misael, ug Azarias, nabihag ngadto sa Babelonia wala madugay human sa pagbiya ni Lehi ug sa iyang pamilya sa Jerusalem. Usa ka opisyal sa Babelonia miusab sa ilang ngalan og Sadrach, Mesach, ug Abednego. Sa kaulahian, sa dihang kining tulo mibalibad sa pagsimba sa usa ka imahe nga hinimo ni Nabucodonosor, siya mimando nga itambog sila sa hudno nga nagadilaab sa kalayo, nga nag-ingon nila, “kinsa man kahang Dios ang makaluwas kaninyo?”

Inyong mahinumdoman ang ilang maisogong tubag:

“Ang among Dios nga among ginaalagaran makahimo sa pagluwas kanamo gikan sa hudno nga nagadilaab sa kalayo, ug siya magaluwas kanamo gikan sa imong kamot, o hari.

“Apan kon dili iyang kabubut-on, hibaw-i nga dili usab kami moalagad sa imong mga dios o mosimba sa estatuwa nga bulawan nga imong gipabuhat.”

Ang hudno hilabihan kainit nga nangamatay kadtong mitambog nila ngadto niini, apan sila si Sadrac, Mesac, ug Abednego wala maunsa. “Miingon si Nabucodonosor, Dalaygon ang Dios ni Sadrac, ni Mesac ug ni Abednego nga … nagluwas sa iyang mga alagad nga mingsalig diha kaniya, … ug mingtugyan sa ilang mga lawas, aron sila dili makaalagad ug dili makasimba sa lain nga dios, gawas lamang sa ilang kaugalingon nga Dios.” Sila misalig ni Jehova alang sa pagluwas, “apan kondili,” nagpasabot nga, bisan kon ang Dios sa Iyang kaalam wala mopugong sa ilang kamatayon, sa gihapon magpabilin sila nga matinuoron Kaniya.

Ang bisan unsay unahon kaysa pagsimba sa Amahan ug sa Anak mamahimong usa ka dios-dios. Kadtong misalikway sa Dios isip tinubdan sa kamatuoran, o dili motuman sa saad sa pagpanubag ngadto Kaniya, moresulta sa pagpuli sa ilang mga kaugalingon isip ilang dios. Ang usa ka tawo nga mas maunongon ngadto sa usa ka grupo o kawsa kaysa balaanong giya nagsimba og dios-dios. Bisan kadtong nangangkon nga nagsimba sa Dios apan wala magsunod sa Iyang mga sugo naglakaw sa ilang kaugalingong paagi: “Sila nagpaduol ngari kanako uban sa ilang mga ngabil, apan ang ilang mga kasingkasing layo gikan kanako.” Ang tumong sa atong pagsimba sa eksklusibong paagi mao “ang bugtong matuod nga Dios ug [si] Jesukristo nga [Iyang] gipadala.”

Sa kataposan, kon sa unsang paagi kita nagpakabuhi mao ang labing maayo, labing tinuod nga matang sa pagsimba. Ang pagpakita sa atong debosyon nagpasabot sa pagsunod sa Amahan ug sa Anak—pag-ugmad sa Ilang mga hiyas ug kinaiya ngari sa atong kaugalingon. Kon, sama sa giingon sa panultihon, ang pagsundog mao ang labing sinsero nga matang sa pagdayeg, nan makaingon kita kalabot sa Dios, ang pagsunod mao ang labing sinsero nga matang sa pagtahod. Nagsugyot kini og aktibo, mapadayonon nga paningkamot sa atong bahin sa pagtinguha sa pagkabalaan. Apan ang pagkahimong mas sama ni Kristo mao usab ang natural nga resulta sa atong mga buhat sa pagsimba. Ang hugpong sa mga pulong ni Elder Kearon nga gikutlo bag-ohay lang mahitungod sa pagsimba, “sa paagi nga makapabag-o kanato,” mahinungdanon. Ang tinuod nga pagsimba makapabag-o.

Ingon niini katahom ang dalan sa pakigsaad—ang dalan sa pagsimba, gugma, ug kamaunongon ngadto sa Dios. Misulod kita niana nga dalan pinaagi sa bunyag, nagsaad sa pagdala ngari nato sa ngalan ni Kristo ug sa pagsunod sa Iyang mga sugo. Nadawat nato ang gasa sa Espiritu Santo, ang mensahero sa grasya sa Manluluwas nga nagtubos nato ug maglimpyo nato gikan sa sala kon kita maghinulsol. Gani makaingon kita nga sa paghinulsol kita nagsimba Kaniya.

Diha mosunod ang dugang nga mga ordinansa ug mga pakigsaad sa pagkapari nga gihimo diha sa balay sa Ginoo nga mas makabalaan nato. Ang mga seremonya ug mga ordinansa sa templo naglangkob og mas taas nga matang sa pagsimba.

Si Presidente Russell M. Nelson mipasabot og maayo nga “matag lalaki ug matag babaye kinsa moapil sa mga ordinansa sa pagkapari ug kinsa mohimo ug motuman sa mga pakigsaad sa Dios adunay direktang agianan ngadto sa gahom sa Dios.” Dili lang kini usa ka gahom nga atong angkonon sa pagserbisyo ug pagpanalangin. Kini usab balaanong gahom nga anaa kanato aron molunsay ug moputli kanato. Samtang maglakaw kita sa dalan sa pakigsaad, ang makabalaan nga “gahom sa pagkadiosnon gipakita” kanato.

Hinaot nga kita, sama sa karaang mga Nephita ug mga Lamanita, “[m]angluhod sa tiilan ni Jesus, ug … [m]agsimba kaniya.” Hinaot nga kita, sama sa gisugo ni Jesus, “mangluhod kamo ug mosimba sa Amahan pinaagi [sa] ngalan [sa Anak].” Hinaot nga atong dawaton ang Balaang Espiritu ug motugyan sa atong mga kasingkasing ngadto sa Dios, walay laing mga dios sa Iyang atubangan, ug isip mga disipulo ni Jesukristo, mosunod sa Iyang kinaiya diha sa atong kinabuhi. Ako mopamatuod nga kon buhaton nato, atong masinati ang kalipay sa pagsimba. Sa ngalan ni Jesukristo, amen.