„Ekki elta hundinn!“ Barnavinur, maí 2025, 8–9.
Ekki elta hundinn!
Var þessi tilfinning frá heilögum anda?
Sönn saga frá Bandaríkjunum.
„Við skulum fara!“ hrópaði Lauren þegar hún fór framhjá innkeyrslunni.
Marcie setti á sig hjálminn. „Ég er að koma!“
Marcie hjólaði eftir gangstéttinni í átt að vinkonu sinni. Henni fannst mjög gaman að fara í alls konar leiki með Lauren og Cassidy. Mest af öllu naut hún þess að hjóla með þeim.
Þegar stelpurnar hjóluðu eftir gangstéttinni tók hundur nágrannans, Rocket, að elta þær.
„Ó nei,“ sagði Cassidy. „Við þurfum að fara með hann heim!“
En hundurinn vildi ekki fara heim. Þær kölluðu á hann að koma, en Rocket hélt bara áfram. Sama hvað þær gerðu, þá hljóp hann um dillandi skottinu. Hann skemmti sér konunglega!
Þegar stelpurnar eltu Rocket áttaði Marcie sig á því að húsin litu minna og minna kunnuglega út. Hún var að fara lengra og lengra frá götunni sinni. Marcie þekkti engan sem bjó í þessum húsum!
Hvert erum við að fara? hugsaði Marcie. Mun ég rata leiðina til baka?
Marcie reyndi að hafa ekki áhyggjur og hélt áfram að hjóla. Tilfinningin kom þó aftur. Eitthvað var að segja henni að fara heim.
Marcie stöðvaði hjólið sitt á gangstéttinni. Hún sagði hárri röddu: „Kannski ættum við að fara tilbaka núna!“
„Við verðum að koma Rocket heim!“ sagði Cassidy. Hún og Lauren héldu áfram að hjóla á eftir hundinum.
Marcie leið enn undarlega. Hvers vegna hafði hún svona miklar áhyggjur? Fundu vinkonur hennar það líka?
Kannski er þessi tilfinning bara fyrir mig, hugsaði Marcie. Var hún frá heilögum anda? Hún hafði verið skírð og staðfest fyrir nokkrum mánuðum og mamma og pabbi höfðu kennt henni að hlusta á heilagan anda. Þau sögðu að hann myndi tala til hennar sem tilfinningar í hjarta eða hugsanir í huga hennar. Hún vissi að hann myndi leiðbeina henni ef hún hlustaði.
Hún fann þessa tilfinningu aftur. Í þetta skiptið var hún sterkari. Ekki elta hundinn.
„Ég ætla að fara til baka,“ kallaði Marcie til vinkvenna sinna.
„Allt í lagi.“ sagði Lauren.
Marcie sneri við og hjólaði sömu leið til baka. Þegar hún kom heim skildi hún hjólið sitt eftir á grasflötinni og fór inn. Mamma var önnum kafin í eldhúsinu.
„Hæ, mamma,“ sagði Marcie. „Ég kom heim. Ég var áhyggjufull hið innra.“
Mamma hætti að vinna. „Hvað gerðist?“
„Ég fann viðvörunartilfinningu þegar ég var að hjóla með vinkonum mínum. Svo ég kom heim,“ sagði Marcie. „Ég held að það hafi verið heilagur andi.
Mamma faðmaði hana að sér. „Það er gott að þú hlustaðir á þessa tilfinningu.“
Marcie leið vel hið innra. „Ég líka.“
Myndskreyting: Simini Blocker