Sjá, hér er ég

Drottinn lofaði Abraham og Söru mörgum niðjum. Sú blessun tók sinn tíma að berast eða réttara sagt, hún barst á tíma Drottins. Drottinn lét þó reyna á trú Abrahams þegar hann bað hann að fórna syni sínum, Ísak, en hann var sú blessun sem þau höfðu lengi beðist fyrir um og beðið eftir. Við höfum kannski oft lesið þessa ritningarfrásögn, en hve oft höfum við sett okkur í spor Abrahams?

Það er erfitt að gera sér í hugarlund viðkvæmar tilfinningar föður frammi fyrir slíku verkefni. Ákvörðun Abrahams um að hlýða kemur mér þó alltaf jafn mikið á óvart, er hann bjó sig undir að ganga upp á fjall við Móríaland og færa umbeðna fórn. Hann sýndi fram á fúsan og undirgefinn vilja frammi fyrir himneskum föður og svar hans var ætíð: „[Sjá], hér er ég.“ (Sjá 1. Mósebók 22:1–2.)

Í skiptum fyrir hlýðni sína var hann blessaður með því að lífi Ísaks var þyrmt, sem og með dásamlegum og óendanlegum blessunum fyrir sig sjálfan, fyrir Söru og afkomendur þeirra (sjá 1. Mósebók 22:15–18).

Undirgefni frelsarans

Hið æðsta fordæmi um hlýðni og undirgefni við himneskan föður byggir á frelsaranum, Jesú Kristi. Hann sýndi fúsleika sinn til að hlýða með því að koma til þessarar jarðar; með því að láta skírast, verandi hreinn og fullkominn; og með því að gefa líf sitt sem fórn og taka á sig sársauka, þrengingar, vanmátt, syndir og dauða fólks síns, svo hann mætti vita hvernig liðsinna ætti okkur í holdinu (sjá Alma 7:11–13).

Sú upplifun var svo sterk að um stund fékk hún hann til að spyrja hvort nokkur leið væri að sleppa þessum beiska bikar. Hann sagði þá samstundis: „En verði þó ekki minn heldur þinn vilji“ (Lúkas 22:42) – með öðrum orðum: „Sjá, hér er ég“ – og sýndi þannig vilja sinn til að gjöra vilja föðurins.

Hvernig getum við ræktað þann fúsleika að bjóða „sjá, hér er ég“ sem svar við hverri beiðni himnesks föður til okkar sem meðlima kirkjunnar eða stundum persónulega?

Páll kenndi Rómverjum: „Kærleikurinn [er] uppfylling lögmálsins“ (Rómverjabréfið 13:10). Ef ég vildi finna orð sem er samheiti orðtaksins „uppfylling lögmálsins“, þá held ég að orðið hlýðni kæmi fljótt upp í hugann. Við gætum því sagt að kærleikur sé hlýðni. Þessi orð frelsarans: „Ef þér elskið mig munuð þér halda boðorð mín“ (Jóhannes 14:15), eru því afar skiljanleg.

Við gætum svarað með: „Sjá, hér er ég“ eða með orðum Nefís: „Ég mun fara og gjöra“ (1. Nefí 3:7). Á okkar nútímamáli, gætum við sagt: „Auðvitað er ég fús til að gera það sem himneskur faðir býður, sama hverjar aðstæðurnar eru.“

Það sem ég vil þó leggja áherslu á, er sambandið milli kærleika og hlýðni, sem merkir að við hlýðum föðurnum vegna þess að við elskum hann. Ég trúi því að valkvæð hlýðni sé ein besta leiðin til að lýsa skýrt yfir elsku okkar til hans. „Trúin [er] dauð án verka“ (Jakobsbréfið 2:26) og persónulega finnst mér elskan til himnesks föður og Jesú Krists án hlýðni heldur ekki neitt sérstaklega lifandi.

Hvernig aukum við elsku okkar og hlýðni gagnvart honum? Frelsarinn sagði: „En það er hið eilífa líf að þekkja þig, hinn eina sanna Guð, og þann sem þú sendir, Jesú Krist“ (Jóhannes 17:3). Að þekkja Jesú Krist – og föðurinn, fyrir hans tilstilli – gerir okkur kleift að þekkja elsku þeirra til okkar og þá ólýsanlegu hluti sem þeir hafa gert og munu gera fyrir okkur, þar á meðal á þeim erfiðu stundum sem við upplifum í þessu jarðneska lífi. Að þekkja þá, breytir hjörtum okkar, vekur okkur þrá til að fylgja fordæmi þeirra í verkum okkar og vera fús til að segja í orði og verki: „Sjá, hér er ég.“ Þessi fúsleiki endurspeglast í þrá til að lesa ritningarnar eða í því að ávarpa himneskan föður í bæn.

„Sjá, hér er ég“ getur verið svar við köllun um að þjóna í trúboði eða að helga sig því að halda boðorðin, líkt og að halda hvíldardaginn heilagan, heiðra foreldra okkar eða lifa siðferðislega hreinu lífi. „Sjá, hér er ég“ er tjáningin sem fylgir lærisveinum Krists ávallt, jafnvel þegar umbeðin fórn hefur áhrif á það sem við þráum mest eða sem við höfum goldið hátt verð fyrir.

Þessi fúsleiki til að hlýða er afar dýrmætur, sérstaklega með tilliti til sáttmálanna sem við gerðum þegar við vorum skírð eða fórum í musterið. Getið þið ímyndað ykkur hvernig líf okkar væri, ef við hugsuðum stöðugt „sjá, hér er ég“ þegar við tökum á okkur nafn Krists til þess að hafa hann ávallt í huga og halda boðorð hans? Að meðtaka sakramentið býður okkur að endurnýja þá skuldbindingu, sem ætti að endurspeglast í verkum okkar í vikunni. Það sama á við þegar við förum í musterið þegar við gerum eða minnumst sáttmálanna sem við gerum þar.

Ég minnist samtals sem ég átti við nýgift hjón fyrir mörgum árum, meðan ég þjónaði sem biskup. Kvöld eitt áttu þau langar og heitar samræður um tíundargreiðslur. Þessi ungi eiginmaður hafði átt erfiða viku í vinnunni og vildi leggja fyrir þá peninga sem hann hafði þénað, fyrir hluta af persónulegum útgjöldum þeirra. Ég man þó eftir orðum ungu eiginkonunnar þegar hún sagði fyrir framan eiginmann sinn: „Biskup, ég er fús til að standa ekki undir þessum útgjöldum og jafnvel hætta að borða, ef nauðsyn krefur, en ég vil greiða tíund og hlýða Drottni.“

Þessi yfirlýsing, „sjá, hér er ég“, sem unga eiginkonan tjáði svo kröftuglega, varð til þess að eiginmaðurinn og ég skynjuðum mjög sterkan anda meðan á samræðunum stóð. Að lokum veit ég ekki hvort það var af eigin löngun eða vegna þess að eiginkona hans sannfærði hann, en eiginmaðurinn endaði með að greiða tíund sína þessa helgi.

Fyrir samkomurnar næsta sunnudag, bað ungi eiginmaðurinn um að fá að ræða aðeins við mig. Með breyttum svip frá vikunni á undan sagði hann við mig: „Biskup, þú veist að í síðustu viku greiddi ég loks tíundina mína og ég óttaðist að ég myndi ekki eiga næga peninga fyrir mat, en vildi bara að þú vissir að þessa viku höfðum við tvöfalt hærri upphæð fyrir mat en vanalega. Biskup, þetta var kraftaverk og ég vil alltaf sjá þessi kraftaverk í lífi mínu.“ Mér fannst ungi maðurinn segja við mig: „Biskup, ég er fús til að svara með ‚sjá, hér er ég‘ við hverju því sem Guð biður mig um.“

Drottinn hefur sagt að hann sé bundinn þegar við gerum það sem hann biður um (sjá Kenning og sáttmálar 82:10). Trúum við í raun á nákvæmni þessa loforðs?

Blessanirnar koma kannski ekki á okkar tíma eða á þann hátt sem við viljum, en ég ber ykkur vitni um að þetta loforð er raunverulegt og satt. Það krefst elsku til hans, undirgefni, þrá til að gera vilja hans og að lifa sem lærisveinar Krists. Hann mun hjálpa okkur og blessa með skilningi og við að halda sáttmála okkar. Þegar hann svo biður okkur að gera vilja sinn, megum við þá svara með hljómandi: „Sjá, hér er ég, Drottinn!“