Tómas: Ganga á vegi trúarinnar

Michelle Dennis Christensen

Kirkjutímaritin

Saga Tómasar sýnir okkur að spurningar, þolinmæði og að hljóta vitnisburð eru hluti af því að efla trú okkar og sannfæringu.

Hvað kemur í hugann þegar þið heyrið nafn Tómasar, lærisveins frelsarans? Oft tengjum við nafn hans við „efasemdarmann“ eða að „efast“.

Það er þó miklu meira sem býr í Tómasi. Í Jóhannesarguðspjalli sjáum við trúarveg Tómasar sem gæti speglað okkar eigin: Trú getur styrkst með tímanum þegar við trúum og framkvæmum til að auka trú okkar.

Það er í lagi að hafa spurningar.

Jesús Kristur kallaði Tómas sem einn af postulunum tólf og Tómas fylgdi frelsaranum í gegnum þrjú ár þjónustutíðar hans. Hann elskaði frelsarann einlæglega. Þegar Tómas óttaðist um líf Drottins, hvatti hann hina postulana: „Við skulum fara líka til að deyja með honum“ (Jóhannes 11:16).

Í hollustu sinni spurði hann enn spurninga. Fyrir Getsemane kenndi Jesús lærisveinum sínum að hann myndi fara í burtu. Tómas spurði: „Drottinn, við vitum ekki hvert þú ferð, hvernig getum við þá þekkt veginn?“

Jesús sagði: „Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið. Enginn kemur til föðurins nema fyrir mig“ (Jóhannes 14:5–6).

Eins og Tómas, þá skiljum við kannski ekki allar kenningar Guðs eða öll atriði sáluhjálparáætlunarinnar. En það að spyrja réttlátra spurninga getur opinberað sannleika frá Drottni. Það er nauðsynlegt til að rækta trú okkar.

Russell M. Nelson forseti kenndi:

„Ef þið hafið spurningar – sem ég vona að þið gerið – leitið þá svara af heitri þrá til að trúa. …

… Einlægar spurningar ykkar, spurðar í trú, munu alltaf leiða til aukinnar trúar og meiri þekkingar.“

Trú á móti ótta

Þegar postularnir heyrðu að Jesús væri risinn upp frá dauðum, „töldu [þeir] orð þeirra markleysu eina og trúðu þeim ekki“ (Lúkas 24:11). Efasemdir Tómasar gætu hafa varað lengur en hinna, því hann var ekki viðstaddur þegar hinn upprisni Drottinn birtist þeim fyrst (sjá Jóhannes 20:24).

Eftir að þeir sögðu Tómasi að þeir hefðu séð frelsarann svaraði hann: „Sjái ég ekki naglaförin í höndum hans og geti sett fingur minn í naglaförin og lagt hönd mína í síðu hans, mun ég alls ekki trúa“(Jóhannes 20:25).

Eftir átta daga birtist Drottinn aftur og bauð Tómasi að þreifa á sárum sínum. Tómas svaraði með því að segja: „Drottinn minn og Guð minn!“ (Jóhannes 20:28). Frelsarinn kenndi þeim þá mikilvægan sannleika: „Sælir eru þeir sem hafa ekki séð og trúa þó“ (Jóhannes 20:29).

Svörin berast. Öldungur David A. Bednar í Tólfpostulasveitinni kenndi: „Himneskur faðir hlustar á allar einlægar bænir og svarar þeim, en svörin eru þó oft ekki í samræmi við eigin væntingar eða veitast okkur ekki þegar okkur hentar eða á þann hátt sem við búumst við.“

Sannfæring sem varir

Þegar við hljótum svör fyrir úthald, bæn og opinberun, getum við einnig hlotið sannfæringu – vitnisburð. Ef við höldum áfram að næra trú okkar, getur sá vitnisburður dvalið með okkur allt lífið. Eins og Nelson forseti kenndi: „[Ef þið] virðið þolinmóð tímasetningar Drottins, mun ykkur veitast sú þekking og vitneskja sem þið leitið að. Sérhver blessun sem Drottinn ætlar ykkur – jafnvel kraftaverk – mun hljótast í kjölfarið. Þetta er það sem persónuleg opinberun mun gera fyrir ykkur.“

Reynsla Tómasar sýnir okkur að trúin er ekki áfangastaður, heldur ferli. Guð heiðrar þetta ferli og blessar okkur þegar við erum opin fyrir leiðsögn hans og leitum þess vitnis sem færir okkur hjartafrið (sjá Kenning og sáttmálar 88:63).