Eliot L.

Gilitratohan ni Barbara Leite

Usa sa labing lisod nako nga pagsulay mao kadtong ang akong inahan adunay kanser sa suso. Naghunahuna ko, “Mawad-an ba ko sa akong inahan? Nganong kinahanglan kini nga mahitabo?”

Bisan siya nag-antos, ang akong inahan gusto nga mahimong makusganon alang kanamo. Mosulti siya nga, “Ako ang ipahalay sa linabhan!” Apan dili gihapon siya makahimo niini. Kinahanglan kami nga motabang. Daghan ko og nakat-unan mahitungod sa pagserbisyo gikan niana nga kasinatian. Karon, ang akong inahan hingpit na nga naayo, ug nagpasalamat ako matag adlaw sa Langitnong Amahan.

Nakakat-on usab ako mahitungod sa pagserbisyo gikan sa akong amahan. Sa usa ka biyahe uban ang pamilya ngadto sa São Paulo, ang akong amahan mihatag og usa ka bag nga mansanas ngadto sa usa ka batan-ong lalaki nga nangayo og pagkaon. Sa ulahi niana nga adlaw, gihatag sa akong amahan ang among mga sandwich ngadto sa laing lalaki. Miingon siya, “Mas gikinahanglan ni niya.”

Alang nako, ang pagkahimong usa ka disipulo ni Jesukristo nagpasabot sa pagrepresentar Kaniya bisan asa, sa tanang panahon—aron mahimong ehemplo sa uban ug ipakita ang akong nahibaloan mahitungod Kaniya.