Ajo Nuk e Dinte që Kisha Nevojë për Këtë

Fotografia nga Melanie Miza

Po përballesha me disa probleme vetjake. Një ditë, nuk ndihesha mirë dhe nuk doja dhe aq të shkoja në seminar. Por mendova: “Është viti im i fundit dhe më duhet ta shfrytëzoj”.

Kështu që shkova dhe folëm se si Jezu Krishti e njeh secilin prej nesh me emër. Lexuam te Doktrina e Besëlidhje 18:10: “Kujtoni që vlera e shpirtrave është e madhe në sytë e Perëndisë”. Fillova të prekesha emocionalisht kur e theksova vargun me ngjyrë. Kur prekem emocionalisht, qaj shumë, ndaj nuk doja ta lexoja përsëri në klasë.

Më vonë, mësuesi pyeti: “Çfarë jua tërhoqi interesin më shumë dhe pse?” Nuk doja të flisja, por një shoqja ime e përmendi atë shkrim të shenjtë. Ajo dha dëshminë e saj se Perëndia nuk do të na lërë vetëm, se ndonjëherë do të harrojmë, por Ai na njeh dhe do të na gjendet pranë.

Kur e dëgjova këtë, e ndjeva sikur të ishte Ati Qiellor që po më fliste nëpërmjet shoqes sime. Ishte sikur po thoshte: “Mos u largo prej meje, jam këtu”.

Pastaj shkova të fshija lotët nga fytyra dhe shoqja ime erdhi tek unë. Ajo tha: “Nuk planifikoja të flisja, por ndjeva se duhej ta bëja sepse do të ndihmonte dikë tjetër. Nuk e dija që ai person ishe ti.” Kjo ma vërtetoi edhe më shumë se Ati Qiellor është i vetëdijshëm për mua.

Pas seminarit, shkova në shtëpi dhe u luta. Normalisht, jap falënderime dhe kërkoj gjëra. Por ajo lutje, mendoj se ishte lutja më mirënjohëse që kam thënë ndonjëherë. E ndjeva Shpirtin në dhomë dhe ndjeva se Ati Qiellor ishte atje me mua.