Leyndardómsfulla dósin

„Hvað er þetta, mamma?“ Sadie dró stóra blikkdós aftast úr skápnum. „Það er enginn merkimiði á henni.“

„Ég var búin að gleyma því,“ sagði mamma. „Merkimiðarnir voru horfnir af einhverjum niðursoðnum vörum, svo verslunin var að selja þær ódýrt. Ég keypti eina dós. Mér fannst líklegt að þetta væru niðursoðnar garðertur.“

Sadie gretti sig. Niðursoðnar garðertur voru ekki í uppáhaldi hjá henni.

Mamma tók dósina og sneri henni við. „Þær skemmast fljótlega. Það er eins gott að við borðum þær í dag.“ Hún setti dósina á borðið.

„Hvað er þetta?“ spurði Jason, stóri bróðir Sadie.

„Hver veit?“ sagði Sadie. „Mamma heldur að þetta séu garðertur.“

Jason hristi dósina. „Hljómar ekki eins og garðertur. Ég giska á baunir.“

Þetta vakti hugmynd hjá Sadie. Hún tók límband og tússpenna og skrifaði „garðertur“ á eitt blað og „baunir“ á annað. Hún límdi þau á dósina.

Svo hugsaði hún sig um eitt augnablik og skrifaði „tómatsósa“ á annað blað.

Í því kom pabbi inn í eldhúsið. „Hvað er málið?“

„Við erum í leik,“ sagði mamma. „Gettu hvað er í dósinni.“

Pabbi tók upp dósina, hristi hana og þefaði af henni. „Sveppir!“ hrópaði hann.

Allir stundu. „Ekki sveppir!“ sagði Sadie. Þeir voru verri en garðertur, baunir og tómatsósa. „Kannski ættum við bara að henda dósinni.“

„Ertu ekki forvitin að vita hvað er í henni?“ spurði mamma.

Pabbi greip dósaopnarann. „Ég er það!“

Þegar pabbi opnaði dósina, huldi Sadie augun. En þegar hann dró upp lokið varð hún hissa. Dósin var full af ljúffengum ávöxtum.

„Nammi!“ sagði hún um leið og hún horfði á niðurskornar perurnar, vínberin, kirsuberin og ferskjurnar.

Jason kom með skálar og skeiðar. „Við skulum borða!“

Sadie skóflaði ávöxtum úr dósinni í skálina sína. „Ég trúi ekki að við höfðum öll rangt fyrir okkur,“ sagði hún. „Ég var viss um að það væri eitthvað ólystugt í henni.“

„Merkjum við einhvern tíma fólk svona?“ spurði mamma.

„Hvað áttu við?“ spurði Sadie.

Pabbi setti skálina sína á borðið. „Við ákveðum hvernig það er hið innra, þegar við aðeins sjáum hið ytra.“

Sadie hugleiddi þetta. „Þegar Samara var ný í skólanum, hélt ég að hún væri ekki vinaleg. Ég komst þó að því að hún gat einfaldlega ekki talað tungumálið okkar mjög vel. Nú leikum við alltaf saman!“

„Þetta er gott dæmi,“ sagði mamma.

„Stundum finnst mér ég vera merktur,“ sagði Jason hljóðlega. „Krakkar í skólanum segja að ég fái bara góðar einkunnir af því að kennaranum líkar við mig. En sannleikurinn er sá að ég legg hart að mér og vinn alla heimavinnuna mína.“

„Merkimiðar geta verið sárir, er það ekki?“ sagði pabbi.

Jason kinkaði kolli.

Sadie kláraði síðasta ávaxtabitann. „En eru allir merkimiðar slæmir? Í búðinni þarftu að vita hvað þú í raun ert að kaupa.

„Það er rétt,“ sagði pabbi. „Svo hvenær eru merkimiðar góðir?“

Jason lyfti skeiðinni á loft. „Þegar þeir eru réttir!“

„Og hver veit hvað býr raunverulega innra með manneskju?“ spurði mamma.

„Himneski faðir,“ sögðu Sadie og Jason saman.

„Ég skil þetta!“ sagði Sadie. „Guðs barnið eitt ég er. Það er rétti merkimiðinn fyrir mig.“

„Og mig,“ sagði Jason.

„Og mig!“ sagði pabbi.

„Fyrir alla.“ Mamma brosti. „Við gættum því ekki að merkja fólk út frá því sem við sjáum hið ytra eða trúa fölskum merkingum sem okkur eru gefnar. Vegna þess að Guð einn veit hvað við erum raunverulega hið innra.“

Sadie skrifaði á nýtt límband og festi það á peysuna sína. „Barn Guðs,“ sagði hún. Sadie brosti. Hún var hrifnust af þessum merkimiða.

Otevřít PDF

Myndskreyting: Róisín Hahessy