« ផ្លូវរបស់ខ្ញុំទៅកាន់ការស៊ូទ្រាំ » លីអាហូណា ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៥ ។
សំឡេងពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ
ផ្លូវរបស់ខ្ញុំទៅកាន់ការស៊ូទ្រាំ
ខ្ញុំឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំគួរបម្រើដោយអស់ចិត្ត និងពីព្រលឹង ប្រសិនបើការធ្វើដូច្នេះគ្រាន់តែនាំមកនូវការសាកល្បងនោះ ។
រូបថតរបស់អ្នកនិពន្ធដោយ ស៊ន សុតតុន
នៅពេលដែលខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញនៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសហ្វីលីពីនក្នុងឆ្នាំ២០១៦ ក្រោយពីបម្រើបេសកកម្មដ៏មានកិត្តិយសមួយនៅភាគខាងជើងប្រទេសហ្វីលីពីន ខ្ញុំទន្ទឹងរង់ចាំចូលរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យព្រិកហាំ យ៉ង់–ហាវ៉ៃ និងទទួលបានបទពិសោធន៍ផ្សងព្រេងផ្សេងទៀតទាំងអស់ដែលកំពុងរង់ចាំយុវមជ្ឈិមវ័យ ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្លាមៗនោះខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមស្រកគីឡូ ។ គ្រូពេទ្យរបស់ខ្ញុំបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថាមានជំងឺក្រពេញ ទីរ៉ូអ៊ុតបញ្ចេញទីរ៉ុកស៊ីនច្រើនហួស ។ គាត់ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ័យអំពីផលប៉ះពាល់ បើមិនបានព្យាបាលទេ ។
ទោះបីជាមានការព្យាបាលក៏ដោយ រាងកាយរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរ ។ ភ្នែករបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមហើម ហើយខ្ញុំបានចុះស្គមយ៉ាងខ្លាំង ។ ខ្ញុំគេចពីការថតរូប ហើយសូម្បីតែឆ្លុះកញ្ចក់ ដោយសារតែរូបរាងកាយរបស់ខ្ញុំ ។
ថ្នាំចាប់ផ្តើមជួយបន្តិចម្តងៗ ។ ប៉ុន្តែបីឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជាលើកទីពីរ—ថាមានជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត ។ ជំងឺទាំងពីរនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំបាត់ទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង ។ ខ្ញុំបានតស៊ូដើម្បីក្រោកពីគ្រែដើម្បីទៅរៀន ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមិនមានសមត្ថភាពក្នុងការបម្រើនៅក្នុងសាសនាចក្រ ។
ខ្ញុំខឹងដែលព្រះបានអនុញ្ញាតឲ្យរឿងនេះកើតឡើង ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំគួរបម្រើដោយអស់ពីចិត្ត និងពីព្រលឹង ប្រសិនបើការធ្វើដូច្នេះគ្រាន់តែនាំមកនូវការសាកល្បងនោះ ? ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំបានទទួលការលួងលោមមកពីពាក្យសម្តីទាំងនេះរបស់ប្រធាន ជែហ្វ្រី អ័រ ហូឡិន ប្រធានស្តីទីនៅក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់ ៖ « ជនដែលមានគំនិតខ្ទិចខ្ទាំអាចត្រូវបានព្យាបាល គឺដូចដែលឆ្អឹងដែលបាក់ និងចិត្តដែលឈឺចាប់ត្រូវបានព្យាបាល ។ ខ្ញុំយំនៅពេលដែលខ្ញុំបានឮពាក្យសម្តីទាំងនោះ ។ ខ្ញុំមានគំនិតខ្ទិចខ្ទាំដែលត្រូវការការព្យាបាល ។
ខ្ញុំបានធំឡើងនៅក្នុងផ្ទះដ៏ស្មោះត្រង់មួយ ហើយសេចក្តីជំនឿរបស់ខ្ញុំចំពោះព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅតែមានយ៉ាងមុតមាំ ទោះបីជាមានការឈឺចាប់ និងភាពមិនច្បាស់លាស់ក៏ដោយ ។ បន្តិចម្តងៗ ខ្ញុំបានទទួលយក និងសម្របខ្លួនទៅនឹងកាលៈទេសៈថ្មីរបស់ខ្ញុំ ។
ឥឡូវនេះ ប្រាំបីឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំលែងយឺតយ៉ាវដោយសារជំងឺរបស់ខ្ញុំទៀតហើយ ។ ខ្ញុំទទួលយកវាជាផ្នែកមួយនៃជីវិត ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាពេញលេញ ។ ខ្ញុំអាចបម្រើ និងរស់នៅដោយពេញលេញ ទោះបីជាបញ្ហាសុខភាពអាចបន្តពេញមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ។ ខ្ញុំបានរៀនថាការស៊ូទ្រាំដោយអត់ធ្មត់គឺជាផ្នែកមួយនៃជីវិតរមែងស្លាប់ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២១:៧–៨ ) ។ ខ្ញុំកំពុងរៀនផឹកពែងល្វីងរបស់ខ្ញុំ ហើយបន្តនៅតែរឹងមាំ ។
ឥឡូវនេះខ្ញុំធ្វើការនៅក្នុងនាយកដ្ឋានបុគ្គលិករបស់ក្រុមហ៊ុនបញ្ញាសិប្បនិម្មិតមួយ ហើយចូលរៀនតាមអនឡាញនៅពេលយប់ពីសាកលវិទ្យាល័យព្រិកហាំ យ៉ង់–Pathway Worldwide ។ ខ្ញុំបានឈប់សួរថា « ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំ ? » ហើយបានចាប់ផ្តើមសួរថា « តើខ្ញុំអាចរៀនអ្វីខ្លះ ? តើខ្ញុំអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីបទពិសោធន៍នេះយ៉ាងដូចម្តេច ? »
សម្លឹងមើលទៅក្រោយវិញ ខ្ញុំមើលឃើញថាព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានគង់នៅជាមួយខ្ញុំគ្រប់ពេលទាំងអស់ ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំត្រូវទុកចិត្តលើនរណាហើយ ( សូមមើល សុភាសិត ៣:៥–៦; នីហ្វៃទី២ ៤:៣៤ ) ។