Божествено Овластување, Божествени Млади Мажи

Ти благодарам, Старешина Андерсен, за тоа извонредно изразување на силата на свештенството и на силата на Искупувањето на Спасителот.

Едно утро во јануари, додека седев на состанокот за сакрамент, повеќе од десетина млади мажи беа поддржани да напредуваат во Ароновото свештенство. Чувствував како светот се менува под нашите нозе.

Одеднаш сфатив дека низ целиот свет, низ сите временски зони, на сакраменталните средби како оваа, десетици илјади ѓакони, предавачи и свештеници —како пријателот на Претседателот Холанд, Истон— се подджани за да бидат ракоположени за доживотни свештенички служби покривајќи го надлолго и нашироко собирот на Израел.

Секој јануари, се врши ракополагање на приближно 100.000 млади мажи, кои преку обредот се поврзуваат со јасно дефинираната линија на овластувања кои се протегаат од епохата на Обновувањето до Џозеф Смит и Оливер Каудери - кои пак ја добиле од Јован Крстител, со овластување од Исус Христос.

Нашата црква не е секогаш многу демонстративна. Тука, ние практикуваме умереност.

Но сепак, гледајќи како татане овој гром од ново ракоположени свештеници раширени по лицето на земјата, се запрашав на еден црковно радосен начин дали не треба оваа вест да се разгласи од крововите за да нé слушнат сите. „Денес,“ помислив, „треба да има труби и трескави симбали и блескави римски свеќи. Треба да има паради!“

Знаејќи ја Божјата моќ каква што навистина е, сведоци бевме на нарушувањето на самите шеми на овој свет од божествената власт што ја поплавува земјата.

Со овие ракополагања отпочнува доживотната служба на овие млади мажи, како што ќе бараат можности и ќе бидат вметнувани во контексти каде што нивното присуство, молитви и Божјото свештенството што го поседуваат, ќе бидат многу важни.

Оваа контролирана верижна реакција започна со ангелк испратен од Бог. Воскреснатиот Јован Крстител од античко време им се појави на Џозеф и на Оливер, ги поставил рацете на нивните глави и рекол: „Врз вас Мои граѓани слуги, во името на Месијата јас го доделувам Свештенството на Арон, кое ги држи клучевите на служењето на ангели, и на евангелието на покајание, и на крштавање преку потопување за опростувањето на гревови;“ (Учење и Завети 13:1).

Јован го нарече ова овластување „Свештенството на Арон“, според братот на Мојсеј и придружникот на свештенството. Во древноста, носителите на ова свештенство на Аарон требаше да учат и да помагаат со обредите—обреди кои го фокусираа следењето на идниот Месија, Господ Исус Христос (види Повторени закони 33:10).

Книгата на Броеви експлицитно им ги доделува на носителите на Ароново свештенството задачите да ракуваат со обредните садови. „А на Арон и синовите негови порачај … тие го чуваа … трпезата … свештените садови што се употребуваат при службата“ (Броеви 3:10, 31).

Старозаветниот обред на жртвување животни беше исполнет и заменет преку животот и Искупувањето на Спасителот. Тој древен обред беше заменет со обредот што го нарекуваме сакрамент на Господовата Вечера.

Господ им доверува на денешните носители на свештенството на Аарон да прават многу слични работи како што правеле во древноста: да учат и да управуваат со обреди—сè за да нè потсетат на Неговото Искупување.

Кога ѓаконите, учителите и свештениците помагаат во спроведување на сакраментот, тие ги добиваат неговите благослови исто како и сите останати присутни: со тоа што го почитуваат заветот што го склучиле додека секој поединечно се причестува со лебот и водата. Но, во извршувањето на овие свети обврски, тие исто така учат повеќе за своите одговорности во свештенството.

Аронското свештенство се нарекува подготвително свештенство делумно затоа што неговите уредби им дозволуваат да ја искусат тежината и радоста да бидат на Господовата наредба, подготвувајќи ги за идната свештенска служба, кога може да бидат повикани да служат на непредвидливи начини - вклучително и изговарање вдахновени благослови во моменти кога надежите и соништата, па дури кога и рамнотежата на животот и смртта висат во неизвесна рамнотежа.

Таквите сериозни очекувања бараат сериозна подготовка.

Учење и Завети објаснува дека ѓаконите и учителите „се за да … предупредуваат, образложуваат, опоменуваат, и поучуваат, и да ги повикуваат сите да дојдат при Христос.“ (Учење и Завети 20:59). Покрај овие можности, свештениците „проповедаат, и крштеваат“ (Учење и Завети 20:50).

Сето тоа звучи како многу, но во реалниот свет, овие работи се случуваат природно, насекаде низ светот.

Еден епископ ги научи своите нови претседатели на кворумот на ѓакони на овие должности. Така, младото претседателство започна да разговара за тоа како би изгледало тоа во нивниот кворум и одделение. Одлучија дека треба да ги посетат постарите членови на одделот за да дознаат што им е потребно.

Меѓу оние на кои им служеа беше и Алан, груб, често вулгарен и понекогаш непријателски настроен сосед. Сопругата на Алан, Ванда, станала членка на Црквата, но Алан, како што кажавме, беше ексцентрична личност.

Сепак, ѓаконите се зафатија со работа, комично игнорирајќи ги неговите навреди, додека чистеа снег и изнесуваа отпадоци. Тешко е да се мразат Ѓаконите, и Алан на крајот почна да ужива во нивното друштво. Во еден момент тие го поканија да дојде во црква.

„Не ја сакам црквата,“ одговори тој.

„„Па, ти нè сакаш,“ рекоа тие. „Затоа, дојди со нас. Можеш едноставно да дојдеш на нашиот состанок на кворумот ако сакаш.“

Со одобрение на епископот, тој дојде—и продолжи да доаѓа.

Ѓаконите станаа предавачи, и додека продолжуваа да му служат, тој ги научи како да поправаат автомобили и како да градат работи. До моментот кога овие ѓакони-станати-учители станаа свештеници, Алан ги нарече „моите момци“.

Сега кога се подготвуваа за мисии тие прашуваа дали и Алан може да ги вежба мисионерски лекции со нив. Тој се заколна дека никогаш нема да слуша или верува, но, да, тие можат да вежбаат во неговата куќа.

Потоа Алан се разболе. Тој омекна.

Еден ден, на состанокот на кворум, тој нежно ги замолил да се помолат за него за да се откаже од пушењето, па и тие тоа и го направија. Но потоа го следеа до дома и му ја конфискуваа целата залиха на тутун.

Додека неговото нарушено здравје го ставаше Алан во болници и центри за рехабилитација, „неговите момчиња“ му служеа, тивко испуштајќи ја моќта на свештенството и љубовта неоправдано (види Учење и Завети 121:41).

Чудото продолжило кога Алан побарал да се крсти - но потоа починал пред тоа да се случи. На негово барање, неговите ѓакони сега веќе свештеници станале лицата кои го носеле неговиот ковчег и беа говорниците на неговиот погреб. На тоа место тие сосема соодветно предупредувале, образложувале, опоменувале, поучувале, и ги канеле сите да дојдат при Христос.

Подоцна, во храмот, едно од „момчињата на Алан“ го крсти тој некогашен претседател на кворумот на ѓаконите како застапник на Алан.

Сè што рекол Јован Крстител да направат, тие го направија. Тие го направиле она што ѓакони, учители и свештеници го прават во Црквата насекаде и во цел свет.

Една од работите за кои носителите на свештенството на Арон се задолжени да ги прават е поврзана со обредот на сакрамент.

Минатата година, го запознав инспириран епископот и неговата прекрасна сопруга. За време на неодамнешно саботно утринско возење кон крштението на нивниот син, тие ја претрпеа трагичната и ненадејна загуба на нивната сакана двегодишна ќерка, Тес.

Следното утро, членовите на нивното одделение се собраа за состанок за сакрамент, исполнет со сочувство, и истовремено страдаја од загубата на оваа совршена мала девојчица. Никој не очекуваше семејството на епископот да биде во црквата тоа утро, но неколку минути пред почетокот на состанокот, тие тивко влегоа.

Епископот се качи на говорницата, помина покрај своето вообичаено место меѓу своите советници и наместо таму седна на масата за сакрамент меѓу своите свештеници.

За време на таа бессона страдна ноќ на потрага по разбирање и мир, тој доби силен впечаток за тоа што најмногу му беше потребно на неговото семејство – и на неговиот оддел. Треба да го чујат гласот на нивниот епископ, нивниот претседател на Ароново свештенство, и нивниот ужален татко, како ги изговара ветувањата на сакраменталниот завет.

Така, во соодветно време, тој клекна заедно со тие свештеници и му се обрати на Неговиот Отец. Тој ги изговори едни од најмоќните зборови што некој некогаш си дозволил да ги каже на глас во овој живот.

Зборови со вечно значење.

Зборови од обредот.

Зборови од заветот.

Поука што нé поврзува со самите цели на овој живот—и со највеличествените исходи на планот на Небесниот Отец за нас.

Можете ли да замислите што слушна заедницата во таа капела – во зборовите што ги слушаме секое недела во нашите капели?

„О Боже, Вечен Оче, те молиме во името на Твојот Син, Исус Христос, да го благословиш и осветиш овој леб за душите на сите тие што земаат дел од него, за да можат да го јадат во сеќавање на телото на Твојот Син, и ти посведочат, О Боже, Вечен Оче, дека се спремни да го преземат врз себе името на Твојот Син, и секогаш да го помнат и да се покоруваат на Неговите заповеди што им ги даде Тој; за да можат секогаш да го имаат Неговиот Дух со нив. Амин.“ (Учење и Завети 20:77).

И после тоа: „О Боже, Вечен Оче, те молиме во името на Твојот Син, Исус Христос, да ја благословиш и осветиш оваа [вода] за душите на сите тие што пијат од неа, за да можат да го прават тоа во сеќавање на крвта на Твојот Син, што беше пролеана за нив; за да можат да ти посведочат, О Боже, Вечен Оче, дека секогаш го помнат, за да можат да го имаат Неговиот Дух со нив. Амин.“ (Учење и Завети 20:79).

Овој добар татко и мајка сведочат дека тоа ветување било исполнето. Тие, навистина, „го имаа Неговиот Дух да биде со нив“, за нивна вечна утеха.

Сум бескрајно благодарен дека носителите на Аароновото свештенство, со неговата моќ, обреди и должности, нè благословуваат сите нас преку клучевите на „служење на ангелите, и на евангелието на покајанието, и на крштавањето со потопување за простување на гревовите“ (Учење и Завети 13:1). Во името на Исус Христос, амин.