Na Është Dhuruar Fuqi nga Lart

Libri Lluka 24 fillon në një çast dëshpërimi. Jezusi qe kryqëzuar dhe një grup i dishepulleve të Tij femra qenë kthyer në varrin e Tij. Ato zbuluan se dera prej guri qe rrokullisur tutje dhe “nuk e gjetën trupin e Zotit Jezus” (vargu 3). Shpejt, lajmëtarët qiellorë u dhanë atyre shpresë: “Ai nuk është këtu, por është ringjallur” (vargu 6).

Më vonë, Zoti i ringjallur iu shfaq dishepujve dhe u dha shërbesë. Ai u dha atë që të krishterët në të gjithë botën e njohin si “Porosia e Madhërishme” për të predikuar ungjillin e Jezu Krishtit. Jezusi shpjegoi se “në emër të tij [duhet] të predikohet pendimi dhe falja e mëkateve ndër të gjithë popujt” (vargu 47).

Sidoqoftë, Ai i udhëzoi dishepujt e Tij të mos largoheshin menjëherë: “Qëndroni në qytetin e Jeruzalemit deri sa të visheni me pushtet nga lart” (vargu 49). Endued (ose “endowed” në anglishten bashkëkohore) është një përkthim i fjalës greke që do të thotë “të veshësh”. Dishepujt e lashtë të Krishtit duhej të prisnin në Jerusalem derisa të visheshin me fuqi nga lart. Më pas, ata duhej të ndërtonin mbretërinë e Perëndisë në të gjithë botën.

Shenjtorët e ditëve të mëvonshme u mblodhën në Ohajo në vitet 1830 me një pikësynim të ngjashëm. Ata prisnin me padurim që t’u “dhurohe[j] fuqi nga lart” (Doktrina e Besëlidhje 38:32) dhe ta çonin mesazhin e Jezusit kudo në të gjithë botën. Përfundimisht, Zoti deklaroi se shenjtorët “duhet ta marrin dhurimin e tyre nga lart, në shtëpinë time” (Doktrina e Besëlidhje 105:33, theksimi i shtuar; shihni edhe vargjet 11–12). Gjithsesi, shumë prej shenjtorëve të hershëm nuk e dinin me saktësi se çfarë të prisnin.

Jo shumë kohë pas thirrjes dhe shugurimit të Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve në vitin 1835, Jozef Smithi u mblodh me ta për shtëpinë e Zotit. Jozefi e dalloi se Të Dymbëdhjetët qenë “në ankth” dhe nuk mund ta kuptonin atë që po vinte. Ai u shpjegoi se u nevojitej një dhurim në mënyrë që të mund të “ishin të përgatitur dhe në gjendje për t’i mundur të gjitha gjërat” dhe ta jepnin mësim ungjillin me fuqi. “Kur të merrni dhurimin”, – shpjegoi ai, ju si Apostuj do ta “predikoni ungjillin tek të gjitha kombet, fiset dhe gjuhët”.

Shpejt pas kësaj, Jozef Smithi zbuloi ceremoni të modeluara sipas shenjtërimit të priftërinjve të lashtë izreaelitë në tempull. Në përgatitje për dhurimin, çdo mbajtës i një detyre në priftëri lahej dhe vajosej “me të njëjtin lloj vaji dhe në atë mënyrë që u lanë dhe u vajosën Moisiu dhe Aaroni, dhe ata që qëndruan para Zotit në kohët e lashta”.

Në këtë kohë, dhurimi i fuqisë përbënte një derdhje dramatike të fuqisë shpirtërore gjatë një mbledhjeje në një kuvend të veçantë e solemn. Njësoj si Elija Ejbëlli, I Shtatëdhjeti i parë me ngjyrë në Kishë, mbajtësit e detyrave në priftëri agjëruan, u lutën dhe e hëngrën sakramentin e Darkës së Zotit si një vakt të përbashkët. Ata dëshmuan dhe profetizuan dhe Perëndia i bekoi me fuqi. Ata që morën dhurimin më pas, u nisën për të ngritur mbretërinë e Perëndisë duke predikuar ungjillin e rivendosur. Pavarësisht nga kundërshtimi, ata patën mbrojtje në udhëtimet e tyre, u lartësuan në predikimin e tyre dhe u bekuan në familjet e tyre.

Në Kirtland, vetëm burrat morën pjesë në mbledhjen e kuvendit solemn ku iu dhurua fuqi nga lart. Megjithatë, pas pak vjetësh, shenjtorët ndërtuan Tempullin e Navusë. Atje Jozef Smithi zbuloi ceremoni të zgjeruara të tempullit që janë themeli i përvojës sonë në tempull sot. Në Navu, si grave, ashtu edhe burrave iu dhurua fuqi.

Duke u folur motrave të Shoqatës së Ndihmës, Jozef Smithi premtoi se në dhurimin në tempull atyre “do t’u jepeshin” “çelësat e mbretërisë”, të njëjtët çelësa “si të Pleqve”. Megjithëse do të kalonin disa dekada përpara se gratë të thirreshin si misionare predikuese, gratë dhe puna e tyre janë pjesë e pandarë e ndërtimit të mbretërisë së Perëndisë në tokë.

Ndonëse Çarls Riçi e kishte humbur përkushtimin e Tempullit të Kirtlandit, ai mësoi se ai dhe disa misionarë të tjerë që kishin mbërritur me vonesë në Kirtland, do ta përjetonin dhurimin. Sipas modelit të priftërinjve të lashtë izraelitë (shihni tek Eksodi 29; 40), ai u la dhe u vajos. U mblodh me të tjerët, duke agjëruar, duke u lutur dhe duke u ushqyer me bollëk në Darkën e Zotit.

“Profetizuam gjithë natën”, – shkroi Çarlsi. “U profetizua se shpëtimi u shkrua në çdo gjymtyrë e në çdo nyje” të trupit të tij. “U mbusha me shpirtin e profecisë dhe m’u dhurua fuqi nga lart.”

Ai e kaloi pjesën e mbetur të jetës, 47 vjet, duke punuar si dishepull i Jezu Krishtit, për të ndërtuar mbretërinë e Perëndisë.

Nga ajo kohë, shenjtorët e ditëve të mëvonshme nga e gjithë bota kanë udhëtuar për në shtëpinë e Zotit që t’iu dhurohet fuqi nga lart. Si këta shenjtorë të hershëm, dhurimi na përgatit të ndërtojmë mbretërinë e Perëndisë si dishepuj të Jezu Krishtit dhe që një ditë të marrim ekzaltimin nëpërmjet mëshirës dhe hirit të Tij.