មានពរ ដោយសិទ្ធិអំណាច និងអំណាចបព្វជិតភាព

ដោយអែលឌើរ ឌី ថត គ្រីស្តូហ្វឺសិន

ក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់

សមាជិកសាសនាចក្រប្រើព្រះចេស្ដារបស់ព្រះធ្វើការបម្រើ និងផ្ដល់ពរដល់អ្នកដទៃនៅក្នុងសាសនាចក្រ នៅគេហដ្ឋាន និងនៅទូទាំងពិភពលោក ។

សាក្សីរបស់យើងចំពោះពិភពលោកគឺថាបព្វជិតភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការបំពេញកិច្ចការនៃសេចក្តីសង្គ្រោះ និងភាពតម្កើងឡើងរបស់ទ្រង់ ថាទ្រង់បានស្ដារបព្វជិតភាពមកលើផែនដីសម្រាប់គោលបំណងនោះ ហើយថាវាត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយសាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៃពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ ។

ភាពចាំបាច់នៃសិទ្ធិអំណាច និងអំណាចបព្វជិតភាព

ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺជាសិរសានៃសាសនាចក្រ ។ សាសនាចក្រគឺជាឧបករណ៍ដែលទ្រង់បានបង្កើតដើម្បីសម្រេចបាននូវកិច្ចការដ៏សំខាន់នៃការប្រោសលោះមនុស្សជាតិនៅក្នុងគ្រាកាន់កាប់ត្រួតត្រានៃដំណឹងល្អចុងក្រោយនេះ ដូចនៅក្នុងគ្រាកាន់កាប់ត្រួតត្រានៅពេលដែលទ្រង់បានរស់នៅលើផែនដី ។ តាមរយៈសាសនាចក្រ ៖

ទ្រង់អាចប្រកាសដំណឹងល្អរបស់ទ្រង់ទូទាំងពិភពលោក ។
ទ្រង់អាចផ្តល់ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក និងសេចក្តីសញ្ញាផ្សេងទៀតទាំងអស់—សូម្បីតែផ្លូវនៃសេចក្តីសញ្ញាទៅកាន់នគរសេឡេស្ទាលរបស់ទ្រង់ក៏ដោយ ។
ទ្រង់អាចបង្រួបបង្រួមក្រុមគ្រួសារសម្រាប់ភាពអស់កល្បជានិច្ច ។
ទ្រង់អាចផ្តល់អំណោយទាននៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ សូម្បីតែដល់អ្នកដែលបានស្លាប់ដោយគ្មានអំណោយទានទាំងនេះក៏ដោយ ។
ទ្រង់ផ្ដល់ការងារបម្រើដល់តម្រូវការខាងរូបកាយរបស់បុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ។

ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងដ៏ធំទាំងនេះ ហើយដើម្បីរៀបចំសម្រាប់ការយាងមកវិញរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ សាសនាចក្រត្រូវការការណែនាំ សិទ្ធិអំណាច និងអំណាចកំពុងបន្តរបស់ព្រះ ។ សាសនាចក្រគឺជា « សាសនាចក្រតែមួយ ដែលពិត » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១:៣០ ) ដោយសារព្រះគ្រីស្ទបានវិនិយោគវាជាមួយនឹងអ្នកដឹកនាំ និងព្រះចេស្ដារបស់ទ្រង់តាមរយៈបព្វជិតភាពរបស់ទ្រង់ « បព្វជិតភាពដ៏បរិសុទ្ធ តាមរបៀបនៃព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១០៧:៣ ) ។

ប៉ុន្តែសម្រាប់បព្វជិតភាពដ៏បរិសុទ្ធនេះ សាសនាចក្រពិតជាសំខាន់ជាអង្គការខាងលោកិយ ដែលធ្វើអំពើល្អនៅក្នុងពិភពលោក ប៉ុន្តែគ្មានអំណាចដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលបំណងចុងក្រោយនៃការរៀបចំបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះសម្រាប់អំណរនៃជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចនៅក្នុងទីវត្តមានរបស់ទ្រង់ទេ ។ ដោយមានបព្វជិតភាពនេះ និងកូនសោដើម្បីដឹកនាំកិច្ចការនៃបព្វជិតភាពនេះ មានទាំងសិទ្ធិអំណាច និងលំនាំនៅក្នុងសាសនាចក្រ ។

« នៅក្នុងសាសនាចក្រ សិទ្ធិអំណាចបព្វជិតភាពទាំងអស់ត្រូវបានអនុវត្តនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់អ្នកទាំងឡាយណា ដែលកាន់កូនសោទាំងឡាយនៃបព្វជិតភាព ។

« បុរសជាសមាជិកនៃសាសនាចក្រដែលមានភាពស័ក្តិសមទទួលសិទ្ធិអំណាចបព្វជិតភាព តាមរយៈការប្រគល់ និងការតែងតាំងបព្វជិតភាពទៅក្នុងតំណែងបព្វជិតភាព ។ សមាជិកសាសនាចក្រទាំងអស់អាចអនុវត្តសិទ្ធិអំណាចដែលផ្តល់ឲ្យពួកគេបាន នៅពេលពួកគេត្រូវបានញែកចេញ ឬបានចាត់តាំងឲ្យជួយសម្រេចកិច្ចការរបស់ព្រះ » ។

តាមរយៈកូនសោបព្វជិតភាព អាទិភាពរបស់ព្រះអម្ចាស់នឹងមានជានិច្ច ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចទ្រទ្រង់គំនិតផ្ទាល់ខ្លួនដែលមិនស្របតាមការដឹកនាំរបស់ទ្រង់បានឡើយ ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចជោគជ័យក្នុងឧបាយកលផ្នែកសង្ឃ ដោយការស្វែងរកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន និងការដើរតាមខ្លួនឡើយ ។

បព្វជិតភាពក៏ដើរតួយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងគេហដ្ឋានរបស់សមាជិកសាសនាចក្រផងដែរ ។ ប្រធាន ដាល្លិន អេក អូក ទីប្រឹក្សាទីមួយនៅក្នុងគណៈប្រធានទីមួយ បានបង្រៀនថា « គោលការណ៍ដែលថាសិទ្ធិអំណាចបព្វជិតភាពអាចអនុវត្តបានតែនៅក្រោមការដឹកនាំនៃបុគ្គលម្នាក់ ដែលកាន់កូនសោទាំងឡាយសម្រាប់តួនាទីនោះប៉ុណ្ណោះគឺជារឿងដ៏សំខាន់នៅក្នុងសាសនាចក្រ ប៉ុន្តែវាមិនអនុវត្តចំពោះការអនុវត្តសិទ្ធិអំណាចបព្វជិតភាពនៅក្នុងគ្រួសារទេ » ។ ឪពុកធ្វើជាអធិបតី និងអនុវត្តបព្វជិតភាពនៅក្នុងគ្រួសាររបស់ពួកគាត់—ការប្រឹក្សា ធ្វើការជួបជុំក្រុមគ្រួសារ ផ្តល់បព្វជិតភាព ឬប្រសិទ្ធពរការព្យាបាលដល់សមាជិកគ្រួសារ ឬអ្នកផ្សេងទៀត ជាដើម—ដោយគ្មានការណែនាំ ឬការអនុញ្ញាតពីនរណាម្នាក់ដែលកាន់សោបព្វជិតភាព ។

« គោលការណ៍ដូចគ្នានេះក៏អនុវត្តបាន នៅពេលឪពុកម្នាក់អវត្តមាន ហើយម្ដាយគឺជាមេដឹកនាំគ្រួសារ ។ គាត់ធ្វើជាអធិបតីនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ហើយជាឧបករណ៍ដើម្បីនាំមកនូវអំណាច និងពរជ័យនានានៃបព្វជិតភាពទៅក្នុងគ្រួសាររបស់គាត់ តាមរយៈអំណោយទានពិសិដ្ឋ និងការផ្សារភ្ជាប់នៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់គាត់ » ។

ការស្ដារបព្វជិតភាពនៅសម័យរបស់យើង

ថ្ងៃទី១៥ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៨២៩

ការស្ដារឡើងវិញនូវសិទ្ធិអំណាចបព្វជិតភាពនៅក្នុងគ្រាកាន់កាប់ត្រួតត្រាចុងក្រោយនេះបានដំណើរការតាមលំដាប់លំដោយ និងរីកចម្រើនមួយជំហានម្តងៗ ។ ដោយជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃព្រះគម្ពីរសម្រាប់គ្រាកាន់កាប់ត្រួតត្រារបស់យើង ព្រះគម្ពីរមរមនបានបកប្រែក្នុងឆ្នាំ១៨២៩ ព្រះអម្ចាស់បានចាប់ផ្ដើមបង្កើតរបៀបដែលបព្វជិតភាពត្រូវរៀបចំឡើង ។ ក្នុងការឆ្លើយតបទៅនឹងការទូលសួរប្រកបដោយការអធិស្ឋានរបស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ និង អូលីវើរ ខៅឌើរី ទាក់ទងនឹងពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក យ៉ូហាន បាទីស្ទ ដែលបានរស់ឡើងវិញបានបង្ហាញខ្លួន ហើយប្រគល់បព្វជិតភាពអើរ៉ុនដល់ពួកលោក ដែលបព្វជិតភាព « កាន់កូនសោទាំងឡាយ អំពីការបម្រើនៃពួកទេវតា និងអំពីដំណឹងល្អនៃការប្រែចិត្ត និងអំពីបុណ្យជ្រមុជទឹក ដោយការពន្លិចសម្រាប់ការផ្ដាច់បាប » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១៣:១ ) ។ ជាមួយសិទ្ធិអំណាចនោះ យ៉ូសែប និង អូលីវើរ បានធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹកឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយបន្ទាប់មកអ្នកផ្សេងទៀតខណៈសាសនាចក្រត្រូវបានរៀបចំជាផ្លូវការ ។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីថ្ងៃទី១៥ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៨២៩

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីការបង្ហាញខ្លួនរបស់យ៉ូហានបាទីស្ទ នោះសាវកពីបុរាណ ពេត្រុស យ៉ាកុប និងយ៉ូហានបានបង្ហាញខ្លួន ហើយបានប្រគល់បព្វជិតភាពជាន់ខ្ពស់ ឬម៉ិលគីស្សាដែក រួមទាំង « កូនសោទាំងឡាយនៃនគររបស់យើង និងនៃការកាន់កាប់ត្រួត្រានៃដំណឹងល្អ … សម្រាប់កំណត់កាលដ៏ពោរពេញ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ២៧:១៣; សូមមើលផងដែរ ១២៨:២០ ) ។

ថ្ងៃទី៣ ខែមេសា ឆ្នាំ១៨៣៦

សិទ្ធិអំណាចបព្វជិតភាពដែលត្រូវការបន្ថែមបានមកនៅពេលបន្ទាប់ នៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធខឺតឡង់ ព្យាការីពីបុរាណបីរូបគឺ ម៉ូសេ អេលីយ៉ាស និងអេលីយ៉ា បានបង្ហាញខ្លួនចំពោះយ៉ូសែប និងអូលីវើរ ហើយបានប្រគល់កូនសោនៃការប្រមូលសាសន៍អ៊ីស្រាអែល និងកិច្ចការដែលទាក់ទងនឹងព្រះវិហារបរិសុទ្ធនៃព្រះអម្ចាស់ដល់ពួកលោក ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១១០:១១–១៦ ) ។

រដូវក្តៅ ឆ្នាំ១៨២៩–ខែមេសា ឆ្នាំ១៨៣៥

វិវរណៈឥឡូវនេះរៀបចំឡើងជាផ្លូវការនៅក្នុងគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញាបានដឹកនាំព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ទាក់ទងនឹងការតែងតាំងបុរសទាំងឡាយក្នុងតំណែងជាន់ខ្ពស់ ( ម៉ិលគីស្សាដែក ) និងរៀបចំបព្វជិតភាព ( អើរ៉ុន ) ការតែងតាំងអ្នកកាន់តំណែងបព្វជិតភាព ដូចជាប៊ីស្សព និងការរៀបចំកូរ៉ុមបព្វជិតភាព និងក្រុមប្រឹក្សា ។

ឆ្នាំ១៨៣៥–ឆ្នាំ១៩៧៣

ការណែនាំរបស់ព្យាការីបន្តដឹកនាំអង្គការបព្វជិតភាព និងមុខងារនៅក្នុងសាសនាចក្រ ។ ឧទាហរណ៍ កូរ៉ុមពួកចិតសិបនាក់ត្រូវបានរៀបចំនៅក្នុងយុគ្គសម័យខឺតឡង់ ដើម្បីជួយដល់កូរ៉ុមនៃពួកដប់ពីរនាក់ ។ បន្ទាប់ពីការនិរទេសដ៏ធំទៅភាគខាងលិច ហើយសមាជិកនៃសាសនាចក្របែកខ្ញែកគ្នានៅទូទាំងតំបន់ភូមិសាស្ត្រដ៏ធំ នោះកូរ៉ុមទាំងនេះត្រូវបានចាត់ឲ្យធ្វើការនៅក្នុងស្តេករបស់សាសនាចក្រ ។

ឆ្នាំ១៩៧៣–បច្ចុប្បន្ន

នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ប្រធាន ស្ពែនស៊ើរ ដបុលយូ ឃឹមបឹល ( ឆ្នាំ១៨៩៥–១៩៨៥ ) អ៊ែសរ៉ា ថាហ្វ ប៊ែនសឹន ( ឆ្នាំ១៨៩៩–១៩៩៤ ) និង ហ្គរដុន ប៊ី ហ៊ិងគ្លី ( ឆ្នាំ១៩១០–២០០៨ ) ពួកចិតសិបនាក់ និងកូរ៉ុមរបស់ពួកគេបានចាប់ផ្តើមដំណើរការដោយផ្ទាល់នៅក្រោមកូរ៉ុមនៃពួកដប់ពីរនៅកម្រិតសាសនាចក្រទូទៅ និងនៅក្នុងសាសនាចក្រក្នុងតំបន់ ។ បន្ទាប់មក កូរ៉ុមនៅកម្រិតស្តេកត្រូវបានបញ្ឈប់ ។ សព្វថ្ងៃនេះ កូរ៉ុមដប់ពីរនៃពួកអ្នកមានសិទ្ធិអំណាចទូទៅ និងពួកចិតសិបនាក់ប្រចាំតំបន់ « ក្នុងការសាងសាសនាចក្រឡើង និងការកាន់កាប់គ្រប់ទាំងកិច្ចការនៃសាសនាចក្រ នៅគ្រប់សាសន៍ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១០៧:៣៤ ) ។ កូរ៉ុមបន្ថែមនៃពួកចិតសិបនាក់អាចត្រូវបានបង្កើតនៅពេលសាសនាចក្ររីកចម្រើន ។

អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន ស្វាគមន៍បងប្អូន សាំសុន និង ដានីយ៉ែល អាម៉ាកូ នៅហ្គាំប៊ី អាហ្វ្រិកខាងលិច នាខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២២ ។

បព្វជិតភាព ៖ អំណាចដើម្បីផ្ដល់ពរ

ជាក់ស្តែង គោលបំណងនៃសិទ្ធិអំណាចបព្វជិតភាព និងអំណាចដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានស្ដារឡើងវិញ គឺដើម្បីផ្ដល់ពរ ។ វាអនុញ្ញាតឲ្យសមាជិកសាសនាចក្រប្រើព្រះចេស្ដារបស់ព្រះធ្វើការបម្រើ និងផ្ដល់ពរដល់អ្នកដទៃនៅក្នុងសាសនាចក្រ នៅគេហដ្ឋាន និងនៅទូទាំងពិភពលោក ។ សមាជិកចូលរួមជាមួយព្រះអង្គសង្គ្រោះក្នុងការសម្រេចកិច្ចការនៃសេចក្តីសង្គ្រោះ និងភាពតម្កើងឡើងរបស់ទ្រង់ ដោយប្រើប្រាស់អំណោយទានដ៏ទេវភាព និងអំណាចដែលលើសពីខ្លួនពួកគេមាន ដើម្បីជួយឲ្យនគរព្រះរីកចម្រើនពាសពេញផែនដី ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៦៥:២, ៥–៦ ) ។

ព្រះអម្ចាស់បានពន្យល់ថា « បព្វជិតភាព [ ម៉ិលគីស្សាដែក ] ចាត់ចែងដំណឹងល្អ ហើយកាន់កូនសោនៃសេចក្ដីអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយនៃនគរ គឺជាកូនសោនៃចំណេះវិជ្ជាពីព្រះ ។

« ហេតុដូច្នេះហើយ នៅក្នុងពិធីបរិសុទ្ធទំាងឡាយនៃបព្វជិតភាពដ៏ធំជាងនេះ នោះអំណាចនៃព្រះត្រូវបានសម្តែងឲ្យឃើញ ។

« ហើយបើសិនជាគ្មានពិធីបរិសុទ្ធទាំងឡាយ នៃបព្វជិតភាពដ៏ធំជាងនេះ និងសិទ្ធិអំណាចនៃបព្វជិតភាពទេ នោះអំណាចនៃព្រះ ពុំអាចបានសម្ដែងដល់មនុស្សនៅក្នុងសាច់ឈាមបានឡើយ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៨៤:១៩–២១ ) ។

ជាការពិតណាស់ ពិធីបរិសុទ្ធ គឺជាពិធីការនៃបព្វជិតភាពសម្រាប់ចាត់ចែងពិធីសាក្រាម៉ង់ ដែលយើងធ្វើសេចក្តីសញ្ញាជាមួយព្រះ ដោយចាប់ផ្តើមពីពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក និងបន្តទៅសេចក្តីសញ្ញាដែលបានទទួលនៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ ។ ការរក្សាសេចក្តីសញ្ញាទាំងនេះដែលយើងបានផ្លាស់ប្តូរពីបុរស និងស្រ្តី « ខាងសាច់ឈាម » ទៅជាពួកបរិសុទ្ធ ( សូមមើល ម៉ូសាយ ៣:១៩ ) ដោយព្រះគុណដ៏ធួនរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយក្លាយជាសុចរិត និងបានញែកជាបរិសុទ្ធ—គ្មានកំហុស និងមិនស្អាត—នៅចំពោះព្រះ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ២០:២៩–៣១; នីហ្វៃទី៣ ២៧:១៦–២០ ) ។

សម្រង់សម្តីនេះចេញពី « ការស្ដារឡើងវិញនៃភាពពេញលេញនៃដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ៖ ការប្រកាសដល់ពិភពលោកនៃខួបលើកទីពីររយឆ្នាំ » ដោយគណៈប្រធានទីមួយ និងក្រុមប្រឹក្សានៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់ បង្ហាញសង្ខេបៗពីអ្វីដែលបានកើតឡើង ៖

« យើងសូមប្រកាសថា សាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៃពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយបានរៀបចំឡើងនៅថ្ងៃទី ៦ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៨៣០ គឺជាសក្ខីបទថ្មីនៃសាសនាចក្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទដែលបានស្ដារឡើងវិញ ។ សាសនាចក្រនេះគឺជាយុថ្កានៅក្នុងជីវិតដ៏ឥតខ្ចោះនៃថ្មជ្រុងយ៉ាងឯក គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងនៅក្នុងដង្វាយធួនដ៏និរន្ដរ៍ និងការរស់ឡើងវិញដ៏ពិតរបស់ទ្រង់ ។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានហៅពួកសាវកជាថ្មីម្ដងទៀត ហើយបានប្រគល់សិទ្ធិអំណាចបព្វជិតភាពដល់ពួកគេ ។ ទ្រង់អញ្ជើញយើងទាំងអស់គ្នាឲ្យមករកទ្រង់ និងសាសនាចក្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ពិធីបរិសុទ្ធនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ និងដើម្បីទទួលបានអំណរដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួន » ។