Getur fullkominn frelsari skilið hvernig það er að glíma við erfiðleika?

Ég hélt ég væri á hátindi trúboðs míns – ég var að þjálfa nýjan trúboða, búa mig undir skírn og ná tökum á öllu trúboðsdæminu. Ég var svo sátt.

Ég gerði mér bara ekki grein fyrir streitunni og kvíðanum sem var að hlaðast upp innra með mér.

Ég var að leggjast til svefns kvöld eitt þegar ég byrjaði að hrapa niður í annað kvíðakastið á ævi minni – það fyrra hafði komið níu árum áður. Níu ár!

Hvers vegna, eftir aðeins stutt kvíðatímabil sem barn, var þetta skyndilega að koma upp aftur núna?

Í þrjósku minni reyndi ég að halda trúboði mínu áfram eins og venjulega og taldi mig geta leyst mín eigin vandamál.

Á meðan ég glímdi við sálræna heilsu mína, miðlaði einhver mér skilningi sem þeir hlutu þegar þeir lásu um upplifun frelsarans í Getsemane.

Jesús sagði: „Sál mín er hrygg allt til dauða.“ Í garðinum sagði hann: „Faðir minn, ef verða má þá fari þessi kaleikur fram hjá mér. Þó ekki sem ég vil heldur sem þú vilt“ (Matteus 26:38–39).

Hafið þið einhvern tíma upplifað þunga ykkar eigin sorgar? Hafið þið einhvern tíma spurt Guð: „Er til önnur leið?“

Lausnari okkar tók á móti vilja föðurins af fullkomnum vilja, fullkominni hlýðni og fullkominni elsku. Hann var fullkominn því hann var syndlaus en fann samt fyrir sársauka, sorg og einmanaleika.

Þegar allt kom til alls, sté hann neðar öllu – svo hann gæti lyft okkur upp.

Jeffrey R. Holland forseti, forseti Tólfpostulasveitarinnar, kenndi: „Jesús var ,harmkvælamaður‘ [Jesaja 53:3], segir í ritningunum. Hann upplifði sorg, þreytu, vonbrigði og óbærilegan einmanaleika. Á þeim tímum og á öllum tímum, bregst elska Jesú ekki og ekki heldur föður hans.“

Það að vita að Kristur hafi tekist á við erfiða hluti, minnir mig á að hann skilur betur en nokkur annar hugarangur, þunglyndi, örmögnun, vonbrigði, kvíða og einmanaleika.

Það var hann sem grét við dauða Lasarusar (sjá Jóhannes 11:33–36). Það var hann sem spurði, deyjandi á krossinum: „Guð minn, Guð minn, hví hefur þú yfirgefið mig?“ (Markús 15:34).

Jesús Kristur þekkir þó líka gleði, kærleika, samúð, miskunn og frið betur en nokkur annar. Vegna þess að hann er fullkominn. Hann veit því fullkomlega hvernig okkur líður.

Holland forseti vitnaði: „Ein mesta huggun þessarar páskahátíðar er sú að sökum þess að Jesús gekk svo langan, einmanalegan veg algjörlega einsamall, þá þurfum við ekki að gera það. Hin einmanalega ferð hans gerði okkur mögulegt að njóta dásamlegs samfélags á okkar litlu útgáfu af þeim vegi – hinnar náðarsamlegu umhyggju föður okkar á himnum, óbrigðuls samfélags þessa elskaða sonar, hinar fullkomnu gjafar heilags anda.“

Þegar ég gerði mér grein fyrir því að Jesús Kristur skildi fullkomlega tilfinningar mínar er ég glímdi við kvíða, leyfði ég honum loks að hjálpa mér að bera byrðar mínar.

Kvíði minn hvarf ekki skyndilega. Ég átti enn erfiða daga. Það veitti mér þó varanlega gleði að vera nálægt Kristi, því ég vissi að hann var þarna hjá mér og sagði: „Ég veit. Ég veit fullkomlega hvernig þér líður.“

Á meðan á þessari reynslu stóð varð Kristur nánasti trúnaðarvinur minn.

Ég held að stundum hneigjumst við til að hugsa að fullkomnun Krists feli í sér að hann sé langt í burtu og óaðgengilegur, að hin miklu verk hans og undursamlegt líf geri hann svo fjarlægan okkur: venjulegum, ófullkomnum og drambsömum verum. Hann er þó aldrei nær okkur en þegar við tökumst á við erfiðustu baráttu okkar, okkar verstu sorgir og þyngstu þrautagöngu.

Þessa páska getum við minnst þess að Jesús Kristur veit nákvæmlega hvernig það er að glíma við erfiðleika, því hann var fullkominn – sá eini sem gat fundið fyrir sársauka okkar og borið byrðar okkar.

Þegar þið eigið því erfitt, leitið þá til hans. Hann skilur ykkur fullkomlega.