« ពិធីបរិសុទ្ធក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធបង្រួបបង្រួម ចងភ្ជាប់ និងផ្សារភ្ជាប់ » លីអាហូណា ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៥ ។
ទស្សនវិស័យប្រវត្តិសាស្រ្តអំពីដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់
ពិធីបរិសុទ្ធក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ បង្រួបបង្រួម ចងភ្ជាប់ និងផ្សារភ្ជាប់
ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃកិច្ចការព្រះវិហារបរិសុទ្ធនៅថ្ងៃចុងក្រោយនេះបង្ហាញពីភាពស្ទុះស្ទា និងវិវរណៈមួយបន្ទាត់ម្តងៗសម្រាប់ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកជំនួសសម្រាប់មរណជន ។
រចនារូបភាពដោយ ដាន ប៊ឺរ
បេតស៊ី ខីង ឌូហ្សេត បានចូលទៅក្នុងទឹកទន្លមីស៊ីស៊ីពីដ៏សែនត្រជាក់ ។ ស្ត្រីមេម៉ាយអាយុ ៥៨ ឆ្នាំ និងបានប្រែចិត្តជឿ មកពីរដ្ឋខន់ណេធីខាត់ ក្រោយមកបានធ្វើពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកឲ្យពូ ម្តាយក្មេក និងឪពុកចុងរបស់ប្តីគាត់ ។
ព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ទើបតែបង្រៀនពួកបរិសុទ្ធ ក្នុងខែសីហា ឆ្នាំ១៨៤០ អំពីគោលលទ្ធិនៃពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់មរណជន ។ ដោយមានការរំភើបរីករាយ ពួកគេបានធ្វើពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកនៅក្នុងទន្លេមួយ ព្រោះតែព្រះវិហារបរិសុទ្ធណៅវូ មិនទាន់សាងសង់រួចនៅឡើយ ។ ស្ត្រីបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់បុរស ហើយបុរសធ្វើឲ្យស្ត្រី ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនយូរប៉ុន្មាន ព្រះអម្ចាស់បានបើកសម្តែងដល់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ថាពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់បុព្វការីជនដែលបានស្លាប់ទៅ ត្រូវតែធ្វើនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធដែលបានឧទ្ទិសឆ្លងហើយ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២៤:២៨–៣៥ ) ។ ហើយនៅឆ្នាំ១៨៤៥ ព្រិកហាំ យ៉ង់ បានប្រកាសថា ស្ត្រីគួរតែទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់ស្ត្រី និងបុរសសម្រាប់បុរស ។
ភីលេម៉ូន ឌូហ្សេត ជាស្វាមីរបស់បេតស៊ី បានស្លាប់កាលពីប្រាំមួយឆ្នាំមុន ។ គាត់ក្លាហានចុះទឹកដ៏ត្រជាក់ដើម្បីធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់សាច់ញាតិដែលបានស្លាប់របស់ស្វាមីគាត់ ព្រមទាំងសាច់ញាតិរបស់គាត់ផ្ទាល់ផងដែរ ។ នោះរួមបញ្ចូលទាំងពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់ឪពុកចុងរបស់ភីលេម៉ូន គឺជេសស៊ី ភី ដែលបានស្លាប់កាលពី៥០ឆ្នាំមុន នៅពេលដែលបេតស៊ីនៅក្មេង ។ គាត់ប្រហែលជាមិនដែលជួបគាត់ទេ ប៉ុន្តែទំនងជាដឹងពីគាត់ និងស្គាល់ឈ្មោះរបស់គាត់ និងទំនាក់ទំនងរបស់គាត់ជាមួយ ភីលេម៉ូន និងម្តាយរបស់គាត់ ឈ្មោះ ម៉ាថា វីង ។ បេតស៊ីបានស្គាល់ម៉ាថា កាលគាត់នៅមានជីវិតរស់ ។
បេតស៊ីបានធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹកជំនួសសម្រាប់ជេសស៊ី ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីវិវរណៈស្តីពីពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់មរណជនបានផ្ដល់មក ។ ហើយគាត់ និងស្វាមីរបស់គាត់បានដាក់ឈ្មោះកូនម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនៗរបស់ពួកគេដាក់តាមឈ្មោះ ជេសស៊ី ។ ឪពុកបង្កើតរបស់ភីលេម៉ូន ដែលមានឈ្មោះថាភីលេម៉ូនផងដែរ បានស្លាប់នៅពេលគាត់នៅជាទារក ហើយជេសស៊ី ភី បានក្លាយជាឪពុកចុងរបស់គាត់នៅពេលភីលេម៉ូន មានអាយុ បីឆ្នាំ ហើយបានជួយម៉ាថាចិញ្ចឹមបីបាច់គាត់ ។
ឪពុក ឬម្ដាយចុងចិញ្ចឹមកូនដើមគឺជារឿងធម្មតានៅក្នុងសតវត្សរ៍ទី១៨ និងទី១៩នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ។ អត្រាមរណភាពខ្ពស់ និងអត្រានៃរៀបការជាថ្មីខ្ពស់ដែលមានន័យថា មនុស្សជាច្រើនរស់នៅក្នុងគ្រួសារកូនចុងកូនដើមរួមគ្នា ឬជាគ្រួសារចម្រុះ ។ ដូច្នេះទំនាក់ទំនងគ្រួសារ ឌូហ្សេត-ភី ត្រូវបានចងភ្ជាប់ឡើងវិញពីរដង ៖ ម្តងនៅពេលដែលម្តាយរបស់ភីលេម៉ូន រៀបការជាមួយជេសស៊ី ភី និងលើកទីពីរតាមរយៈពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់មរណជន ។
រូបគំនូរនៃអាងជ្រមុជទឹកនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធណៅវូដើម
ការប្រោសលោះមនុស្សជាទីស្រឡាញ់
ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកជំនួសបាននាំយកទំនាក់ទំនងនៃជីវិតរមែងស្លាប់ទាំងនោះមករួបរួមគ្នាតាមរបៀបមួយដែលនៅរហូតដល់អស់កល្បជានិច្ច ។ ដូចដែល យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ បានសរសេរ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់មរណជនគឺជា « ចំណងភ្ចាប់ » ដែលចងភ្ជាប់មនុស្សរស់ជាមួយអ្នកស្លាប់ « ត្បិតយើងរាល់គ្នាមិនអាចបានល្អឥតខ្ចោះ ក្រៅពីពួកគេឡើយ រីឯពួកគេក៏មិនអាចបានល្អឥតខ្ចោះក្រៅពីយើងដែរ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២៨:១៨ ) ។
យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ បានបង្រៀនថាបើគ្មាន ចំណងភ្ជាប់នេះទេ ផែនដីនឹងត្រូវបានវាយដោយបណ្ដាសា ជាអ្វីដែលនឹងធ្វើឲ្យផែនដីក្លាយជា កាកសំណល់ ដែលបង្កើតឡើងដោយគ្មានគោលបំណង ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២៨:១៧–១៨ ) ។ ផ្ទុយនឹងការប្រកាសដ៏ភ័យខ្លាចនេះ គឺជាវិវរណៈដ៏រុងរឿងរបស់យ៉ូសែប អំពីអំណាចមួយដើម្បីចងភ្ជាប់បុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះទាំងអស់ជាមួយគ្នាសម្រាប់ភាពអស់កល្បជានិច្ច ។
បន្ថែមពីលើសារៈសំខាន់នៃពិធីបរិសុទ្ធជំនួសសមាជិកគ្រួសារដែលបានស្លាប់ យ៉ូសែប បានសង្កត់ធ្ងន់ថា អ្នកនៅរស់ក៏ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ផងដែរ ៖ « ហើយឥឡូវនេះ បងប្អូនប្រុសស្រីជាទីស្ងួនភ្ងារបស់ខ្ញុំអើយ ចូរឲ្យខ្ញុំបញ្ជាក់ប្រាប់អ្នកថា នេះគឺជាគោលការណ៍ទាំងឡាយ ដែលទាក់ទងទៅនឹងមនុស្សស្លាប់ និងមនុស្សរស់ ដែលមិនអាចបង្ហួសចោលដោយគ្មានគិតពិចារណានោះឡើយ គឺជាការទាក់ទងទៅនឹងសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់យើង » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២៨:១៥ ) ។
ចំពោះ យ៉ូសែប ស៊្មីធ វិវរណៈទាំងនេះមានលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួនយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ។ បងប្រុសច្បងរបស់លោកគឺអាលវិន បានស្លាប់នៅក្នុងឆ្នាំ១៨២៣ ហើយយ៉ូសែបមានអារម្មណ៍ថាបាត់បង់អ្វីមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់លោក ។ នៅក្នុងវិវរណៈឆ្នាំ១៨៣៦ យ៉ូសែបបានមានការនិមិត្តអំពី « នគរសេឡេស្ទាលនៃព្រះ និងសិរីល្អនៅទីនោះផង » និង « បានឃើញលំអដ៏ល្អអស្ចារ្យនៃខ្លោងទ្វារ » និង « បានឃើញថ្នល់ដ៏ល្អៗនៃនគរ » ។ នៅកណ្តាលនៃការនិមិត្កដ៏ធំនេះអំពីនគរសេឡេស្ទាល លោកក៏បានមើលឃើញសមាជិកគ្រួសារម្នាក់ៗដែលលោកស្គាល់ និងជាទីស្រឡាញ់ រួមទាំងបងប្រុសរបស់លោក អាលវិន ផងដែរ ។ លោកបាន « មានចិត្តអស្ចារ្យ » ថា អាលវិនដែលមិនធ្លាប់បានទទួលពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក គឺជាអ្នកស្នងកេរមរតក « នគរសេឡេស្ទាលនៃព្រះ » ។ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១៣៧:១–៦ ។ )
មុនពេលការបង្កបង្កើតលោកិយ
ចំណងភ្ជាប់រវាងបុគ្គលនៅរស់ និងមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដែលបានស្លាប់បង្ហាញពីមាត្រដ្ឋានដ៏អស្ចារ្យនៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់មនុស្ស សម្រាប់អ្នកដែល « ស្លាប់ដោយគ្មានការចេះដឹងអំពីដំណឹងល្អ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២៨:៥ ) ត្រូវបានគេស្គាល់ ហើយផ្លូវសម្រាប់ការប្រោសលោះរបស់ពួកគេត្រូវបានផ្តល់ឲ្យតាំងពីមុនពេលពួកគេមកដល់ផែនដី ។ ជាការពិតណាស់ ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់មរណជនត្រូវបានបង្កើតឡើងសម្រាប់ « សេចក្ដីសង្គ្រោះដល់ពួកគេតាំងពីមុនកំណើតលោកិយមកម្ល៉េះ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២៨:៨ ) ។ វិវរណៈអំពីពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកសម្រាប់មរណជនត្រូវបានធ្វើតាមដោយវិវរណៈក្រោយៗអំពីពិធីផ្សារភ្ជាប់ ។ ការផ្សាភ្ជាប់កុមារទៅនឹងឪពុកម្តាយបានក្លាយជាពិធីបរិសុទ្ធដ៏សំខាន់មួយ ដែលបានផ្តល់តំណភ្ជាប់សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលធ្លាប់មានជីវិត ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១៣៨:៤៧–៤៨ ) ។
នៅក្នុងសុន្ទរកថាដ៏ប្រពៃក្នុងសន្និសីទទូទៅ កាលពីខែមេសា ឆ្នាំ២០១៨ អែលឌើរ ឌែល ជី រិនឡាន់ នៃកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់ បានពិពណ៌នាអំពីអំណាចនៃទំនាក់ទំនងនៃការផ្សាភ្ជាប់ទាំងនោះ ៖
« នៅក្នុងសមត្ថភាពដ៏ឥតដែនកំណត់របស់ទ្រង់ ព្រះផ្សារភ្ជាប់ និងព្យាបាលបុគ្គលម្នាក់ៗ និងក្រុមគ្រួសារ ទោះបីជាមានសោកនាដកម្ម ការបាត់បង់ និងការសាកល្បងក្តី ។ …
« … តាមរយៈពលិកម្មធួនរបស់ទ្រង់ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទប្រទានពរជ័យទាំងនេះដល់មនុស្សទាំងអស់ ទាំងមរណជន និងអ្នកនៅរស់ » ។
ដូចដែល បេតស៊ី ខីង ឌូហ្សេត ជឿ និងទុកចិត្តនៅពេលដែលគាត់ដើរចូលទៅក្នុងទន្លេមីស៊ីស៊ីពី តំណាងឲ្យឪពុកក្មេកចុងរបស់គាត់ យើងទាងអស់គ្នា ក៏អាចភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង ផ្សារភ្ជាប់ ចងភ្ជាប់ និងភ្ជាប់ចំណងជាមួយគ្នានៅក្នុងភាពអស់កល្បជានិច្ចបានផងដែរ ។