លីអាហូណា
អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ទេវភាព ៖ សេចក្តីពិត​នៃ​ដំណឹងល្អ​ដែល​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ
លីអាហូណា ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៦


« អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ទេវភាព ៖ សេចក្តីពិត​នៃ​ដំណឹងល្អ​ដែល​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ » លីអាហូណា ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៦ ។

មកពី យុវមជ្ឈិមវ័យ ប្រចាំ​សប្តាហ៍

អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ទេវភាព ៖ សេចក្តីពិត​នៃ​ដំណឹងល្អ​ដែល​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ

ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រាបដឹង​ពី​បងប្អូន​ទាំងស្រុង និង​ជ្រាបដឹង​ថា អ្វី​ដែល​ល្អបំផុត​សម្រាប់​បងប្អូន ។

រូបភាព​អំពី​ភ្នំ

ខ្ញុំ​បាន​ខំ​អធិស្ឋាន​យ៉ាង​ខ្លាំង ដើម្បី​យល់ពី​ស្ថានភាព​របស់ខ្ញុំ ។ ការហៅ​ទៅ​បម្រើ​បេសកកម្ម​របស់​ខ្ញុំ​បាន​មក​បន្ទាប់ពី​មាន​ការពន្យារពេល​មួយ​ដ៏យូរ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ភ្ញាក់ផ្អើល និង​ខ្មាសអៀន ខ្ញុំ​ត្រូវហៅ​ទៅ​បម្រើ​នៅ ៖ បេសកកម្ម​និយាយ​ភាសា​អាល្លឺម៉ង់ អាល់ភែន ។

កន្លែង​កំណើត​របស់​ខ្ញុំ ។

ម៉េច​ក៏​បែប​ហ្នឹង ?

ខ្ញុំ​មិន​ចង់​បម្រើ​នៅ​កន្លែង​កំណើត​របស់​ខ្ញុំទេ ! ខ្ញុំ​បាន​រំពឹងថា​នឹង​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត​ដូច​មិត្តភក្តិ​របស់ខ្ញុំ​ជាច្រើន​ដែរ ។ ដំណឹង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ព្រះវរបិតាសួគ៌​មិន​មើលឃើញ​ខ្ញុំ​ថា មាន​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការបម្រើ​ទ្រង់​នោះទេ ។

ប៉ុន្តែ​នៅពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ពោល​ការអធិស្ឋាន​យ៉ាង​អស់ពីចិត្ត ទូលសួរ​ដល់​ទ្រង់​ថា តើ​ទ្រង់​ខ្វល់ខ្វាយ​អំពី​ខ្ញុំ​ទេ ហើយ​ថា​បើ​ការហៅ​ទៅ​បម្រើ​បេសកកម្ម​នេះ​គឺជា​កំហុស​មែន​ដែរ​ឬទេ នោះ​ខ្ញុំមាន​អារម្មណ៍​ថា​ទម្ងន់​ត្រូវបាន​ដកចេញ​ពី​ស្មា​របស់​ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ព្រះវិញ្ញាណ​បាន​អះអាង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រាបដឹង​ពីខ្ញុំ​ទាំងស្រុង និង​ជ្រាប​ដឹង​ថា​អ្វី​ដែល​ល្អបំផុត​សម្រាប់​ខ្ញុំ ។

ក្នុង​ពេលនោះ ព្រះវិញ្ញាណ​បាន​បញ្ជាក់​ប្រាប់​ដល់​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​គឺជា​កូន​របស់​ព្រះ ។

នោះ​គឺជា​លើកដំបូង​ដែល​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ទទួល​អារម្មណ៍​ពី​អំណាច​នៃ​អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ទេវភាព​របស់ខ្ញុំ ។

សេចក្តីពិត​ដ៏សំខាន់​បំផុត​មួយ

សេចក្តីពិត​អំពី​ដំណឹងល្អ​របស់​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ​ដែល​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ជីវិត​នោះ​គឺថា យើង​គឺជា​បុត្រា​បុត្រី​របស់​ព្រះវរបិតា និង​ព្រះវរមាតា​សួគ៌ ។

អែលឌើរ ផាទ្រីក ខៀររ៉ុន​ក្នុង​កូរ៉ុម​នៃ​ពួកសាវក​ដប់ពីរនាក់​បាន​បង្រៀន​ថា « អំណោយ​មួយ​ដែល​គ្របដណ្ដប់​គ្រប់ទាំង​សេចក្តីពិត​ដ៏​នៅ​អស់កល្បជានិច្ច ដែល​គាំទ្រ​ដល់​សមត្ថភាព​របស់​យើង​ក្នុង​ការទទួល​បាន​អ្វីៗ​ផ្សេង​ទៀត ដែល​ព្រះវរបិតា​យើង​ចង់​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង—គឺជា​អំណោយ​ដ៏​សំខាន់​នៃ​ចំណេះដឹង​ដែល​នៅ​ពេល​យល់ព្រម​ទទួល និង​ទទួលយក​យ៉ាង​ជ្រៅ​ពេញលេញ​ទៅក្នុង​ព្រលឹងផ្ដល់​ឲ្យ​នូវ​អំណរ និង​សម្រាល​ការលំបាក​នៃ​ជីវិត ហើយ​ឆ្លើយ​សំណួរ​ដែល​មិន​មាន​ចម្លើយ​របស់​យើង ៖ គឺថា យើង​ពិត​ជា​បុត្រាបុត្រី​របស់​ព្រះ​ប្រាកដ​មែន » ។

ចាប់តាំង​ពី​បទពិសោធន៍​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជាមួយនឹង​ការហៅ​ទៅ​បម្រើ​បេសកកម្ម​មក ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​អារម្មណ៍​នៃ​សេចក្តីពិត​ពី​សម្តី​ទាំងនោះ ។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ភ្លេច​ពី​អារម្មណ៍​នៃ​ការអះអាង និង​ការទទួល​បាន​អំណាច​នៅពេល​នោះ​ទេ ជា​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រាបដឹង​ពី​ខ្ញុំ និង​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ ។

ការផ្តោតលើ​អត្តសញ្ញាណ​របស់​ខ្ញុំ

ទោះបី​ជា​ដឹង​នូវ​សេចក្ដី​ពិត​នេះ ពិភពលោក​ជុំវិញ​ខ្ញុំ​រំឭក​ខ្ញុំ​តិចតួច​ណាស់​អំពី​ឫសគល់​អត្តសញ្ញាណ​របស់​ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំ​បាន​ដឹងថា ខ្ញុំ​ត្រូវតែ​មាន​ឆន្ទៈ​ដើម្បី​ក្រើន​រំឭក​ខ្លួន​ឯង​ជានិច្ច​ឲ្យចងចាំ​ពី​អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ទេវភាព​របស់​ខ្ញុំ និង​ព្រះចេស្តា​ដែល​មក​ជាមួយ​នោះ ។

សម្រាប់​ខ្ញុំ ការណ៍​នេះ​រួមបញ្ចូល​ទាំង​ការជញ្ជឹងគិត​អំពី​អព្ភូតហេតុ​នៃ​រាងកាយ​របស់ខ្ញុំ និង​អ្វី​ដែល​វា​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ និង​ដកពិសោធន៍​ជារៀង​រាល់ថ្ងៃ ។

ខ្ញុំ​ក៏មាន​អារម្មណ៍​ថា​បាន​ភ្ជាប់​ទំនាក់ទំនង​ទៅនឹង​អង្គ​បង្កបង្កើត​របស់ខ្ញុំ​ដែរ នៅពេល​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅក្នុង​ភាពស្ងប់ស្ងាត់​ជាមួយ​ធម្មជាតិ ។ ការមើល​ឃើញ​ភាពស្រស់ស្អាត​នៃ​ភ្នំ ឬ​ថ្ងៃលិច រំឭក​ខ្ញុំ​ថា ព្រះ​ពុំ​ចាំបាច់​ធ្វើ​ឲ្យ​ផែនដី​ស្រស់​ស្អាត​ជាង​នេះ​នោះ​ទេ ។ ប៉ុន្តែ​ទ្រង់ និង​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ​បាន​ធ្វើ​ដូច្នេះ​សម្រាប់​យើង ព្រោះ​ទ្រង់​ទាំងទ្វេ​ចង់​ឲ្យ​យើង​រីករាយ​ជាមួយ​ភាពអស្ចារ្យ​នៃ​ពិភពលោក​នេះ និង​ចងចាំ​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់​ទាំងទ្វេ ( សូមមើល ម៉ូសេ ៦:៦៣ ) ។

ហើយ​ការអធិស្ឋាន​ទៅកាន់​ព្រះវរបិតាសួគ៌​ជារៀង​រាល់ថ្ងៃ—ដោយ​ប្រាប់​ទ្រង់​ឲ្យ​ជ្រាប​ដឹង​ពី​អារម្មណ៍​ដែល​ខ្ញុំ​មាន ហើយ​ការដឹង​ថា​ទ្រង់​សព្វព្រះទ័យ​ស្តាប់ និង​មាន​បន្ទូល​ជាមួយ​ខ្ញុំ—ជួយ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មាន​ទំនាក់ទំនង​ដ៏​ទេវភាព​កាន់តែ​ជ្រាលជ្រៅ​ថែម​ទៀត​ជាមួយនឹង​ទ្រង់ ។ ការអធិស្ឋាន​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​មិន​នៅ​ម្នាក់ឯង​ទេ ហើយ​ថា​ទ្រង់​កំពុង​ដឹកនាំ​ខ្ញុំ បើទោះបី​ជាអ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​បាន​នឹង​មិន​កើតឡើង​នៅពេល​ឥឡូវនេះ​ក៏ដោយ ។ ខ្ញុំ​ទុកចិត្ត​ថា ទ្រង់​ដែលជា​ព្រះវរបិតា​ដ៏​ជាទី​ស្រឡាញ់ ជ្រាបដឹង​ថា​ពេលណា​ដែល​ល្អ​បំផុត ដើម្បី​ឲ្យ​ពរជ័យ​ជាក់លាក់​ណា​មួយ​ចូល​មក​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ ។

អំណោយ​នៃ​ជីវិត​រមែងស្លាប់

បេសកកម្ម​របស់​ខ្ញុំ​មិនដូច​ជាអ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រំពឹងទុក​នោះទេ ។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មាន​បទពិសោធន៍​ជា​ច្រើន​ដែល​ជួយ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មើលឃើញ​ថា ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ព្រះវរបិតាសួគ៌​សព្វព្រះទ័យ​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅក្នុង​តំបន់​កំណើត​របស់ខ្ញុំ ។ ការចែកចាយ​សេចក្តីពិត​នៃ​អត្តសញ្ញាណ​ដ៏​ទេវភាព​ជាមួយ​អស់អ្នក​ដែល​មិន​ធ្លាប់ដឹង​ពីមុន បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្តី​អំណរ ។

ខ្ញុំ​មិន​អាច​ស្រមៃ​បាន​ទេ​ថា​ជីវិត​ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា​បើ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ដឹងថា​ខ្ញុំ​ជា​នរណា​ឲ្យ​ពិត​ប្រាកដ​នោះ—ខ្ញុំ​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ទទេ​ស្អាត ហើយ​តែលតោល ។

នៅពេល​ខ្ញុំ​ពិចារណា​អំពី​គោលបំណង​នៃ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ វា​ផ្តល់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នូវ​សេចក្តីសង្ឃឹម​យ៉ាង​ខ្លាំង​ឲ្យ​ដឹង​ថា ជីវិត​រមែង​ស្លាប់​គឺ​គ្រាន់តែ​ជា​ផ្នែក​តូច​មួយ​នៃ​ផែនការ​របស់​ព្រះវរបិតាសួគ៌​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ អាច​រៀន ហើយ​អាច​ក្លាយជា​បុគ្គល​ម្នាក់​ដែល​ល្អ​ជាង​ខ្ញុំ​នៅពេល​នេះ ដោយសារ​តែ​ពរជ័យ​ដ៏​ទេវភាព​នៃ​ជីវិត​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្នុង​នាម​ជា​បុត្រ​របស់​ទ្រង់ ។ ខ្ញុំ​មាន​អំណរគុណ​យ៉ាងខ្លាំង ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ព្រះរាជបុត្រា​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​មក​ធ្វើជា​ព្រះអង្គសង្រ្គោះ​របស់ខ្ញុំ ហើយ​ថា​ទ្រង់​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជ្រើសរើស​ចូល​ទៅក្នុង​ជីវិត​រមែងស្លាប់​ដើម្បី​ក្លាយ​ដូចជា​ទ្រង់ ហើយ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ជួប​ទ្រង់​វិញ ។

មិនថា​យើង​ប្រឈមមុខ​នឹង​អ្វី​នៅក្នុង​ពិភពលោក​នេះ​ទេ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា បងប្អូន​នឹង​ចងចាំ​ជានិច្ចថា បងប្អូន​ជា​នរណា​ឲ្យ​ពិត​ប្រាកដ ។ សេចក្តីពិត​នោះ​នឹង​ផ្តល់​ឲ្យ​បងប្អូន​នូវ​អំណាច​ដើម្បី​ប្រឈមមុខ​នឹង​អ្វី​ដែល​កើតឡើង​ចំពោះ​បងប្អូន ។

ដូច​ជា​ព្រះ​បាន​សណ្ដាប់ឮ​ខ្ញុំ​ក្នុង​គ្រា​នៃ​ការអស់​សង្ឃឹម​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ទ្រង់​តែងតែ​ស្តាប់ឮ ហើយ​ស្រឡាញ់​បងប្អូន​ផងដែរ ។

អ្នកនិពន្ធ​រស់នៅ​លីអេស្ទល់ ប្រទេស​ស្វីស ។