ព្រះវរបិតាមានព្រះទ័យចង់ មានបន្ទូលជាមួយបងប្អូន

ដោយអែលឌើរ នែល អិល អាន់ឌើរសិន

ក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់

សូមឲ្យសេចក្តីជំនឿរបស់បងប្អូនចំពោះព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះបុត្រាជាទីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ជួយបងប្អូនបើកវាំងនន និងអាចស្ដាប់ឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះវរបិតា ។

យើងគឺជាបុត្រា និងបុត្រីរបស់ព្រះ ដែលរស់នៅលើផែនដីនេះជាមួយគ្នា ឆ្ងាយពីផ្ទះនៅឯឋានសួគ៌របស់យើង ។ នេះគឺជាជីវិតរមែងស្លាប់របស់យើង ជាពេលវេលាមួយដើម្បីទទួលបានរាងកាយរបស់យើង ជ្រើសរើសត្រូវ ជំនួសឲ្យខុស « ភ្លក់នូវសេចក្ដីល្វីងជូរចត់ ប្រយោជន៍ឲ្យ [ យើង ] អាចចេះឲ្យតម្លៃដល់របស់ល្អ » ( ម៉ូសេ ៦:៥៥ ) បង្កើនសេចក្តីជំនឿរបស់យើងនៅលើព្រះអង្គសង្គ្រោះ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងដង្វាយធួនដ៏ពិសិដ្ឋរបស់ទ្រង់ និងទទួលយកផែនការនៃសុភមង្គលរបស់ព្រះវរបិតារបស់យើង ។ យើងមកទីនេះដើម្បីប្រែក្លាយឲ្យកាន់តែដូចព្រះវរបិតាសួគ៌ ។

ដោយគ្មានការចងចាំពីជីវិតមុនជីវិតរមែងស្លាប់នេះ យើងពេលខ្លះមានអារម្មណ៍ឯកោសម្រាប់ពិភពលោកដែលយើងបានចាកចេញមក ។ ព្រះវរបិតារបស់យើងបានផ្តល់ឲ្យយើងនូវអំណោយទានខាងវិញ្ញាណមួយ ដើម្បីរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងទ្រង់ និងដើម្បីទទួលបានការណែនាំ ការដឹកនាំ និងការលួងលោមពីទ្រង់ ។ យើងស្គាល់អំណោយទាននេះយ៉ាងច្បាស់ វាត្រូវបានគេហៅថា ការអធិស្ឋាន ។

អធិស្ឋានទៅព្រះវរបិតាសួគ៌របស់បងប្អូន

ចំពោះលោកអាដាម និងនាងអេវ៉ា និងមនុស្សទាំងអស់ដែលធ្វើតាមពួកលោក នោះទេវតាមួយអង្គបានណែនាំថា « ត្រូវប្រែចិត្ត ហើយអំពាវនាវដល់ព្រះដោយនូវព្រះនាមនៃព្រះរាជបុត្រាជារៀងដរាបរហូតតទៅ » ( ម៉ូសេ ៥:៨ ) ។

ព្រះយេស៊ូវបង្រៀន ៖ « ចូរសូម នោះតែងនឹងឲ្យមកអ្នក ចូររក នោះតែងនឹងឃើញ ចូរគោះ នោះតែងនឹងបើកឲ្យអ្នក » ( ម៉ាថាយ ៧:៧ ) ។ « កាលណាអធិស្ឋាន … អធិស្ឋានដល់ព្រះវរបិតានៃអ្នក … ដែលទ្រង់គង់នៅទីលាក់កំបាំង » ( ម៉ាថាយ ៦:៦ ) ។ « ដូច្នេះ ចូរអធិស្ឋានបែបយ៉ាងនេះវិញថា ឱព្រះវរបិតានៃយើងខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌អើយ សូមឲ្យព្រះនាមទ្រង់បានបរិសុទ្ធ » ( ម៉ាថាយ ៦:៩ ) ។

ព្រះយេស៊ូវតែងតែអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ជានិច្ច ។ « នៅគ្រានោះ ទ្រង់ចេញទៅឯភ្នំ ដើម្បីនឹងអធិស្ឋាន រួចទ្រង់អធិស្ឋានដល់ព្រះ ដរាបទាល់ភ្លឺ » ( លូកា ៦:១២ ) ។ « កាល … នោះទ្រង់ក៏យាងឡើងទៅលើភ្នំ ដើម្បីនឹងអធិស្ឋាន » ( ម៉ាកុស ៦:៤៦ ) ។ « នោះក៏មកដល់កន្លែងហៅថា ច្បារគែតសេម៉ានី ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា ចូរអង្គុយនៅទីនេះសិន ចាំខ្ញុំទៅអធិស្ឋាន » ( ម៉ាកុស ១៤:៣២ ) ។ ខណៈពេលនៅលើឈើឆ្កាង ព្រះយេស៊ូវបានអធិស្ឋានសម្រាប់ទាហានដែលបានឆ្កាងទ្រង់ ៖ « ឱព្រះវរបិតាអើយ សូមអត់ទោសដល់អ្នកទាំងនេះផង ដ្បិតគេមិនដឹងជាគេធ្វើអ្វីទេ » ( លូកា ២៣:៣៤ ) ។

បទគម្ពីរប្រឹក្សាយើងឲ្យ « អធិស្ឋានជានិច្ច » ( លូកា ២១:៣៦; នីហ្វៃទី២ ៣២:៩; នីហ្វៃទី៣ ១៨:១៥; គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១០:៥; ១៩:៣៨; ២០:៣៣; ៣១:១២ ) ។ « ចូរប្រឹក្សាជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់នូវគ្រប់កិច្ចការរបស់កូន ហើយទ្រង់នឹងដឹកនាំកូនទៅរកការល្អ » ( អាលម៉ា ៣៧:៣៧ ) ។ លើសពីនេះទៀត យើង « សូមថ្លែងអស់ទាំងអំណរគុណ និងការសរសើរតម្កើងដែលព្រលឹងទាំងមូល [ របស់យើង ] មាន ( ម៉ូសាយ ២:២០ ) ដោយស្គាល់អ្វីទាំងអស់ដែលព្រះវរបិតារបស់យើងធ្វើសម្រាប់ពួកយើង ។

ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានពន្យល់ថា « ការជឿជាក់លើខ្លួនឯងខាងវិញ្ញាណចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការដឹងថារាល់ព្រឹកថ្មី គឺជាអំណោយមកពីព្រះ ។ … ទ្រង់ថែរក្សាយើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយជួយយើងពីមួយគ្រាទៅមួយគ្រា ( សូមមើល ម៉ូសាយ ២:២១ ) »

នីហ្វៃបាននិយាយថា « ដ្បិតបើសិនជាអ្នករាល់គ្នាប្រុងស្ដាប់តាមព្រះវិញ្ញាណ ដែលបង្រៀនមនុស្សឲ្យអធិស្ឋាន នោះអ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែអធិស្ឋាន ត្បិតអារក្សអសោចិ៍មិនបង្រៀនមនុស្សណាមួយឲ្យអធិស្ឋានទេ ប៉ុន្តែបង្រៀនគេមិនឲ្យអធិស្ឋានវិញ » ( នីហ្វៃទី២ ៣២:៨ ) ។

ដោយមានគំរូរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង និងការទូន្មានរបស់ពួកទេវតា និងពួកព្យាការីជាច្រើនសតវត្សមកហើយ នោះយើងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាត្រូវអធិស្ឋានជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីបង្ហាញពីការដឹងគុណចំពោះពរជ័យរបស់យើង ហើយរក្សាការអធិស្ឋាននៅក្នុងចិត្តរបស់យើងជានិច្ច ។ យើងមានទំនួលខុសត្រូវក្នុងការទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងព្រះវរបិតារបស់យើង ។

ប៉ុន្តែកាន់តែអស្ចារ្យទៅទៀតនោះ ព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌របស់យើងឆ្លើយតបទៅនឹងការអធិស្ឋានរបស់យើង ។ សំណួរដ៏គួរឲ្យពិចារណាមួយនៅក្នុងជីវិតរមែងស្លាប់នេះគឺ តើយើងទទួល និងយល់កាន់តែច្បាស់អំពីចម្លើយ ការណែនាំ និងការលួងលោមដែលមកពីព្រះវរបិតាយើងដោយរបៀបណា ?

តាមរយៈដំណើរជីវិតរបស់ខ្ញុំជាង ៧០ ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំដឹងថាព្រះវរបិតាមានបន្ទូលមកកាន់យើង ។ យើងពុំនៅឯកោទេ ។ តួអង្គសួគ៌ាមើលថែយើង និងជួយយើងនៅពេលដែលយើងខិតខំធ្វើតាមព្រះអង្គសង្រ្គោះ ។

ការទទួលបានចម្លើយចំពោះការអធិស្ឋានរបស់យើងចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងសេចក្តីជំនឿរបស់យើងនៅលើព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើង និងនៅលើព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូល ៖ « កុំខ្លាចអី ឲ្យគ្រាន់តែជឿប៉ុណ្ណោះ » ( ម៉ាកុស ៥:៣៦ ) ។ យើងទុកចិត្តលើទ្រង់ ខិតខំអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីរក្សាបទបញ្ញត្តិ ហើយស្វែងរកព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ក្នុងគ្រប់ការណ៍ទាំងអស់ ។ « ហើយមនុស្សមិនដែលជំទាស់ព្រះក្នុងការណ៍ណាមួយឡើយ … លើកលែងតែអស់អ្នកណាដែលមិនទទួលស្គាល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ក្នុងគ្រប់ទាំងអស់ ហើយមិនគោរពតាមព្រះបញ្ញត្តិទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៥៩:២១ ) ។

ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់នៅក្នុងជីវិតរបស់យើងមិនមែនមានន័យថាទ្រង់ធ្វើឲ្យមានសេចក្តីអាក្រក់ ឬសោកនាដកម្មដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាចដែលមាននៅក្នុងពិភពលោករបស់យើងនោះទេ ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមានន័យថានៅក្នុងពេលនៃការលំបាក និងភាពមិនយុត្តិធម៌របស់បងប្អូន ទ្រង់នឹងគង់នៅក្បែរបងប្អូន ពង្រឹងសមត្ថភាពរបស់បងប្អូន លួងលោមបងប្អូន និង « ធ្វើឲ្យសេចក្ដីវេទនាទាំងឡាយរបស់កូន ក្លាយទៅជាផលប្រយោជន៍ដល់កូនវិញ » ( នីហ្វៃទី២ ២:២ ) ។

ការស្តាប់ឮព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់

នៅពេលយើងមានសេចក្តីជំនឿលើទ្រង់ និងរក្សាបទបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ នោះយើងរៀនស្តាប់ឮព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់កាន់តែប្រសើរឡើងដោយឯកឯង ។

នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៩៣ ឆ្នាំដំបូងរបស់ខ្ញុំក្នុងនាមជាអ្នកមានសិទ្ធិអំណាចទូទៅ ប្រធាន ជែមស៍ អ៊ី ហ្វោស្ត ( ឆ្នាំ១៩២០–២០០៧ ) កាលនោះជាសមាជិកក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់ បានអញ្ជើញភរិយារបស់ខ្ញុំ ខេធី និងខ្ញុំឲ្យចូលរួមការប្រជុំធម្មនិដ្ឋាននៅសាកលវិទ្យាល័យ ព្រិកហាំ យ៉ង់ ជាមួយលោក ។ សូមចាំថា ឆ្នាំ១៩៩៣ គឺមុនពេលមានការរីករាលដាលនៃទូរសព្ទឆ្លាតវៃ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម និងអ៊ីនធឺណិត ។

នៅក្នុងសុន្ទរកថារបស់លោកដែលមានចំណងជើងថា « ព្រះសូរសៀងនៃព្រះវិញ្ញាណ » ប្រធាន ហ្វោស្ត បានព្រមានថា ៖ « នៅក្នុងជំនាន់របស់បងប្អូន បងប្អូននឹងត្រូវបានរំខានដោយសំឡេងជាច្រើនដែលប្រាប់បងប្អូនពីរបៀបរស់នៅ របៀបបំពេញចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់បងប្អូន របៀបដើម្បីមានអ្វីៗទាំងអស់ ។ បងប្អូននឹងមានប៉ុស្តិ៍ទូរទស្សន៍រហូតដល់ទៅប្រាំរយនៅក្នុងដៃរបស់បងប្អូន ។ វានឹងមានសុសវែរគ្រប់ប្រភេទ ម៉ូដឹមកុំព្យូទ័រសម្រាប់ទំនាក់ទំនងនឹងកុំព្យូទ័រផ្សេងទៀត មូលដ្ឋានទិន្នន័យ និងក្ដារប្រកាសព័ត៌មាន វានឹងមានការបោះពុម្ពលើកុំព្យូទ័រ ការទទួលតាមរយៈផ្កាយរណប និងបណ្តាញទំនាក់ទំនងដែលនឹងធ្វើឲ្យបងប្អូនសន្ធប់ជាមួយនឹងព័ត៌មាន ។ … សំឡេងដែលបងប្អូនត្រូវរៀនយកចិត្តទុកដាក់ គឺជាសំឡេងនៃព្រះវិញ្ញាណ » ។

ប្រធាន ប៊យដ៏ ឃេ ផាកកឺ ( ឆ្នាំ១៩២៤–២០១៥ ) ប្រធានក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់ បានបង្រៀនអំពីសំឡេងតូចរហៀងរបស់ព្រះវិញ្ញាណក្នុងការរៀបរាប់អំពីបទពិសោធន៍របស់ចន ប៊ូរ៉ូ ដែលជាអ្នកចូលចិត្តធម្មជាតិ ខណៈដែលលោកកំពុងដើរជាមួយមិត្តភក្តិឆ្លងកាត់ឧទ្យានដែលមានមនុស្សច្រើន ។ នេះគឺជាប្រសាសន៍របស់ប្រធាន ផាកកឺ ៖

« លើសពីសំឡេងនៃជីវិតទីក្រុង [ លោក ប៊ូរ៉ូ ] បានឮសំឡេងរបស់បក្សីមួយ ។

« លោកឈប់ ហើយស្តាប់ ! អ្នកដែលនៅជាមួយនឹងគាត់មិនបានឮសំឡេងនោះទេ ។ គាត់បានសម្លឹងមើលជុំវិញ ។ គ្មាននរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតបានកត់សម្គាល់ពីសំឡេងនោះទេ ។

« វារំខានចិត្តលោកណាស់ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាមិនឮអ្វីដែលពីរោះដូច្នេះនោះ ។

« គាត់បានយកកាក់មួយពីហោប៉ៅរបស់គាត់ ហើយបោះវាទៅក្នុងអាកាស ។ វាបានធ្លាក់លើចិញ្ចើមផ្លូវដោយមានសំឡេងមួយ ដែល មិនឮខ្លាំងជាងសំឡេងរបស់បក្សីនោះទេ ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាងាករកមើល ពួកគេអាចឮសំឡេងនោះ !

« វាលំបាកណាស់ក្នុងការញែក ចម្រៀងរបស់បក្សីចេញពីសំឡេងទាំងអស់នៃ ចរាចរណ៍ទីក្រុង ។ ប៉ុន្តែបងប្អូនអាចឮវាបាន ។ បងប្អូនអាចឮវាយ៉ាងច្បាស់ ប្រសិនបើបងប្អូនបណ្តុះបណ្តាលខ្លួនឯងដើម្បីស្តាប់វា » ។

ការបង្រៀនរបស់ប្រធាន ផាកកឺ អំពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានធ្វើឡើងក្នុងឆ្នាំ១៩៧៩ ជាពេលដែលជីវិតកាន់តែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយសំឡេងរំខាននៃពិភពលោកកាន់តែមានភាពយ៉ាប់យ៉ឺនពេលនោះ ។

ប្រធាន ណិលសុន បានមានប្រសាសន៍ថា « ប៉ុន្តែបើប្អូនៗកំពុងផ្ដោតកាន់តែខ្លាំងទៅលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម ជាងប្អូនៗផ្ដោតទៅលើការខ្សឹបប្រាប់ពីព្រះវិញ្ញាណ នោះប្អូនៗកំពុងដាក់ខ្លួនប្អូនៗទៅក្នុងហានិភ័យខាងវិញ្ញាណហើយ » ។

ប្រធាន ហ្វោស្ត បានមានប្រសាសន៍ថា « ប្រសិនបើយើងត្រូវស្តាប់តាមសំឡេងនៃព្រះវិញ្ញាណ នោះយើងក៏ត្រូវបើកត្រចៀករបស់យើង ងាកភ្នែកនៃសេចក្តីជំនឿទៅកាន់ប្រភពនៃសំឡេងនោះ ហើយសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំឆ្ពោះទៅរកស្ថានសួគ៌ដែរ » ។

សំឡេងនៃព្រះវិញ្ញាណនេះចូលមកទាំងក្នុងបញ្ញា និងអារម្មណ៍របស់យើង ។ « យើងនឹងប្រាប់អ្នកនៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នក និងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលនឹងសណ្ឋិតមកលើអ្នក ហើយដែលនឹងគង់នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៨:២ ) ។ ចូរស្តាប់មនសិការរបស់បងប្អូន—វិវរណៈជាញឹកញាប់ចាប់ផ្តើមនៅទីនោះ ។

ក្នុងអំឡុងពេលដំណើរទស្សនកិច្ចទៅកាន់ Girls’ Home Boys’ Town Complex នៅក្នុងទីក្រុង ម៉ាគីណា ប្រទេសហ្វីលីពីន ក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤ អែលឌើរ អាន់ឌើរសិន បានបង្រៀនយុវវ័យថា ពួកគេគឺជាបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះ ៖ « ទ្រង់ស្រឡាញ់ក្មួយៗ ។ ហើយក្មួយៗអាចទូលទៅកាន់ទ្រង់បាន ។ ទ្រង់នឹងឆ្លើយតបការអធិស្ឋានរបស់ក្មួយៗ » ។

អធិស្ឋានដោយចិត្តជឿ

ចម្លើយ និងចំណាប់អារម្មណ៍មិនអាចបង្ខំបានទេ ។ យើងអធិស្ឋាន ហើយយើងរង់ចាំដោយចិត្តជឿ ។ ចម្លើយមួយចំនួននឹងមិនមកនៅក្នុងជីវិតនេះទេ ប៉ុន្តែ ចំពោះអ្នកសុចរិត ព្រះអម្ចាស់នឹងបញ្ជូននូវភាពសុខសាន្តរបស់ទ្រង់ជានិច្ច ( សូមមើល យ៉ូហាន ១៤:២៧ ) ។ ចម្លើយជាញឹកញាប់មកនៅពេលដែលយើងកំពុងអធិស្ឋានដើម្បីជួយអស់អ្នកដែលនៅជុំវិញយើង ។ ពេលខ្លះចម្លើយទាំងនោះមក « មួយបន្ទាត់ម្ដងៗ មួយសិក្ខាបទម្ដង » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៩៨:១២ ) ។

សំឡេងនៃស្ថានសួគ៌អាចកើតមានឡើងចំពោះយើង នៅពេលវេលាដែលមិននឹកស្មានដល់ និងនៅកន្លែងដែលមិនគិតដល់ ប៉ុន្តែយើងរកឃើញឱកាសដ៏គួរឲ្យកត់សម្គាល់បំផុតរបស់យើងនៅកន្លែងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងកន្លែងពិសិដ្ឋនានា ។ នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងការអធិស្ឋាន និងការជញ្ជឹងគិតនៅពេលព្រឹកព្រលឹមរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំរកឃើញពរជ័យដែលមិនធម្មតានានា ។ ការអានព្រះគម្ពីរផ្ទាល់ខ្លួន ដោយមិនមានការរំខាន ប្រចាំថ្ងៃ ខណៈពេលដែលជាទម្លាប់ ពេលខ្លះនាំឲ្យសំឡេងនៃព្រះវិញ្ញាណយាងចូលមកក្នុងដួងចិត្តរបស់យើង ដូចជាភ្លើងនៅពេលផ្សេងទៀត ។

ពេលខ្លះ ចំណាប់អារម្មណ៍គឺពិសេសដែលមកពីអ្វីដែលយើងកំពុងអាន ហើយពេលខ្លះទៀត មកពីអ្វីដែលយើងជញ្ជឹងគិតដែលនាំមកនូវចម្លើយចំពោះការព្រួយបារម្ភផ្សេងទៀត ។ ចូរចងចាំពាក្យសម្តីរបស់អែលឌើរ រ៉ូបឺត ឌី ហែល ៖ « នៅពេលយើងចង់និយាយទៅកាន់ព្រះ នោះយើងអធិស្ឋាន ។ ហើយនៅពេលយើងចង់ឲ្យទ្រង់មានបន្ទូលមកកាន់យើង នោះយើងស្រាវជ្រាវព្រះគម្ពីរទាំងឡាយ » ។

នៅពេលដែលសំឡេង និងការរំខាននៃពិភពលោកហ៊ុំព័ទ្ធជុំវិញយើង ព្រះអម្ចាស់បានដឹកនាំព្យាការីរបស់ទ្រង់ឲ្យសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធកាន់តែច្រើនឡើងៗ ។ នៅក្នុងដំណាក់ដ៏ពិសិដ្ឋរបស់ព្រះអម្ចាស់ទាំងនេះ ពេលយើងទុកឧបសគ្គរបស់យើងនៅខាងក្រៅ ប៉ុន្តែចូលទៅដោយការអធិស្ឋាន និងកង្វល់របស់យើង នោះយើងត្រូវបានបង្រៀនពីសេចក្តីពិតនៃភាពអស់កល្បជានិច្ច ។

កាលពីមួយឆ្នាំមុន ប្រធាន ណិលសុន បានផ្តល់ឲ្យយើងនូវការសន្យាដ៏អស្ចារ្យនេះថា ៖ « បងប្អូនប្រុសស្រី ជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ នេះគឺជាការសន្យារបស់ខ្ញុំ ។ គ្មានអ្វីនឹងជួយបងប្អូន ច្រើនជាង ការថ្វាយបង្គំនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធជាទៀងទាត់តាមដែលកាលៈទេសៈរបស់បងប្អូនអនុញ្ញាតឲ្យ ដើម្បីកាន់ដំបងដែកយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនជានិច្ចនោះទេ ។ គ្មានអ្វីដែលនឹងការពារបងប្អូន ពេលដែលបងប្អូនជួបនឹងភាពងងឹតនៃពិភពលោក ជាង នេះនោះទេ ។ គ្មានអ្វីដែលនឹងពង្រឹងទីបន្ទាល់របស់បងប្អូនអំពីព្រះអម្ចាស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ ឬជួយបងប្អូនឲ្យយល់ពីផែនការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ ជាង នេះនោះទេ ។ គ្មានអ្វីដែលនឹងធ្វើឲ្យវិញ្ញាណរបស់បងប្អូនធូរស្រាលក្នុងអំឡុងពេលឈឺចាប់ ជាង នេះនោះទេ ។ គ្មានអ្វីដែលនឹងបើកស្ថានសួគ៌ ជាងនេះនោះទេ ។ គ្មានទាល់តែសោះ ! »

សន្និសីទទូទៅនីមួយៗនាំមកនូវពរជ័យដ៏សន្ធឹកសន្ធាប់បន្ថែមទៀត ។ នៅក្នុងខែមេសាខាងមុខនេះ យើងនឹងជួបប្រជុំនៅក្នុងសន្និសីទទូទៅ ដើម្បីស្តាប់ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាថ្មីម្តងទៀត ។ យើងមកសន្និសីទទូទៅដោយបានអធិស្ឋាន និងបានរៀបចំខ្លួន ។ សម្រាប់យើងម្នាក់ៗមានការព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង និងសំណួរដ៏ស្មោះត្រង់នានា ។ យើងមកដើម្បីបន្តសេចក្តីជំនឿរបស់យើងនៅលើព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងពង្រឹងសមត្ថភាពរបស់យើងដើម្បីទប់ទល់នឹងការល្បួង ។ យើងមកដើម្បីបានរៀនពីឋានលើ ។ ខ្ញុំសូមសន្យាថា នៅពេលដែលបងប្អូនរៀបចំខ្លួន ហើយមកចូលរួមសម័យប្រជុំនៃសន្និសីទទូទៅដោយការអធិស្ឋាន នោះបងប្អូននឹងទទួលអារម្មណ៍ថា ទទួលបានចម្លើយចំពោះកង្វល់របស់បងប្អូន ហើយបងប្អូននឹងដឹងពី « ឥទ្ធិពលនៃស្ថានសួគ៌ » នោះ គឺនៅលើបងប្អូន ។

ចូរមានសេចក្តីជំនឿថាព្រះវរបិតាសួគ៌របស់បងប្អូនកំពុងមានព្រះបន្ទូលមកកាន់បងប្អូន ។ ទ្រង់ពិតជាមានព្រះបន្ទូលមកកាន់បងប្អូនមែន ! សូមឲ្យសេចក្តីជំនឿរបស់បងប្អូននៅលើទ្រង់ និងព្រះរាជបុត្រាស្ងួនភ្ញារបស់ទ្រង់ ជួយបងប្អូនបើកវាំងនន និងអាចស្ដាប់ឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះវរបិតា ។ ខ្ញុំធ្វើជាសាក្សីថា ទ្រង់គង់នៅទីនោះ ហើយស្រឡាញ់បងប្អូនច្រើនជាងពាក្យសម្តីអាចរៀបរាប់បាន ។