« ទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំបានប្រែក្លាយទៅជាសេចក្តីអំណរ » លីអាហូណា ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៦ ។
សំឡេងពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ
ទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំបានប្រែក្លាយទៅជាសេចក្តីអំណរ
ទស្សនៈវិស័យថ្មីមួយនៅលើដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ បានជួយខ្ញុំធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅមុខជាមួយនឹងសេចក្តីជំនឿ និងសេចក្តីសង្ឃឹម ។
រចនារូបភាពដោយ ប្រ៊ីអាណា ក្រែន
នៅពេលខ្ញុំមានអាយុ ១៨ឆ្នាំ ជីតាខាងម្តាយរបស់ខ្ញុំបានទទួលមរណភាព ។ មកដល់វ័យនេះ ខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់បានបាត់បង់មនុស្សជិតស្និទ្ធិណាមួយឡើយក្នុងជីវិត ។ ខ្ញុំដឹងថាវានឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃណាមួយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនរំពឹងថាវានឹងកើតឡើងភ្លាមៗដូច្នេះនោះទេ ។
ជីតារបស់ខ្ញុំមានសុខភាពល្អ ប៉ុន្តែដោយមិនបានដឹងទុកមុន គាត់បានមានជំងឺគ្រោះថ្នាក់សរសៃឈាមក្នុងខួរក្បាល ។ ជីដូនរបស់ខ្ញុំបាននាំគាត់ទៅមន្ទីរពេទ្យភ្លាមៗ ប៉ុន្តែគាត់បានទទួលមរណភាពបួនថ្ងៃក្រោយមក ។
ការបាត់បង់នរណាម្នាក់ភ្លាមៗជាលើកដំបូងឈឺចាប់ណាស់ ។ វាជារឿងចម្លែកដែលជីតាខ្ញុំលែងបានចូលរួមរាល់ព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំទៀត ។
បន្ទាប់ពីពិធីបុណ្យសព ខ្ញុំបានរកឃើញវិធីមួយ ដែលខ្ញុំអាចនៅតែចងចាំដល់អនុស្សាវរីយរបស់ជីតាខ្ញុំ និងពេលវេលាដែលយើងមានជាមួយគ្នា ។ គាត់ចូលចិត្តជួសជុលឡានរបស់គាត់ និងធ្វើរបស់ផ្សេងៗទៀត ។ ការពិតទៅ នៅពេលដែលគាត់មានជំងឺគ្រោះថ្នាក់សរសៃឈាមក្នុងខួរក្បាល គាត់កំពុងនៅក្នុងកន្លែងដាក់ឡានកំពុងកាន់ប្រដាប់មួលខ្ចៅនៅក្នុងដៃ ធ្វើការដូចសព្វមួយដង ។
ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថា ខ្ញុំនឹងធ្វើជាអ្នកជួសជុលរថយន្តផងដែរ ។ ការធ្វើដូច្នេះជួយឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍នៅជិតនឹងគាត់ ។ ខ្ញុំក៏បានងាកទៅរកការអធិស្ឋាន និងព្រះគម្ពីរ ដែលជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានរកឃើញភាពសុខសាន្តដើម្បីឈានទៅមុខដោយសេចក្ដីជំនឿ និងសេចក្ដីសង្ឃឹមក្នុងពេលគ្មានវត្តមានរបស់គាត់ ។
ព្យាការីអ័ប៊ីណាដៃ បានរំឭកខ្ញុំថា « មានដំណើររស់ឡើងវិញ » មួយ « ហេតុដូច្នេះហើយ ផ្នូរគ្មានជ័យជម្នះលើឡើយ ហើយទ្រនិចនៃសេចក្ដីស្លាប់ ត្រូវបានលេបបាត់នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ » ( ម៉ូសាយ ១៦:៨ ) ។
ការស្លាប់របស់ជីតាខ្ញុំ ជួយខ្ញុំឲ្យទទួលបានទស្សនៈមួយ ដែលធ្វើឲ្យដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទកាន់តែមានអត្ថន័យនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ។ ដូចដែលខ្ញុំបានគោរពចាំដល់ជីតារបស់ខ្ញុំដោយជ្រើសយកការធ្វើឡាន នោះខ្ញុំបានដឹងថាយើងគោរពដល់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ—និងអាចមានអារម្មណ៍ជិតសិទ្ធជាមួយនឹងទ្រង់—នៅពេលយើងខិតខំព្យាយាមរស់នៅដូចជាទ្រង់ សិក្សាព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ចែកចាយដំណឹងល្អរបស់ទ្រង់ និងធ្វើ « ការរបស់ព្រះវរបិតា [ របស់ទ្រង់ ] ( យ៉ូហាន ១០:៣៧ ) ។ ការធ្វើដូច្នេះផ្តល់អត្ថន័យកាន់តែជ្រាលជ្រៅទៅលើដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងបង្កើនការទុកចិត្តរបស់យើងទៅលើទ្រង់ ។
អែលឌើរ ហ្គើរីត ដបុលយូ ហ្គង ក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់ បានបង្រៀន « នៅពេលយើងយំដោយសារទុក្ខសោក ឬដោយសារអំណរ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទយល់យ៉ាងឥតខ្ចោះ » ។ « ទ្រង់អាចមានវត្តមាននៅគ្រាទាំងនោះ នៅពេលយើងត្រូវការអំណោយទានដ៏មហិមារបស់ព្រះខ្លាំងបំផុត ៖ គឺដង្វាយធួន ការរស់ឡើងវិញ និងការស្ដារឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ » ។
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានធ្វើឲ្យទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំទៅជាសេចក្តីអំណរ ។ ដោយសារទ្រង់ និងដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំនឹងជួបជីតារបស់ខ្ញុំម្តងទៀត ។