„Vegurinn til Emmaus: Ferð opinberunar og auðkenningar“ Líahóna, mars 2026.
Þau þekktu frelsarann
Lærisveinar á veginum til Emmaus: Ferðalag opinberunar og auðkenningar
Líkt og þessir lærisveinar upplifðu, þá geta hjörtu okkar brunnið hið innra sem vitni um friðþægingu og upprisu frelsarans.
Myndskreyting: Laura Serra, óheimilt að afrita
Á sunnudegi, síðdegis á degi upprisunnar, gengu tveir lærisveinar þessa 13 kílómetra frá Jerúsalem til Emmaus. Þetta hafði verið tilfinningaþrunginn dagur – nokkrir tilfinningaþrungnir dagar.
Þeim var þungt um hjarta. Hugur þeirra var snortinn af undrun og sorg. Þeir töluðu um Jesú frá Nasaret – dauða hans, orðróminn um upprisu hans og sára óvissuna um hvað þetta þýddi.
Á göngu þeirra blandaði ókunnugur maður sér inn í spjall þeirra. Það var Jesús, þótt þeir þekktu hann ekki. Augu þeirra voru sem blinduð og skilningur þeirra var skertur. Ókunnugi maðurinn spurði: „Hvað er það sem þið ræðið svo mjög á göngu ykkar?“ (Lúkas 24:17).
Kleófas, einn lærisveinanna, svaraði í vantrú á að nokkur gæti verið svo ómeðvitaður og úr sambandi við hina dramatísku atburði sem skekið höfðu Jerúsalem þessa helgi. „Þú ert víst sá eini aðkomumaður í Jerúsalem sem veit ekki hvað þar hefur gerst þessa dagana.“
„Hvaða hluti?“ spurði Jesús.
Svar þeirra var snöggt og einlægt: „Þetta um Jesú frá Nasaret sem var spámaður, máttugur í verki og orði fyrir Guði og öllum mönnum“ (Lúkas 24:18–19). Þeir sögðust hafa treyst því að Jesús myndi endurleysa Ísrael, samt var það þriðji dagurinn frá dauða hans. Þótt nokkrar konur hefðu sagt frá vitjun engla sem lýstu því yfir að hann væri á lífi, höfðu postularnir, sem farið höfðu til að kanna málið, ekki séð hann.
Þá talaði Jesús – ekki sem gestur, heldur sem kennari. „Skilningslausu menn, svo tregir til að trúa því öllu sem spámennirnir hafa sagt fyrir um!“ (Lúkas 24:25). Hann útskýrði ritningarnar fyrir þeim, frá Móse í gegnum alla spámennina og opinberaði það sem varðaði hann sjálfan. Ímyndið ykkur að ganga tímunum saman með syni Guðs, Drottni lífsins og heyra hann túlka spádóma um Messías. Sorg þeirra tók að létta og í staðinn fylltust þeir lotningu og voru snortnir.
Vertu hjá okkur
Þegar þeir nálguðust Emmaus lét Jesús sem hann vildi halda lengra. Þeir lögðu þá fast að honum: „Vertu hjá okkur því að kvölda tekur og degi hallar“ (Lúkas 24:29). Hann dvaldi hjá þeim, sat og braut brauð.
Öldungur James E. Talmage (1862–1933) í Tólfpostulasveitinni skrifaði um það sem gerðist næst: „Það kann að hafa verið eitthvað í einlægni blessunarinnar, eða hvernig brauðið var brotið og því útdeilt, sem vakti minningar fyrri daga eða hugsanlega komu þeir auga á sárin í höndunum; en hver sem ástæðan var, horfðu þeir ákaft á gest sinn og ‚þá opnuðust augu þeirra og þeir þekktu hann en hann hvarf þeim sjónum‘ [Lúkas 24:31].“
Í augnablikinu sem fylgdi, snéru þeir sér að hvor öðrum og sögðu: „Brann ekki hjartað í okkur meðan hann talaði við okkur á veginum og lauk upp fyrir okkur ritningunum?“ (Lúkas 24:32). Sá bruni var ekki ringulreið eða ótti – hann var skilningur. „Tilfinningarnar sem þannig er lýst eru óyggjandi vitnisburður um hinn guðlega sonardóm,“ kenndi öldungur Bruce R. McConkie (1915–85) í Tólfpostulasveitinni.
Persónulegur vegur okkar til Emmaus
„Hvað myndi hann segja við ykkur ef þið gætuð gengið með honum og rætt við hann?“ spurði öldungur Patricio M. Giuffra, af hinum Sjötíu.
Líkt og lærisveinarnir, þá væri okkur kannski ekki ljóst að frelsarinn gengi með okkur, sagði hann. „Kannski sjáum við ekki hvernig hann dvelur hjá okkur, berst með okkur, vinnur með okkur og grætur með okkur.“ Áreiti lífsins – hvort sem það eru raunir eða sigrar – geta skyggt á návist hans.
Hvert okkar gengur sinn eigin veg til Emmaus. Á þeim vegi tökumst við á við sjúkdóma, veikleika, fjárhagsörðugleika eða jafnvel dramb sem getur fylgt árangri. Við þurfum þó aldrei að ganga einsömul, sagði öldungur Giuffra. „Við getum beðið frelsarann að vera hjá okkur.“
Þegar við lærum um Krist, hlýðum boðorðum hans, biðjum, lærum ritningarnar, fylgjum lifandi spámönnum og bjóðum honum að vera hjá okkur, förum við að bera kennsl á áhrif hans. Bón lærisveinanna – „vertu hjá okkur“ – ætti að vera okkar eigin, sagði öldungur Giuffra. Þegar það gerist, mun hjarta okkar einnig brenna hið innra.