Ferð í musterið

Myndskreyting: Katelyn Budge

Á tímabili gat ég ekki farið í musterið í um sex ár. Þessi ár voru myrkustu stundir lífs míns vegna þess að ég missti móður mína líka á þessu tímabili. Ég vildi fara í musterið, en það var um klukkustund að heiman og ég hafði enga peninga til að ferðast með og engan til að keyra mig.

Á síðasta ári var ég síðan kölluð sem bekkjarforseti Stúlknafélagsins. Þegar Stúlknafélagsleiðtogi minn bað mig að hjálpa sér að skipuleggja viðburði ársins, sagði ég henni að það fyrsta sem við ættum að gera væri að fara sem bekkur í musterið. Þegar ég tilkynnti stúlkunum þetta voru þær afar spenntar! Fyrir flestar þeirra væri þetta í fyrsta skipti sem þær myndu mæta. Ég baðst fyrir og fastaði, eins mikið og við bjuggum okkur undir ferðalagið. Ég vildi ekki að neitt færi úrskeiðis.

Í musterinu var allri byrði af mér létt. Ég lofaði að fara oftar í musterið. Þetta var svo falleg upplifun og blessun. Ég var svo spennt yfir því að ég og hin ungmennin værum að taka þátt í hinu mikla verki himnesks föður.

Ég veit að musterið er hið heilaga hús Drottins, þar sem helgiathafnir eru framkvæmdar. Þar getum við ákallað himneskan föður í bæn og hann mun færa allt í réttar skorður á sínum tíma, fylla okkur elsku og veita okkur ævarandi frið. Ég veit að þegar við lítum til Krists, munum við sjá kraftaverkin sem við þörfnumst. Við erum ástkær börn himnesks föður og hann hefur mikið verk fyrir okkur – að safna saman Ísrael beggja vegna hulunnar.