Miðla sólskini

Lucy Stevenson Ewell

„Þetta er lag úr kirkjunni minni,“ sagði Ángel

Sönn saga frá Argentínu.

Ángel klifraði upp á vagninn við hliðina á pabba. Glermjólkurflöskurnar aftur í glömruðu mjúklega þegar hesturinn brokkaði áfram. Sólin skein og minnti hann á uppáhaldslagið hans.

„Guð vill, að ég sé honum sólskins barn,“ söng Ángel.

Fyrir nokkrum mánuðum hafði Ángel verið skírður. Mamma og litli bróðir hans, Oscar, skírðust líka. Pabbi gekk ekki í kirkjuna en samgladdist þeim. Ángel mundi enn eftir því hvernig honum leið þegar hann kom upp úr vatninu. Það var eins og þegar hlýtt sólskinið skein á bak hans, en bara hið innra.

Ángel hélt áfram að syngja fyrir sjálfan sig þegar pabbi stöðvaði vagninn fyrir utan hús frú Perez. Ángel hoppaði niður og greip mjólkurflösku aftur í. Frú Perez var einn af viðskiptavinum fjölskyldu hans.

„Mjólkin komin,“ sagði hann.

Frú Perez var að vinna í garðinum sínum. „Þakka þér fyrir,“ sagði hún og tók við flöskunni. Hún rétti honum smápeninga. „Hvaða lag varstu að syngja?“

Ángel fann að hann hitnaði um vanga sér. Hann vissi ekki að hún hafði heyrt til hans!

„Þetta er lag úr kirkjunni minni,“ sagði Ángel „Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.“

Frú Perez brosti. „Af hverju segirðu mér ekki eitthvað um kirkjuna þína?“

Sem snöggvast vissi Ángel ekki hvað hann ætti að segja. Hann sagði síðan: „Við trúum að sama kirkjan og Jesús Kristur stofnaði þegar hann lifði á jörðu, sé komin aftur.“

„Áhugavert,“ sagði frú Perez. „Ég hef aldrei heyrt um kirkju sem trúir slíku.“

„Kannski geturðu komið einhvern tíma,“ sagði Ángel. „Eigðu góðan dag!“ Hann hljóp síðan aftur til pabba til að hjálpa við að keyra út afganginn af mjólkinni.

Snemma sunnudagsmorguninn vaknaði Ángel. Hann heyrði mömmu búa til morgunmat í eldhúsinu.

„Oscar,“ sagði Ángel, „það er kominn tími til að hafa sig til fyrir kirkju!“

Ángel og Oscar fóru í kirkjufötin sín og bjuggu sig undir að fara. Kirkjubyggingin var rúmlega þrjá kílómetra í burtu. Þetta var löng ganga, svo þau urðu að fara snemma af stað.

„Njótið dagsins,“ sagði pabbi þegar þau fóru.

Þegar þau gengu raulaði Ángel uppáhaldslagið sitt aftur. Hann raulaði er þau gengu fram hjá húsunum þar sem hann bar út mjólk. Hann raulaði þegar þau fóru framhjá ávaxtastandinum á markaðnum. Og hann raulaði þegar þau komu í götuna þar sem kirkjubyggingin var.

Þegar þau komu inn varð Ángel hissa. Frú Perez var þarna! Hún hafði komið með alla fjölskyldu sína með sér.

„Þú komst í kirkju!“ sagði Ángel.

Frú Perez kinkaði kolli. „Ég var innblásin af söngnum þínum,“ sagði hún. „Ég hringdi í móður þína til að fá heimilisfangið. Mig langaði að koma og læra um þessa kirkju sjálf.“

Ángel brosti. Hann hafði miðlað fagnaðarerindinu bara með því bara að syngja söng. Hann vonaði að frú Perez fyndi líka fyrir sólskini í hjarta sínu í dag.