ដើមបុនសៃដ៏មានតម្លៃ និងទីបន្ទាល់ដ៏មានតម្លៃ

ដោយអែលឌើរ អេស ម៉ាក ផលម័រ

ក្នុងគណៈប្រធាននៃពួកចិតសិបនាក់

ទីបន្ទាល់នីមួយៗគឺជាអំណោយទានដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន ដែលទាមទារឲ្យមានការលះបង់ និងសេចក្តីជំនឿផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីឲ្យវាស៊ូទ្រាំជារឿងដ៏ស្រស់ស្អាត និងអំណរ ។

នៅកណ្តាលទីក្រុងតូក្យូ ប្រទេសជប៉ុន ខ្ញុំបានឃើញអ្វីមួយនៅក្នុងសួនឧទ្យានដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើល ។ នៅក្បែរផ្លូវទៅសួនឧទ្យាននោះមានរបងមួយដែលមានផើងតូចៗចំនួនដប់ពីរ ហើយផើងនីមួយៗមានដើមបុនសៃ ។ ដើមនីមួយៗស្រស់ស្អាតជាពិសេស ដែលមានសញ្ញាតូចមួយបង្ហាញពីអាយុរបស់វា ។ ដើមទាំងនោះភាគច្រើនមានអាយុលើសពី ១០០ ឆ្នាំ ។

ដើមមួយមានអាយុ ៣៩០ ឆ្នាំនៅតែមានផ្លែ ។ មួយដើមទៀតមានគល់ពីរជាប់គ្នា—មួយស្លាប់ មួយទៀតនៅរស់ ។ វាជារឿងដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលដែលវាមានអាយុ ៥៩០ ឆ្នាំ ។

ខ្ញុំបាននឹកស្រមៃពីរបៀបដាំដើមបុនសៃនីមួយៗពីដំបូង ហើយបានកាត់តម្រឹមដោយមោទនភាព និងអំណរដ៏មហិមា ។ ក្រោយមក ដើមនេះទំនងជាក្លាយជាមរតកគ្រួសារ ។ ខ្ញុំបានគិតពីឪពុកម្តាយដែលមានវ័យចំណាស់ ដែលប្រគល់ការទទួលខុសត្រូវក្នុងការថែរក្សាដើមបុនសៃប្រចាំគ្រួសារដល់កូនៗ ដោយថែរក្សាវាឲ្យមានសុវត្ថិភាពកុំឲ្យមានគ្រោះថ្នាក់ និងថែរក្សាវាសម្រាប់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ ។

ដើមតូចៗទាំងនេះនៅទីក្រុងតូក្យូបានមានជីវិតឆ្លងកាត់សង្រ្គាមដ៏សាហាវ និងពេលវេលានៃសន្តិភាព ឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងដ៏ធំ និងពេលវេលានៃអាកាសធាតុស្ងប់ស្ងាត់ ។ វាគឺជាសក្ខីភាពអស្ចារ្យមួយចំពោះការលះបង់ ប្រពៃណី និងការយកចិត្តទុកដាក់ដោយក្ដីស្រឡាញ់ ។

អំណោយដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន

ចាប់តាំងពីបានឃើញដើមបុនសៃទាំងនេះ ខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងគំនិតអំពីរបៀបដែលគ្រួសារពហុជំនាន់នៅក្នុងសាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៃពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ ចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងសមាជិកគ្រួសារជាអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវម្នាក់ទទួលបានទីបន្ទាល់ដ៏មានតម្លៃអំពីដំណឹងល្អដែលបានស្ដារឡើងវិញ ។

ទីបន្ទាល់របស់សមាជិកថ្មីនៃសាសនាចក្រចាប់ផ្ដើមនៅពេលពួកគេ « ទុកកន្លែង » ឬដាំព្រះបន្ទូលនៃព្រះនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយបន្ទាប់មកថែទាំវា ( សូមមើល អាលម៉ា ៣២:២៨ ) ។ នៅពេលទីបន្ទាល់រីកចម្រើន សកម្មភាពរបស់សមាជិកថ្មីនោះត្រូវកាត់លួសតាមរបៀបរបបរស់នៅផ្សេងពីគ្នា ។

តាមរយៈការសាកល្បង និងព្យុះភ្លៀងជាច្រើនក្នុងជីវិត នោះទីបន្ទាល់នៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលចិញ្ចឹមបីបាច់ និងសាសនាចក្ររបស់ទ្រង់កាន់តែរឹងមាំឡើង ។ ដូចជាដើមបុនសៃដែរ ទីបន្ទាល់មួយត្រូវបានចែកចាយ និងបន្សល់ទុកជាអំណោយដ៏មានតម្លៃសម្រាប់កូនចៅជំនាន់ក្រោយដើម្បីលូតលាស់ និងចិញ្ចឹមបីបាច់ផងដែរ ។

ជំនាន់នីមួយៗមានទំនួលខុសត្រូវខ្ពស់ក្នុងការធ្វើទីបន្ទាល់នោះដោយខ្លួនឯង ។ វាជាអំណោយដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន ប៉ុន្តែមានភាពផុយស្រួយ ។ ដ្បិតការស៊ូទ្រាំរបស់វាគឺជាភាពស្រស់ស្អាត និងអំណរ ទាមទារការលះបង់ និងជំនឿផ្ទាល់ខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង ។

យើងមិនដឹងថាដើមនោះធំប៉ុនណាទេ ដែលលីហៃបានឃើញក្នុងសុបិនរបស់លោក ។ ប៉ុន្តែយើងដឹងថាវាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ ហើយថាលោកមិនអាចរង់ចាំដើម្បីចែកផ្លែពីដើមនេះជាមួយក្រុមគ្រួសាររបស់លោកបានឡើយ ( សូមមើល នីហ្វៃទី១ ៨ ) ។ គ្រួសាររបស់លីហៃបានក្លាយជាគំរូដ៏រស់រវើកនៃគ្រួសារច្រើនជំនាន់—ពេលខ្លះទទួលបានជោគជ័យក្នុងការឆ្លងកាត់ប្រពៃណីដ៏សុចរិត ហើយពេលខ្លះគួរឲ្យសោកស្ដាយដែលឃើញទីបន្ទាល់ក្រៀមស្វិត និងស្លាប់នៅចំពោះមុខទុក្ខលំបាក ការមិនគោរពប្រតិបត្តិ និងការសាកល្បង ។

យើងរីករាយចំពោះអស់អ្នកដែលក្នុងនាមជាពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយដំបូងក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ចិញ្ចឹមបីបាច់ទីបន្ទាល់វ័យក្មេងរបស់ពួកគេដោយការធ្វើ និងការរក្សាសេចក្ដីសញ្ញាពិសិដ្ឋ ។ ហើយយើងសូមអរគុណពួកបរិសុទ្ធដែលត្រួសត្រាយផ្លូវទាំងនោះសម្រាប់របៀបដែលពួកគេបន្សល់ទុកសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះទៅកូនចៅជំនាន់ក្រោយ ។

ឪពុកម្តាយ គ្រូបង្រៀន យុវវ័យ និងយុវមជ្ឈិមវ័យ ដែលផ្តល់អាទិភាពដល់ការប្រជុំថ្ងៃអាទិត្យ ការបម្រើក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ និងការរៀនថ្នាក់សិក្ខាសាលា ថ្នាក់វិទ្យាស្ថាន និងសន្និសីទសម្រាប់យុវវ័យ និងយុវមជ្ឈិមវ័យ—ការដាក់ព្រះអង្គសង្គ្រោះជាមុនក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ—កំពុងផ្តល់ជីខាងវិញ្ញាណ និងបំប៉នទីបន្ទាល់វ័យក្មេងឲ្យរីកចម្រើនឡើង ។

ដូចជាដើមបុនសៃដែរ ដែលខ្ញុំបានឃើញនៅទីក្រុងតូក្យូ ទីបន្ទាល់របស់យើងអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងដំណឹងល្អដែលបានស្ដារឡើងវិញរបស់ទ្រង់ គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន ដែលនឹងផ្ដល់ពរដល់មនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ ។ វាអាចក្លាយជាមរតករបស់យើង នៅពេលដែលយើងចិញ្ចឹមបីបាច់ ថែរក្សា និងចែកចាយវាពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ។