Mitt hósanna

Einn af mínum uppáhalds köflum í Nýja testamentinu fjallar um sigurinnreið Jesú Krists í Jerúsalem. Fólkið hrópaði: „Hósanna syni Davíðs! Blessaður sé sá sem kemur í nafni Drottins! Hósanna í hæstum hæðum!“ (Matteus 21:9). Alltaf þegar ég les þetta hugsa ég: Hvað er mitt hósanna?

Ég hef stamað allt mitt líf. Stundum hef ég upplifað gremju og vonbrigði, því ég gat ekki tjáð mig eins og ég vildi. Ég hef óskað þess að annaðhvort tala fullkomlega eða tala aldrei aftur. Ég hef alltaf áhyggjur þegar ég tala fyrir framan aðra eða jafnvel þegar ég bið upphátt. Ég hef margoft beðið í hljóði um þolinmæði, frið og hjálp. Þetta er eitt af mínu persónulega hósanna – ákall mitt um frelsun.

Á sama hátt og Kristur hunsaði ekki hróp fólksins í Jerúsalem, þá hefur hann aldrei hunsað mín. Hann hefur ekki tekið stamið frá mér, en hann hefur styrkt mig á þann hátt sem ég átti ekki von á. Hann hefur hjálpað mér að finna frið á stundum kvíða og að gera mér grein fyrir því að rödd mín, hversu gölluð sem hún kann að vera, er honum nóg.

Hvert okkar hefur eitthvað í lífi okkar sem kemur okkur á kné. Stundum finnst okkur ákalli okkar ekki vera svarað. Hann heyrir þó hvert hósanna. Og með hans fullkomna hætti og tímasetningu, mun hann koma okkur til hjálpar.

Í Getsemane þjáðist Kristur fyrir syndir okkar og fann fyrir sársauka okkar og baráttu. Hann heldur áfram að leiðbeina og hugga alla sem snúa sér til hans og himnesks föður. Sami Kristur og þjáðist fyrir okkur í Getsemane og á krossinum, reis einnig úr gröfinni og sigraði dauðann, svo við mættum eiga von. Upprisa hans er hið endanlega svar við sérhverju hósanna.