Páskar sem snúast um frelsarann

Ég keypti líka stóran kassa af styttum af Jesú Kristi fyrir páskana. Í fyrstu ætlaði ég að fela þær út um allt í skólanum. Þegar fólk í skólanum sá kassann, bað það um styttur. Kennararnir fóru líka að biðja um þær. Og svo báðu krakkar um þær, sem ég hélt að myndu aldrei vilja um kubbamynd af Jesú. Svo ég gaf þær öllum sem ég sá.

Frelsarinn óttaðist ekki að tala við neinn, jafnvel hina útskúfuðustu í samfélagi hans. Hann var vinur þeirra. Hann varði tíma með þeim. Hann neytti matar með þeim. Að útdeila styttunum, kenndi mér að vera mannblendnari, eins og frelsarinn var. Það kenndi mér líka að það skiptir ekki máli hver þið eruð, hvað sem þið teljið ykkur hafa gert, þá er alltaf pláss fyrir Jesú Krist í lífi ykkar.

Allt mitt líf hef ég velt fyrir mér, hvernig get ég nálgast friðþægingu frelsarans? Þessa páska lærði ég hins vegar að ef ég geri breytingar á lífi mínu til að verða líkari frelsaranum, þá er náðarsamleg friðþæging hans að virka í lífi mínu. Ef ég reyni á hverjum degi að breyta litlu hlutunum, þá mun ég byrja að verða betri.

Um nokkurra ára skeið í lífi mínu háði ég baráttu við klámnotkun. Eftir lexíu í trúarskólanum, fékk ég innblástur um að ræða við biskupinn minn. Það var mun auðveldara að byrja að sigrast á erfiðleikum mínum þegar ég sagði loks biskupi mínum og foreldrum mínum frá þessu, því það er afar erfitt að takast á við þetta einsamall.

Ég tók að reyna að biðjast fyrir og lesa ritningarnar á hverjum degi og ég reyndi að vera vinsamlegri í skólanum. Það hjálpaði mér, því ég einblíndi meira á frelsarann en syndir mínar. Ég sneri mér meira að honum en að þeim stað sem ég var á áður.

Með friðþægingu Jesú Krists, hef ég sigrast baráttu minni við klámfengið efni. Ég hef orðið meira af því sem Guð vill að ég sé. Nú get ég blessað sakramentið, því frelsarinn breytir mér og hreinsar mig. Ég er þakklátur fyrir að vera verðugur þess að nota prestdæmið til að blessa líf þeirra sem umhverfis mig eru.

Á þessu ári í trúarskólanum upplifði ég nokkuð frábært þegar við ræddum um fórn frelsarans. Ég hafði þá hugsun að meðan hann þjáðist, hefði hann getað stöðvað þjáningarnar hvenær sem er. Þá ímyndaði ég mér hann hugsa: „Nei, ég þarf að halda þessu áfram. Ég þarf að gera þetta fyrir Ben. Hann þarfnast þess.“ Fyrir mig, þá tengdi þessi hugsun samband mitt við frelsarann virkilega við páskana.

Næstu páska mun ég líklega vinna að annarri kubbamynd af Jesú. Mig langar svo sannarlega að dreifa fleiri styttum. Hvort heldur sem er, þá mun ég hugsa um þjáningar Krists og friðþægingu hans fyrir mig. Hans vegna get ég iðrast synda minna og komist aftur til hans og himnesks föður einn daginn.

Ég veit að frelsarinn lifði og dó fyrir hvert okkar persónulega og að hann veit hver við erum og hvers við þörfnumst. Ef við virkilega reynum, getum við haft aðgang að mætti hans til huggunar og umbreytingar og við getum orðið betra fólk.