Kanoçja e Mistershme

“Ç’është kjo, mami?” Seidi tërhoqi një kanoçe të madhe teneqeje nga prapa dollapit. “Nuk paska etiketë.”

“Harrova fare”, – tha mami. “U kishin rënë etiketat disa kanoçeve me ushqime të konservuara, prandaj dyqani po i shiste më lirë. Bleva një. Mendova mos ishin bizele të konservuara.”

Seidi u ngërdhesh. Bizelet e konservuara nuk ishin të parapëlqyerat e saj.

Mami e mori kanoçen dhe e ktheu përmbys. “Do të prishet së shpejti. Do të ishte mirë sikur ta hanim sot.” Ajo e vendosni kanoçen mbi tryezë.

“Ç’është ajo?” – pyeti vëllai i madh i Seidit, Xhejsëni.

“Kush e di?” – tha Seidi. “Mami mendon se janë bizele.”

Xhejsëni e tundi kanoçen. “Nuk duken si bizele. Them se janë fasule.”

Kjo i dha Seidit një ide. Ajo kapi ca letër ngjitëse e një shënjues dhe shkroi “bizele” në një copë letre dhe “fasule” në tjetrën. I ngjiti letrat te kanoçja.

Më pas u mendua për një çast dhe shkroi “salcë domateje” në një fletë tjetër letre.

Pikërisht në atë çast babai hyri në kuzhinë. “Ç’po ndodh?”

“Po luajmë një lojë”, – tha mami. “Gjeni se çfarë ka brenda në kanoçe.”

Babai e ngriti kanoçen, e tundi fort dhe i mbajti erë. “Kërpudha!” – tha ai.

Të gjithë shfrynë me bezdi. “Jo kërpudha!” – tha Seidi. Kjo ishte më keq se bizelet, fasulet dhe salca e domates. “Mbase duhet thjesht ta hedhim kanoçen.”

“A nuk jeni kureshtarë ta dini se çfarë ka realisht brenda?” – pyeti mami.

Babi kapi hapësen e kanoçeve. “Unë jam!”

Teksa babai hapi kanoçen, Seidi mbuloi sytë. Por kur ai e hoqi kapakun, ajo u habit. Kanoçja ishte plot me fruta të shijshme.

“Sa të mira!” – tha ajo teksa shihte dardhat, rrushin, qershitë dhe pjeshkat e prera.

Xhejsëni solli tasa dhe lugë. “Le të hamë!”

Seidi nxori me lugë ca fruta nga kanoçja dhe i hodhi në tasin e saj. “S’më besohet që të gjithë e kishim gabim”, – tha ajo. “Isha e sigurt që kishte diçka të shpifur aty brenda.”

“A u vëmë ndonjëherë një etiketim të tillë njerëzve?” – pyeti mami.

“Ç’do të thuash?” – pyeti Seidi.

Babai e vuri tasin e tij mbi tavolinë. “Ne vendosim t’i etiketojmë ata si janë përbrenda, kur gjithë çka mund të shohim është ana e jashtme.”

Seidi mendoi për këtë. “Kur Samara ishte nxënëse e re në shkollë, unë mendova se ajo nuk ishte miqësore. Por pastaj mësova se ajo thjesht nuk mund ta fliste shumë mirë gjuhën tonë. Tani ne luajmë tërë kohën!”

“Ai është një shembull i mirë”, – tha mami.

“Nganjëherë e ndiej se më vënë një etiketim”, – tha Xhejsëni butësisht. “Fëmijët në shkollë thonë se marr nota të mira vetëm ngaqë mësuesja më ka qejf. Por e vërteta është që unë punoj shumë dhe i bëj të gjitha detyrat e mia të shtëpisë.”

“Etiketimet mund të lëndojnë, apo jo?” – tha babi.

Xhejsëni tundi kokën.

Seidi mbaroi kafshatën e saj të fundit të frutave. “Por, a janë të këqija të gjitha etiketimet? Në dyqan duhet të dish se çfarë po blen në fakt.”

“Ke të drejtë”, – tha babi. “Pra, kur janë të mira etiketimet?”

Xhejsëni ngriti lugën. “Kur janë të vërteta!”

“Dhe kush e di se si është me të vërtetë përbrenda një person?” – pyeti mami.

“Ati Qiellor”, – thanë Seidi dhe Xhejsëni njëzëri.

“E kuptoj!” – tha Seidi. “Unë jam një fëmijë i Perëndisë. Ky është etiketimi i duhur për mua.”

“Dhe për mua!” – tha Xhejsëni.

“Dhe për mua!” – tha babai.

“Për çdo njeri.” Mami buzëqeshi. “Prandaj nuk duhet t’u vëmë njerëzve etiketime nisur nga ajo që shohim nga jashtë, apo të besojmë etiketime të rreme që na vihen. Sepse vetëm Perëndia e di se si jemi vërtet përbrenda.”

Seidi shkroi në një copë të re letre ngjitëse dhe e ngjiti atë në bluzën e saj. “Një fëmijë i Perëndisë”, – tha ajo. Seidi buzëqeshi. Asaj i pëlqeu ai etiketim më shumë nga të gjitha.

Hap PDF‑në

Ilustrimet nga Róisín Hahessy