« ការច្រៀងបំបាត់សេចក្តីភ័យខ្លាច » ប្រិយមិត្ត ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៥ ទំព័រ ១៦–១៧ ។
ការច្រៀងបំបាត់សេចក្តីភ័យខ្លាច
រំពេចនោះពាក្យក្នុងចម្រៀងកុមារដែលគាត់ពេញចិត្តបានផុសឡើងក្នុងគំនិតគាត់ ។
ដំណើររឿងពិតមកពីប្រទេសម៉ិកស៊ីកូ
ម៉ាក់បាននិយាយទាំងញញឹមថា « ដល់ពេលចូលគេងហើយ » ។
ឡូហ្គិនបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់គាត់ ។ គាត់បានពោលពាក្យអធិស្ឋាន ហើយវារឡើងលើគ្រែ ។ បន្ទាប់មកម៉ាក់បានអានរឿងមួយឲ្យគាត់ស្តាប់ ។ គាត់បានបិទភ្នែកសន្សឹមៗ ។ មិនយូរប៉ុន្មានគាត់បានគេងលក់ ។
ប៉ុន្តែ ឡូហ្គិនមានសុបិន្តគួរឲ្យខ្លាច ។ គាត់នៅតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងកន្លែងងងឹតមួយ ។ គាត់បានឃើញបិសាចចម្លែកមានធ្មេញធំៗ ។ វាគ្រហឹមដាក់គាត់ ។ បន្ទាប់មកវាបានចាប់ផ្តើមរត់សំដៅមករកគាត់ !
ឡូហ្គិនព្យាយាមរត់គេចខ្លួន ។ ប៉ុន្តែគាត់បានរអិលដួល ! បិសាចកាន់តែមកជិត ហើយធំទៅៗ—
ឡូហ្គិនភ្ញាក់ឡើង ហើយអង្គុយនៅលើគ្រែ ។ គាត់ជូតទឹកភ្នែករបស់គាត់ ហើយឃើញថាខាងក្រៅនៅងងឹតនៅឡើយ ។
គាត់ចង់និយាយជាមួយឪពុកម្តាយរបស់គាត់អំពីសុបិន្តនោះ ។ ប៉ុន្តែគាត់មិនចង់ចេញពីគ្រែរបស់គាត់ទេ ។ ភាពងងឹតធ្វើឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថាដូចជាបិសាចកំពុងលាក់ខ្លួននៅកន្លែងណាមួយ ។ រាល់ស្រមោលមើលទៅគួរឲ្យខ្លាច ។ ឆ្កែមួយក្បាលព្រុសនៅខាងក្រៅសំឡេងដូចជាបិសាចគ្រហឹម ។
ឡូហ្គិនបានទាញភួយគ្របត្រឹមច្រមុះរបស់គាត់ ។ គាត់ខ្លាចពេក ដល់ថ្នាក់មិនហ៊ានកម្រើក ។
គាត់ចង់គេងឲ្យលក់វិញ ។ ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលគាត់បិទភ្នែកគាត់បានឃើញមុខបិសាចខឹង និងធ្មេញស្រួចៗរបស់វា ។ គាត់មិនអាចឈប់សម្លឹងមើលស្រមោលគួរឲ្យខ្លាចនោះបានទេ ។
បន្ទាប់មកគាត់បានឃើញរូបថតមួយនៅលើតុក្បែរគ្រែរបស់គាត់ ។ វាជារូបថតរបស់គាត់ជាមួយប្អូនប្រុសពីរនាក់របស់គាត់ ប៉ា និងម៉ាក់នៅខាងក្រៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធ នៅម៉ុនទើរ៉េ ម៉ិកស៊ីកូ ។ ពួកគាត់មើលទៅសប្បាយចិត្តណាស់ ។
រំពេចនោះពាក្យក្នុងចម្រៀងកុមារដែលគាត់ពេញចិត្តបានផុសឡើងក្នុងគំនិតគាត់ ។ ឡូហ្គិនចាប់ផ្តើមច្រៀងស្ងាត់ៗ « ខ្ញុំចូលចិត្តមើលព្រះវិហារបរិសុទ្ធ » ។ ខ្ញុំទៅទីនោះថ្ងៃមួយ ។ ដើម្បីទទួលព្រះវិញ្ញាណ ទៅស្តាប់ និងអធិស្ឋាន » ៩៩
ខណៈពេលដែលគាត់ច្រៀង ឡូហ្គិនបានគិតអំពីថ្ងៃនោះនៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធជាមួយគ្រួសាររបស់គាត់ ។ គាត់បានមានអារម្មណ៍សុខសាន្តយ៉ាងខ្លាំង ។ ដោយសារតែព្រះវិហារបរិសុទ្ធ គាត់អាចនៅជាមួយគ្រួសាររបស់គាត់ជារៀងរហូត ។
ឡូហ្គិនមិនអាចឮសំឡេងឆ្កែព្រុសជាងសំឡេងរបស់គាត់ទេ ។ គាត់បានបិទភ្នែក ហើយបន្តច្រៀង ។ « នាមជាកូនព្រះ ខ្ញុំដឹងរឿងនេះពិត ៖ គ្រួសារគឺអស់កល្បជានិច្ច » ។ គាត់មានអារម្មណ៍សុខសាន្តនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់គាត់ដែលធ្វើឲ្យគាត់ញញឹម ។ គាត់ដឹងថាគ្មានបិសាចទេ ។
បន្ទប់ងងឹត និងគួរឲ្យខ្លាច ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះវាជាកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់ មានសុវត្ថិភាព ។ ឡូហ្គិនបានកើយលើខ្នើយរបស់គាត់ ហើយគេងលក់ដោយស្កប់ស្កល់ ។
នៅពេលគាត់ភ្ញាក់ឡើង មានពន្លឺព្រះអាទិត្យនៅខាងក្រៅ ។ គាត់បានក្រោកឡើង ហើយមើលទៅពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងពីលើរូបថតព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់គាត់ ។ គាត់បានគ្រហឹមច្រៀងបទចម្រៀងដែលគាត់ចូលចិត្តនៅពេលដែលគាត់រៀបចំខ្លួនដើម្បីទៅព្រះវិហារ ។
នៅតាមផ្លូវទៅព្រះវិហារ គាត់បានប្រាប់គ្រួសាររបស់គាត់អំពីសុបិន្តអាក្រក់របស់គាត់ និងបទចម្រៀងដែលគាត់បានច្រៀង ។ គាត់បានស្តាប់ការឡើងនិយាយ និងបានច្រៀងទំនុកតម្កើងនៅក្នុងសាលាប្រជុំ ។ ឥឡូវនេះដល់ពេលទៅថ្នាក់កុមារហើយ ។
ឡូហ្គិនចូលចិត្តស្តាប់ព្យាណូណាស់ ។ ហើយឥឡូវនេះគាត់ដឹងថាបទចម្រៀងមួយចំនួនមានឥទ្ធិពលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើឲ្យបិសាចដ៏គួរឲ្យខ្លាចចាកចេញ ។
អ្នកដឹកនាំអង្គការបឋមសិក្សា បាននិយាយថា « សូមស្វាគមន៍មកកាន់ម៉ោងច្រៀងចម្រៀង » ។ « តើបទចម្រៀងអ្វីដែលយើងគួរច្រៀងមុនគេ ? »
ឡូហ្គិនបានលើកដៃរបស់គាត់យ៉ាងខ្ពស់ហើយនិយាយថា « ខ្ញុំដឹង ! » ។ « សូមច្រៀងបទ ‹ ខ្ញុំចូលចិត្តមើលព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ›» ។
រចនារូបភាពដោយ ខារ៉ូលីណា ហ្វារ៉ាស