« មានអារម្មណ៏សោកសៅ »ប្រិយមិត្ត ខែមីនា ឆ្នាំ ២០២៥ ទំព័រ ៣៦–៣៧ ។
មានអារម្មណ៏សោកសៅ
ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនអាចសប្បាយចិត្តដូចអ្នកដទៃ ?
ដំណើររឿងពិតមកពី ស.រ.អា.
សាវ៉ាណាបានទាញភួយគ្របលើក្បាលរបស់នាង ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដ៏លំបាកមួយ ។
ក្នុងអំឡុងពេលរៀនថ្ងៃនេះ សាវ៉ាណាមិនអាចផ្តោតអារម្មណ៍លើការសិក្សាទេ ។ នាងមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង តានតឹង និងសោកសៅ ។ ដូចជាមានទម្ងន់ដ៏ធ្ងន់នៅក្នុងពោះរបស់នាងដែលមិនទៅណា ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃនេះ អ្វីដែលនាងចង់ធ្វើគឺលូននៅក្រោមតុរបស់នាង ហើយពួន ។
ថ្មីៗនេះសាវ៉ាណាមានអារម្មណ៍សោកសៅស្ទើរតែគ្រប់ពេលវេលា ។ មិត្តភក្តិរបស់នាងបានព្យាយាមលើកទឹកចិត្តនាងប៉ុន្តែពេលខ្លះ សាវ៉ាណាមិនចង់នៅជាមួយពួកគេទេ ។ ពួកគេហាក់ដូចជាសប្បាយចិត្តជានិច្ច ។ ពេលខ្លះនាងគិតថាពួកគេនឹងកាន់តែរីករាយបើគ្មានរូបនាង ។
តើខ្ញុំកើតអ្វី ? សាវ៉ាណាងឿងឆ្ងល់ ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនអាចសប្បាយចិត្តដូចអ្នកដទៃ ?
នាងមានអារម្មណ៍កណ្ដោចកណ្ដែង និងឯកោដូចជាពពកពណ៌ប្រផេះនៅខាងក្រៅ ។ ហើយឥឡូវនេះនាងគ្រាន់តែចង់គេងប៉ុណ្ណោះ ។
សាវ៉ាណាបានឮទ្វារបន្ទប់គេងរបស់នាងបើក ។
ម៉ាក់បានអង្គុយនៅគែមគ្រែរបស់នាងហើយនិយាយថា « សាវ៉ាណា តើមានរឿងអ្វីកូន ? »
សាវ៉ាណាបាននិយាយថា « អត់មានរឿងអីទេម៉ាក់ » ។ « កូនគ្រាន់តែហត់ » ។
« តើកូនប្រាកដហើយឬ ? » ម៉ាក់បានសួរ ។ « ម៉ាក់ព្រួយបារម្ភចំពោះកូន » ។
សាវ៉ាណាបាននិយាយថា « កូនមិនអីទេ » ។
« ណ្ហើយចុះ » ។ ម៉ាក់បានក្រោកឈរ ។ « កូនត្រូវតែចាំថាកូនអាចនិយាយជាមួយម៉ាក់ពីរឿងអ្វីក៏បាន ។ ម៉ាក់ស្រឡាញ់កូន » ។
សាវ៉ាណាគេងនៅលើគ្រែរហូតដល់ពេលអាហារពេលល្ងាច ។ យប់នោះនាងគេងមិនលក់ទាល់តែសោះ ។ ខួរក្បាលរបស់នាងមិនអាចឈប់គិតពីនេះពីនោះឡើយ ។
នៅថ្ងៃបន្ទាប់នាងនៅតែមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង ។ វាជាថ្ងៃដ៏យូរមួយទៀតហើយ ។ សាវ៉ាណាបានត្រឡប់មកពីសាលារៀន ហើយអង្គុយនៅឯតុផ្ទះបាយ ។ នាងដកដង្ហើមធំ ហើយមើលទៅក្រៅបង្អួច ។ វាបានធ្លាក់ព្រិលទៀតហើយ ។
« សាវ៉ាណា ? »
សាវ៉ាណាងាកមើល ហើយមានការភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលឃើញលោកយាយចូលមកក្នុងបន្ទប់ ។
សាវ៉ាណាបាននិយាយថា « ជម្រាបសួរលោកយាយ » « តើលោកយាមមកទីនេះមានការអ្វី ? »
លោកយាយបានអង្គុយចុះ ។ លោកយាយបាននិយាយថា « ម៉ាក់របស់ចៅចង់ឲ្យយាយមក » ។ « គាត់បារម្ភពីចៅ » ។
សាវ៉ាណាបាននិយាយថា « ចៅគ្រាន់តែអស់កម្លាំងប៉ុណ្ណោះ ។ ចៅមិនអីទេ » ។
លោកយាយញញឹមយ៉ាងទន់ភ្លន់ « តើយាយធ្លាប់ប្រាប់ចៅអំពីរដូវក្តៅជាពេលដែលលោកតា និងយាយបានផ្លាស់ទីលំនៅឬទេ ? »
សាវ៉ាណាបាននិយាយថា « ដូចជាមិនធ្លាប់ប្រាប់ទេ » ។
លោកយាយបាននិយាយថា « យាយសោកសៅគ្រប់ពេល » ។ « យាយចង់សប្បាយរីករាយប៉ុន្តែយាយដូចជាមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់ ។ យាយមានអារម្មណ៍ឯកោណាស់ » ។
« ប៉ុន្តែលោកយាយមានលោកតា និងម៉ាក់របស់ខ្ញុំ » ។ សាវ៉ាណាបានឈ្ងោកមុខចុះមើលទៅស្បែកជើងរបស់នាង ។ « ហេតុអ្វីបានជាលោកយាយមានអារម្មណ៍ឯកោ ? »
លោកយាយបាននិយាយថា « យាយគិតមិនឃើញថាមានអ្វីកើតឡើងទេ » ។ « យាយពុំធ្លាប់មានអារម្មណ៍បែបនេះពីមុនមកទេ ។ ទីបំផុតយាយបានទៅពេទ្យ » ។
« តើមានអ្វីកើតឡើង ? »
លោកយាយបានដាក់ដៃគៀកករនាង ។ « យាយបានដឹងថាយាយមានជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត » ។
« អូដូច្នេះហើយបានជាលោកយាយមានអារម្មណ៍សោកសៅមែនទេ ? » សាវ៉ាណាបានសួរ ។
លោកយាយពន្យល់ថា « ទេជំងឺបាក់ទឹកចិត្តគឺលើសពីគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍សោកសៅ » ។ « ភាពសោកសៅរបស់យាយហាក់ដូចជាមិនទៅណាឡើយ ។ យាយបានតស៊ូដើម្បីធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ជាធម្មតា ។ ហើយយាយមានការពិបាកក្នុងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សដទៃ សូម្បីតែជាមួយគ្រួសាររបស់យាយផ្ទាល់ក៏ដោយ ។ យាយពិតជាត្រូវការជំនួយណាស់ » ។
សាវ៉ាណាបានងើបមុខឡើង ។ « តើលោកយាយត្រូវការជំនួយបែបណា ? »
លោកយាយបាននិយាយថា « គ្រូពេទ្យបានពន្យល់ពីអ្វីដែលខុសប្រក្រតី ហើយយើងបានរៀបចំផែនការជាមួយគ្នាដើម្បីជួយយាយឲ្យមានអារម្មណ៍ល្អប្រសើរ » ។ « ប៉ុន្តែពេលខ្លះយាយនៅតែមានអារម្មណ៍សោកសៅ ។ យាយបានចំណាយពេលអធិស្ឋានច្រើនដង ។ នៅពេលយាយឯកោ យាយស្រមៃថាព្រះអង្គសង្គ្រោះគង់នៅក្បែរយាយ ។ យាយមានអារម្មណ៍ល្អក្នុងការគិតអំពីទ្រង់ » ។
សាវ៉ាណាសម្លឹងមើលព្រិលនៅខាងក្រៅ ហើយរងារញាក់ ។ « ចៅមានអារម្មណ៍សោកសៅច្រើនផងដែរ ។ ចៅព្យាយាមមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយ ប៉ុន្តែពេលខ្លះចៅមិនអាចធ្វើបាន ហើយបន្ទាប់មកចៅខឹងខ្លួនឯងចំពោះអារម្មណ៍បែបនេះ » ។
« យាយដឹងចៅសម្លាញ់ » ។ លោកយាយបានឱបសាវ៉ាណា ។ « ពេលខ្លះយាយមានអារម្មណ៍ដូច្នេះដែរ ។ តែចៅមិននៅឯកោនោះទេ ។ យាយស្រឡាញ់ចៅ ឪពុកម្តាយរបស់ចៅស្រឡាញ់ចៅ ហើយព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទស្រឡាញ់ចៅ ។ ទ្រង់ទាំងទ្វេរយល់ពីការឈឺចាប់របស់ចៅ ហើយនឹងមិនចាកចេញពីចៅឡើយ » ។
សាវ៉ាណាបានគិតថាប្រហែលលោកយាយនិយាយត្រូវ ។ ខ្ញុំមិននៅឯកោទេ ។ ទម្ងន់នៅក្នុងពោះរបស់សាវ៉ាណាហាក់ដូចជាមិនសូវធ្ងន់ទៀតទេ ។
សាវ៉ាណាបាននិយាយថា « ចៅគិតថាចៅគួរតែនិយាយជាមួយម៉ាក់ » ។ « គាត់ក៏ចង់ជួយចៅផងដែរ » ។
« នោះជាគំនិតល្អណាស់ » ។ លោកយាយបានចាប់ដៃសាវ៉ាណា ។
សាវ៉ាណាញញឹម ហើយផ្អែកលើស្មារបស់លោកយាយ ។ នាងមិនមានអារម្មណ៍កណ្ដោចកណ្ដែង និងឯកោទៀតទេ ។
រចនារូបភាពដោយ ម៉ារីណា ប៉េសារ៉ូដូណា