Ang Dios Mitabang Nako nga Mapalambo ang Akong Pagpakighigala

Sa bata pa ko, wala koy daghan kaayong maayo nga mga interaksyon sa mga babaye. Kanunay kong naghunahuna nga sila "lahi" ra kaayo sa mga lalaki. Sa dihang mibalhin ko, naglisod ko tungod kay mas daghan ang babaye sa akong bag-o nga ward kay sa didto sa akong karaan nga ward. Wala ko kahibalo unsaon sa pagpakig-istorya nila.

Bisan pa, usa ka babaye diha sa ward mao ang usa sa unang tawo nga miabi-abi nako. Nahimo kaming suod nga managhigala. Usa ka adlaw, gihatagan nako siya og regalo, apan wala ko kahibalo kon ganahan ba siya niini. Lahi ang iyang pagsabot sa regalo ug nagtuo nga ako interesado niya sa romantikong paagi. Isip resulta, wala mi mag-istoryahanay sulod sa unom sa bulan.

Lisod kadto tungod kay gusto kaayo ko nga makighigala niya. Nahadlok ko nga masayop sa pagpangayo og pasaylo ug basin mosamot na hinuon. Apan gimingaw ko sa iyang pagpakighigala ug lain kaayo akong gibati nga ako siyang gipabati og dili maayo. Sa wala pa kini, para nako murag kapoy kaayo ang mag-ampo, apan nagsugod ko nga mag-ampo kanunay ngadto sa Ginoo alang sa tabang.

Usa ka adlaw samtang nagbasa ko sa mga kasulatan, nakakita ko sa Mosiah 18:9, nga nag-ingon nga kita kinahanglan "[mohupay] niadtong nanginahanglan og kahupayan.” Nakaamgo ko nga kinahanglan kong dili lamang mangayo og pasaylo apan usab mosulay sa paghupay niya ug mopakita og dugang nga interes sa among panaghigalaay. Ang pagbuhat og mga butang sa akong pamaagi walay resulta. Nagkinahanglan ko og dugang nga kaaghop ug kamapainubsanon.

Ang Ginoo mihatag og tukma nga higayon nako aron makapangayo og pasaylo. Mikuyog ko sa akong inahan aron dad-on ang akong mga igsoon ngadto sa usa ka kalihokan sa Primary sa stake, ug nakita nako ang akong higala didto kauban sa iyang pamilya. Mihangyo ko sa Ginoo nga tabangan ug dasigon ko aron makaistorya ko niya, ug nakapangayo ko og pasaylo.

Karon, suod kaayo kami nga managhigala. Magkinomedyahay kami kanunay, dungan nga maghimo og mga tumong, ug mikonsiderar sa among mga kaugalingon nga sama sa managsoon. Ang pagkaganahan sa usa ka tawo dili kanunay nagpasabot nga kita naibog kanila. Usahay, imo lang nga gidayeg ang ilang nindot nga mga hiyas ug malipay nga ikauban sila.

Nakahibalo ko nga gitabangan ko sa Ginoo, tungod kay kon ako lang, dili unta ko magmalamposon. Tingali lahi ang akong maistorya o mapasobrahan ang akong pagpangayo og pasaylo, ug dili unta kini molampos. Nagkinahanglan ko og usa ka tawo nga mas labaw pa sa akong kaugalingon.

Diha misulod ang paghangyo sa Ginoo. Daghang higayon, dili ko mangayo og tabang ug misulay sa paghimo sa tanan nga ako ra. Apan wala kita mag-inusara, dili ba? Anaa kanunay nato ang Dios sa atong kiliran.

Ang Dios mipanalangin nako, dili kanunay sa unsay akong gusto, apan kanunay sa unsay akong gikinahanglan. Atol sa unom ka bulan nga ang akong higala ug ako wala mag-istoryahanay, kinahanglan kong makat-on unsaon sa pagdawat og personal nga pagpadayag ug maminaw sa Espiritu Santo. Karon sayon na lang para nako ang mag-ampo, tungod kay malipay ko nga makig-istorya sa Langitnong Amahan.