Kaífas æðsti prestur

Þrátt fyrir áberandi hlutverk hans er lítið vitað um Kaífas. Hann er aðeins nefndur níu sinnum í Nýja testamentinu. Hann starfaði sem tengiliður milli Gyðinga og Rómverja. Hann var saddúkei, trúflokkur meðal Gyðinga á tíma Krists sem ekki trúði á upprisu (sjá Postulasagan 23:8).

Kaífas talaði á þinginu eftir að Kristur reisti Lasarus upp frá dauðum, kraftaverk sem hefði valdið honum og öðrum saddúkeum áhyggjum vegna trúar þeirra.

Ráðið setti fram þá kenningu að ef það gerði ekkert til að bregðast við þessu vel þekkta kraftaverki, myndi fólkið trúa því að Jesús væri Messías, konungur Gyðinga, „og þá koma Rómverjar og taka bæði helgidóm okkar og þjóð“ (Jóhannes 11:48).

Kaífas svaraði: „Þið vitið ekkert og hugsið ekkert um það að ykkur er betra að einn maður deyi fyrir lýðinn en að öll þjóðin tortímist“ (Jóhannes 11:49–50).

Jóhannes postuli skráir að Kaífas hafi „ekki [tekið þetta] upp hjá sjálfum sér en þar sem hann var æðsti prestur það ár gat hann mælt af spámannlegri andagift að Jesús mundi deyja fyrir þjóðina

og ekki fyrir þjóðina eina heldur og til að safna saman í eitt dreifðum börnum Guðs“ (Jóhannes 11:51–52).

Nafn Kaífasar birtist aftur í Nýja testamentinu þegar Kristur er yfirheyrður fyrir krossfestingu sína.

„Þá sagði æðsti presturinn við hann: ‚Ég særi þig við lifanda Guð, segðu okkur: Ertu Kristur, sonur Guðs?‘“ (Matteus 26:63).

Jesús staðfesti það fyrir honum: „Það voru þín orð. En ég segi ykkur: Upp frá þessu munuð þið sjá Mannssoninn sitja til hægri handar Hinum almáttuga og koma á skýjum himins“ (Matteus 26:64). Sem svar við þessu, afneitaði Kaífas frelsaranum enn á ný. „Þá reif æðsti presturinn klæði sín og sagði: ‚Hann guðlastar‘“ (Matteus 26:65).

Þótt hann hafi verið í nærveru frelsara heimsins, þess sem forvígður var til að friðþægja fyrir syndir alls mannkyns og þola allan sársauka, sorgir og þjáningar, bar Kaífas ekki kennsl á að Jesús væri Kristur og fordæmdi hann.

Kaífas er aftur getið í Biblíunni, í Postulasögunni 4. Heimildin segir frá því hvernig Pétur postuli læknaði mann sem var lamaður frá fæðingu (sjá Postulasagan 3:1–8). Þegar hann og Jóhannes prédikuðu svo um upprisu Krists voru þeir teknir höndum með umboði frá Sanhedrín. Þeir voru hnepptir í varðhald yfir nótt og færðir fyrir ráð sem í sátu Kaífas og tengdafaðir hans, Annas, fyrrum æðsti prestur. (Sjá Postulasagan 4:1–6; sjá einnig Jóhannes 18:13.)

Þegar þeir voru spurðir með hvaða valdi þeir hefðu læknað manninn, svaraði Pétur: „Þá sé ykkur öllum kunnugt og öllum Ísraelslýð að í nafni Jesú Krists frá Nasaret, þess er þið krossfestuð en Guð uppvakti frá dauðum, í hans nafni stendur þessi maður heilbrigður fyrir augum ykkar“ (Postulasagan 4:10).

Þetta var síðasta skráða tækifærið sem Kaífas fékk til að meðtaka Krist. Þess í stað hótaði ráðið Pétri og Jóhannesi. Hótanir þeirra breyttu þó ekki þeim sannleika að Kristur lifir. (Sjá Postulasagan 4:13–22.)

Með krafti og valdi Jesú Krists, læknaði Pétur hinn lamaða mann. Á sama hátt, þá geta kraftaverk gerst í dag fyrir hið endurreista prestdæmi Krists og fyrir trú á nafn hans. Lexían sem við getum lært af Kaífasi er einföld. Hann meðtók ekki Jesú sem Krist, son Guðs, en við getum það. Þegar við trúum á hann, munu tákn, undur og kraftaverk fylgja í kjölfarið (sjá Markús 16:17–18).